نام کتاب : شقایق

نویسنده : دل آرا دشت بهشت کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

فصل اول: شکل گیری احساسم

بچه ها همه پشت پنجره رو به حیاط جمع شده بودن و من طبق معمول داشتم شقیقه هام رو می مالیدم، بس که این مردک علوی دبیر شیمی فک زد مخم سوت کشید. یهو صدای جیغ همه شون بلند شد:

- وای چه خوش تیپه، چه جیگریه، چه تیکه ایه!!

کار سختی نیست که بفهمی دارن در مورد چی حرف می زنن. ریحانه با هیجان جیغ کشید:

- خدا کنه دبیر جایگزین خانوم اَمانی باشه.

همه بچه ها با هم گفتن:

- الهی آمین!

گاهی اوقات این قدر از بعضی حرکات دخترها لجم می گیره که حد نداره. باز جیغشون هوا رفت؛ اِی درد، مغزم رو خوردین!

زهره به سمتم برگشت:

- بیا شقایق، اگه ببینیش!

قیافه ام رو ترش کردم:

- بیخودی نقشه نکشین. مرد مجرد تو مدرسه نمی یاد، اگر هم بیاد از اوناییه که از دیدن قیافه اش باید کفاره داد.

الهه با عشوه گفت:

- نگو تو رو به خدا، این به این ماهی.

لب و لوچه ام رو کج کردم:

- پس حتما متاهله.

بین حرفامون صدای زنگ کلاس اومد، ریحانه در حالی که دست هاش رو به هم می مالید و از پنجره فاصله می گرفت گفت:

- فعلا که با خانوم رفعتی رفت دفتر، تا چند دقیقه دیگه همه چیز معلوم می شه.

بقیه بچه ها هم از پنجره فاصله گرفتن و سر جاهاشون نشستن، دیگر دانش آموزها هم یکی یکی اومدن سر کلاس. از اون جایی که خانوم اَمانی دبیر ریاضی مرخصی زایمان بود و دو هفته ای بود که دبیر نداشتیم، زنگ تفریح ما تازه به معنای واقعی شروع شد و کلاس رو گرفتیم روی سرمون، البته به استثنای من. نه که کلا ساکت بودم!! شوخی کردم من خودم پای ثابت شرارت های مدرسه بودم، اما امروز سرم درد می کرد و مثل بچه آدم سر جام نشسته بودم. آخه ناسلامتی سال سومی گفتن، شاگرد ممتازی گفتن. دیگه ما اینیم دیگه! در همین حین که کم مونده بود بچه ها از پنکه آویزون بشن، در یهو چهار طاق باز شد و خانوم رفعتی مثل توپ از تانک در رفته وارد کلاس شد و کم مونده بود چشماش از حدقه تالاپی بزنه بیرون. یه چشم غره به همه رفت و بعد سریع رفت تو اون جلد مهربونش و رو به بیرون تعارف زد:

- بفرمایین آقای سمایی.

وِزوِز بچه ها شروع شد و به محض این که ایشون پاشون رو تو کلاس گذاشتن بچه ها هماهنگ از جا بلند شدن، منم که مات مونده بودم. البته نه به خاطر آقای سمایی ها، به خاطر این حرکت غیر منتظره ی بچه ها. آخه کلاس سیصد و دو به بی ادب ترین دانش آموزاش معروف بود. در واقع من بعد از چند ثانیه تازه متوجه صورت بهشتی آقای سمایی شدم؛ چشم های سبز درشت، موهای پُرپشت و لخت خرمایی، پوست سبزه روشن، قد و هیکلم که نگو. خاک تو سر هیزم کنن! همین که خانوم رفعتی و آقای سمایی با هم به من نگاه کردن، تازه متوجه شدم که از جام بلند نشدم. دستپاچه از جام بلند شدم که چون اولا پاهام رو هم بود و دوما دسته صندلیم رو بلند نکرده بودم، به سر پا شدن نرسیده دوباره عین چی پخش شدم رو صندلی، باعث شد بچه ها ریز ریز بخندن و البته آقای سمایی هم یه لبخند ژکوند رو لبش بشینه. خب این هم از شروع یه آشنایی موفق!

***

آقای سمایی، آقای سمایی، سمایی، سمایی، سمایی... خدا!!

با مشتم محکم کوبیدم روی میز. کامران روی تختش بدون این که چشماش رو باز کنه نشست:

- چی شده؟!

نفس نفس می زد. دندونام رو به هم فشردم:

- چیزی نیست بگیر بخواب!

با دست چشماش رو مالید و به سختی یکیش رو باز کرد:

- شقایق، جونِ من برو تو اتاق خودت بگیر بخواب. صبح زود کلاس دارم.

بدون این که حرفی بزنم دفتر کتابم رو جمع کردم و از پشت سیستمش بلند شدم، در حالی که از اتاقش خارج می شدم با غیظ گفتم: «خسیس.» و در رو به هم کوبیدم.

روز اول ورود آقای سمایی روز خوبی نبود و روز های بعدش هم به همون گندی گذشت. من که همیشه توی ریاضی حرف اول رو می زدم و حتی رو دست شاگرد اولا بلند می شدم، سر کلاس این هر سری یه گندی بالا می آوردم و مورد تمسخرش واقع می شدم. حالا سه هفته گذشته بود و من جز ضایع شدن هیچ نتیجه دیگه ای دریافت نکرده بودم. تازه یه چیز مهم دیگه ای هم کشف کردم که اصلا هم قشنگ نیست، پسره ی ماست. خب یه خرده زیاده روی کردم اون زشت نیست. بامزه یا یه کوچولو جذاب یا شایدم خیلی جذاب و... بسه بسه خیلی ازش خوشم هم می یاد!

بذار یه کم در مورد خودم بگم؛ من شقایق هفده سال دارم. کامران که الان من رو محترمانه انداخت از اتاقش بیرون، برادرمه که دو سال ازم بزرگتره و دانشجوی ترم دو رشته برق و قدرته. یه داداش دیگه هم دارم که لیسانس تربیت بدنی داره و شش سال ازم بزرگتره، الان سربازه تازه آموزشیش تموم شده، البته دست قدرتمندی توی نواختن گیتار داره از اونا که دهن همه باز می مونه، اسمش هم کیوانه. پدرم کارمند آموزش و پرورشه و مرد سرشناسی که اگه به خاطر اون نبود، من و کامران بارها و بارها از مدرسه اخراج می شدیم و کامران همین رشته کاردانی دانشگاه فنی آزادش رو هم نداشت. مادرم هم آرایشگره. خودِ گل گلابم هم سال سوم رشته علوم تجربی هستم، شاگرد ممتاز نیستم اما زرنگم. یعنی حفظیاتم در حد نهایتا بیست و پنج کلمه اما ریاضی، فیزیک، شیمی، یکم آمار، حالا زیستم بگی نگی در حد نمرات خوب از شانزده و هفده به بالا می گیریم دیگه. گفتم ریاضی داغ دلم تازه شد پسره ی... بی خیال می گن قبل از خواب باید با خدا راز و نیاز کرد: «خدایا خودت یه قدرتی بهم بده بزنم فَکِ این سمایی رو داغون کنم. این که باز همون شد که! خدایا ببخشید نمی خوام بهش فکر کنم ولی بد رفته رو نِروَم. اصلا نخواستم فکر کنم شب بخیر!»

***

- بهادری.

- ...

- شقایق بهادری!

- آی! آخ!!

- بله؟!

سرم رو از روی میز بلند کردم و رو به ریحانه زمزمه کردم:

- بمیری پهلوم خرد شد!

ریحانه در حالی که رو به زردی می زد به رو به رو اشاره کرد، سرم رو که به جهت نگاهش برگردوندم، وای دَدَم! این چرا این جوری نگاه می کنه؟!

سمایی- خواب بودی؟!

یه لبخند گیج زدم و هیچ صدایی ازم تراوش نکرد. با صدای آرومی گفت:

- پاشو برو بیرون!

من که هنوز منگ خوابم بودم:

- هوم؟

نگاهش رو ازم گرفت:

- برو بیرون، هر وقت یاد گرفتی این جا جای خوابیدن نیست، اون موقع می تونی بیای سر کلاس من بشینی!

احساس کردم ضایع شدم. مخصوصا وقتی نیشخند امیدی بچه از خود راضی کلاس رو لبش نشست. دلم می خواست بزنم سمایی رو با دیوار یکی کنم. صدای بلندش من رو از فکر در آورد:

- نشنیدی چی گفتم؟! بیرون!

موندن رو جایز ندونستم و با غیظ کلاس رو ترک کردم. پشت در کلاس ایستادم. نخیر من هر جور شده باید حال این بچه ژیگول رو بگیرم، این طوری نمی شه. آهسته به سمت خروجی سالن رفتم و با دیدن ماشینش توی حیاط نقشه شیطانی به مغزم هجوم آورد. اول اطراف رو وارسی کردم، تنها قسمتی که به پراید فکسنیش دید داشت آزمایشگاه بود، که الان کسی اون جا نبود. به سمت آبدارخونه رفتم و یه چاقوی بزرگ برداشتم. تا به حال امتحان نکرده بودم، خدا کنه که جواب بده. به سمت ماشینش رفتم...

- می خوای باور کنم که کار تو نبوده؟!

- حقش بود!

چشمای ریحانه چهار تا شد:

- پس قبول می کنی که تو زدی چرخ های عقب ماشینش رو پنچر کردی؟!

انگشت اشاره ام رو جلوی بینیم گرفتم:

- هیــــس، می خوای بچه ها بفهمن برن خبر بدن، بعد این رفعتی پوست از کله ام بکنه؟!

قیافه اش عبوس شد:

- گناه داشت، آخه ماشینش پراید بود. می زدی زانتیای علوی رو پنچر می کردی، حداقل دل چهار نفر خنک می شد!

خنده ام گرفت:

- دفعه بعد اونم توی لیستم می ذارم.

***

رفعتی خیر ندیده:

- خب بچه ها من لیست کارهایی رو که قبول کردین رو به خانوم مدیر می دم، امیدوارم هر کس وظیفه اش رو به خوبی انجام بده.

بعد با یه نگاه ملتمسانه رو به همه گفت:

- خواهش می کنم برای یک بار هم که شده بذارین بقیه ی بچه ها بدون استرس از شما حرف بزنن!

کلاس رو ترک کرد. امیدی پاچه خوار نزدیکم شد:

- چه طوری بهادری؟

خودش باعث می شد که باهاش مثل بقیه صمیمی نشم، اگه کِرم نداشت به اسم صدام می کرد. منم لبخندی تحویلش دادم:

- به کوری چشم بعضیا خوب!

ابروهای پاچه بزیش رو بالا انداخت:

- امیدوارم منظور خانوم رفعتی رو گرفته باشی.

در مقابل سکوت من ادامه داد:

- که این دفعه دیگه خراب کاری نکنی و بذاری همه چیز طبق برنامه پیش بره!

قبل از این که من جواب بدم الهه بهش پرید:

- برو پی کارت بچه پررو!

رزا هم پشت بندش ادامه داد:

- اگه خود شیرینی های شما نباشه همه چی درست پیش می ره!

خنده ام گرفت، بابا طرفدار. ریحانه هم قری به گردنش اومد:

- راهت رو بکش برو، دیگه هم مزه پرونی نکن. هر کس می تونه منظورش رو برسونه، لازم نکرده بشی زبون بقیه!

امیدی ضایع شده قیافه اش رو ترش کرد و رفت پیش دوست های زشت تَر از خودش! این برنامه ریزی که در موردش صحبت شد مربوط به پخت آش بود، که این ماه نوبت کلاس ما بود که وسایلش رو تهیه کنه و وظیفه تقسیم کردنش هم به عهده ما بود، یعنی فقط پختش رو آشپز گردن می گرفت. این چند روز گذشت و شد روز موعود. بچه ها هر کس مشغول کاری بود. زنگ تفریح بود و همه دبیرها توی دفتر جمع بودن، خانوم رفعتی که دید بیکارم صدام زد، نزدیکش شدم:

- بیا بهادری اینا رو ببر دفتر آقایون.

کور از خدا چی می خواد؟ یه جفت چشم بینا. من از خدا چی می خواستم؟ گرفتن حال سمایی! چی از این بهتر که من آش ببرم براشون؟ چشمام برقی زد و سینی آش رو گرفتم، به ریحانه گفتم فلفل قرمز رو بیاره، اونم بی چون و چرا آورد. خوشم می یاد این قدر استرسیه اما همچنان با برنامه های من پیش می ره. در حالی که یه قاشق چای خوری می ریختم توی یکی از ظرف ها و هَمِش می زدم با صدایی لرزان گفت:

- چرا قرمز خب؟ این طوری که جوون مردم به فنا می ره!

خندیدم:

- خب همین قصد رو دارم دیگه. بعدش هم فلفل سیاه دیده می شه!

یه قاشق دیگه توی یکی دیگه از ظرف ها ریخت، با تعجب گفتم:

- اِ چرا ریختی؟

یه لبخند کج و کوله زد:

- بده به علوی!

دو تایی با هم خندیدیم. در دفتر رو زد و من وارد صحنه نبرد شدم! سلام کردم و در یه وارسی سطحی یافتم که علوی و سمایی به فاصله یک نفر، یعنی آقای یغمایی کنار هم اند. یعنی چیدمان ظرف ها مناسبه، پنج نفرن و من شش ظرف در سینی دارم. اولین نفر آقای صفایی بود، خم شدم بشقاب اول رو برداشت. نفسم رو بیرون دادم، خب اولی که بخیر گذشت. بعدی آقای کیانی بود که برداشت خب اینم گذشت. حالا باید احتیاط کرد این وسط یغمایی تلف نشه! جلوی علوی دبیر شیمی نگه داشتم با سردی گفت:

- تمیز پخته شده؟

اَی شیطونه می گه بزنم سینی رو تو سرش مرتیکه خپل. لبخند شلی زدم:

- دوست ندارین نخورین!

و جلوی یغمایی نگه داشتم، بشقاب پاک رو برداشت. در همین حین آقای شفیعی وارد دفتر شد و به سمت سینی اومد:

- بَه آش رشته!

علوی هم که دید من ناراحت شدم، سریع دست انداخت یکی از آش های مسموم رو برداشت. همین که سمایی دستش به سمت اون یکی آش مسموم رفت شفیعی دست انداخت و برداشت، سمایی مجبور شد اون یکی رو برداره. آقای شفیعی نه، نه! اما دیگه دیر شده و... حیف شد! از اون دبیر دبش ها بود که دوستش داشتم، اما تا لحظاتی بعد دچار سوختگی حاد می شه. صدای شفیعی و سپس علوی بلند شد:

- اوه، اوه! سوختم!

سینی به دست وسط اتاق سیخ وایستادم:

- چی شد؟

شفیعی با دو تا دست دهنش رو باد می زد و علوی هم سریع خم شد برای خودش آب ریخت. صفایی در حالی که برای شفیعی آب می ریخت گفت:

- چی شد جناب؟ داغ بود؟!

علوی - تند بود، فلفلِ خالی!

هر چند سمایی قِسِر در رفته بود، اما سوختن علوی باعث شد خنده به لب هام بیاد، که یهو دیدم سمایی داره موشکافانه نگام می کنه. یعنی فهمید؟ موندن رو جایز ندونستم و جیم زدم. کنار ریحانه که قرار گرفتم قضیه رو تعریف کردم، از خنده روده بر شد اما خودم خالی نشده بودم و باید حال سمایی رو می گرفتم. یک ماه از اومدن سمایی گذشته بود، آذر ماه بود و من به جای این که خودم رو برای امتحانات ترم آماده کنم، سرگرم نقشه کشی واسه جوون مردم بودم.

***

ساعت کلاس علوی تموم شده بود و در زمان زنگ تفریح گروه منافق، یعنی دار و دسته امیدی بیرون بودن، بقیه بچه ها هم که یگان خودمن. ولی خب احتیاط شرط عقله! جلوی صندلی مخصوص دبیر خم شدم، با تیغ یه طرفش رو برش عمودی دادم و با مهارت کامل چند تا پونز خوشگل رو فرستادم داخل، اونم به صورت سر بالا! یه خنده خبیث داخلی می کنیم. برش رو طوری دادم که به چشم نمی یاد، چون از پهلوئه. زنگ کلاس خورد: «ریحانه جون بریم بشینیم که ماموریت انجام شد.»

دو تایی مثل این بچه مظلوما نشستیم و منتظر دبیر محترم. بچه ها داشتن وارد می شدن، ریحانه آروم در گوشم گفت:

- فقط خدا کنه اگه قرار نیست به خود خر شانسش بخوره به علوی بخوره، نه به یکی مثل شفیعی بخت برگشته.

دو تایی با هم خندیدم. سمایی وارد کلاس شد، همه سر پا ایستادیم. از هفته پیش که تو دفتر آقایون کباب پزون راه انداخته بودم دیگه ندیده بودمش. به همه با علامت سر سلام داد، اما روی من یه مکث کوتاهی کرد، که معنیش رو خودم خوب فهمیدم! کجایی سمایی که ببینی امروز چه آشی برات پختم! هاهاها!

نشستن سمایی همانا، آخ و سر پا شدن در جا همانا! آخــی، سوراخِ سوراخ شدی؟ اِی جانم گناه داشتی! اِوا چرا این جوری نگام می کنه؟ خاک تو سرم کی لبخند نشست روی لبم؟ آب دهنم رو قورت دادم، ضایع کردم ناجور. خب شقایق خانوم خونت حلاله! نزدیکم شد و با یه لحنی گفت:

- برو یه صندلی دیگه از دفتر بیار.

چَشمی گفتم و سریع خارج شدم. فکر کنم معنی حرفش این بود: «برو یه ساطور بیار سرت رو ببُرم!»

صندلی به دست برگشتم توی کلاس و بعد از مقرر کردنش نشستم سر جام. تا آخر که درس می داد هیچی از درس نفهمیدم. سمایی هم همین که مساله ای می داد و بچه ها مشغول می شدن زل می زد به من. خدایا نکنه قصد تلافی کنه من رو سال آخری بندازه؟! ترم اول رو رد کنم ترم بعد نهاییه! خدایا خودم رو به خودت سپردم.

***

رزا با مداد فشاری زیر ناخنش رو تمیز می کرد و فکر می کرد الان این حرکتش اِندِ کلاس و تمیز بازیه. الهه رو به من گفت:

- به نظر می یاد آدم عقده ای و سرتقی باشه!

رزا در حالی که چشم از عمل چندش آورش بر نمی داشت گفت:

- کی؟

الهه - سمایی دیگه!

رزا سرش رو بالا آورد:

- کی گفته؟ این به این خوبی! اگر آدم عقده ای بود یه جوری کار این شقایق رو تلافی می کرد!

الهه با یه لبخند شیطانی گفت:

- از کجا معلوم که الان تلافی نمی کنه!

ریحانه رو به رزا کرد:

- نکن این کارو ایــــــــش.

و بعد رو به الهه گفت:

- یعنی فکر می کنی سر نمره مستمر و ترم اول حال گیری کنه؟

الهه با خونسردی گفت:

- کلا آی کیوتون پایینه ها! منظورم کاریه که الان سمایی می کنه.

ریحانه و رزا بهم دیگه گیج نگاه کردن بعد رزا گفت:

- اون که کاری نمی کنه!

الهه لب هاش رو جمع کرد:

- تو اون وامونده رو بذار کنار تا بهت بگم.

رزا شونه هاش رو بالا انداخت:

- آخراشه.

الهه ادامه داد:

- خب همین دیگه کاری نمی کنه!

هر چند ریحانه و رزا هنوز گیج می زدن، اما من منظور الهه رو فهمیدم. اول مداد رو از دست رزا گرفتم و گذاشتم روی میز، تا رفت دوباره برداره دست گذاشتم روی مداد:

- به خدا به کارت ادامه بدی مداد رو می کنم تو چشمت!

اونم بی خیال شد، رو به الهه گفتم:

- منظورت اینه که من قصد جلب توجه دارم و چون سمایی بهم بی محلی می کنه به کارم ادامه می دم، درسته؟

الهه خودش رو جمع کرد:

- البته من منظورم این نبود، ولی وقتی این رو می گی یعنی خودتم مثل من فکر می کنی دیگه!

اگه جاش بود می زدم شَل و پَلش می کردم. لبام رو جمع کردم و گفتم:

- فکر می کنی من به توجه اون احتیاجی دارم؟!

قبل از این که الهه جواب بده ریحانه پرید وسط:

- تو کافیه فقط نگاهش کنی، از اون نگاه معروفات. اون موقع ببین خودش چه جوری بهت نخ که هیچ طناب می ده!

الهه که فکر کرد من ناراحت شدم سریع گفت:

- شقایق جون این یه فرض بود، یه وقت جدی نگیری ناراحت بشیا. اگه بازم بخوای حالش رو بگیری من باهاتم.

یه لبخند شیطانی زدم و رفتم حرف بزنم، که رزا مثل قاشق ناشور خودش رو انداخت وسط:

- ولی سمایی سفت تر از این حرفاس که به یه نگاه دختر بچه شانزده هفده ساله خودش رو ببازه!

این حرفش گرون واسم تموم شد، مخصوصا که ریحانه و الهه هم تایید کردن. بنابراین توی گفتن حرفم مصمم تر شدم و گفتم:

- گول زدن سمایی واسه من مثل آب خوردنه!

الهه یه لبخند کج زد، سریع گفتم:

- نخند جدی گفتم.

هر سه شون با دهن باز به من زل زدن. الهه که لبخندش خشک شده بود گفت:

- من غلط کردم. جون شقایق کوتاه بیا!

اما دیگه دیر شده بود و من تصمیمم رو گرفته بودم.

***

برای آخرین بار خودم رو تو آینه وارسی کردم. یه قدم عقب -نمای دور- و یه قدم جلو واسه نمای نزدیک، همه چیز مرتبه. بذار یه خرده از قیافه ام بگم؛ قدم صد و شصت، سفید پوست هستم ولی نه شیر برنجی، یه جورایی انگاری ترکیب رنگ دیگه ای هم هست ولی قرمز نیستم. چشمای قهوه ای تیره و درشت، البته نه زیاد و تیزی گوشه چشمم به شکلی بود که بگی نگی طوری دیده می شد که انگاری با مداد چشم کمی دنباله داده بودمش. ابروهای خوش حالتی داشتم، که بدون شک زیباترین عضو صورتم بود. پُر پشت و بلند بود، اما دنباله ابروم کنار چشمم نخوابیده بود، بلکه کمی به سمت بالا بود و علاوه بر اون مرتبِ خدایی بود. سایز بینی ام طبیعی بود، نه بزرگ نه کوچیک، البته خودم عشق عمل کردنش رو داشتم ولی هیشکی حمایتم نمی کرد. لب هام هم با سایز معمولی ولی خوش حالت، که البته قسمتی از صورتم بود که توی ذوق می زد، چون تقریبا هم رنگ پوستم بود، یه خرده هم که فشارم می افتاد پایین کلا سفید می شد و قیافه ام می شد عینهو مِیِت. اندامم هم مناسب بود نه زیاد لاغر نه چاق، البته بیشتر لاغر می زدم تا مناسب! حالا تغییری که امروز روی صورتم انجام داده بودم، این بود که یه کوچولو لب هام رو صورتی کرده بودم و داخل چشم هام رو هم مداد مشکی کشیده بودم. مقنعه طوسی هم سرم کردم که قیافه ام بیشتر تو چشم بیاد. از این بیشتر نمی تونستم تغییر بدم، چون مدرسه گیر می دادن. مادرم با عصبانیت داد زد:

- هنوز نرفتی شقایق؟! بابا این دختر یه ساعته دم در منتظرته!

بی توجه به انتظار ریحانه یه بار دیگه خودم رو نگاه کردم. اَه لعنتی مانتوم خیلی گشاد بود، حق داره سمایی رغبت نکنه نگام کنه. نه! باید بتونم مُخش رو بزنم. عجب کاری کردما! آخه من رو چه به شرط بندی؟

-بیا برو، هر چقدر نگاه کنی قیافه ات به همین بی ریختی هست تغییری نمی کنه.

با عصبانیت به کامران که داشت دست هاش رو با شلوارش خشک می کرد نگاه کردم:

- کسی از تو بُزمَجه نظر نخواست!

دستش رو که هنوز نم داشت کشید به صورتم:

- هوی! بزمجه خودتی!

از خیسی دستش چندشم شد و جیغ کشیدم:

- نکن عوضی! اَه!

با کف دست زدم به بازوش، اون هم یکی زد پشت شونه ام. باز جیغ زدم، این دفعه بلندتر. مامان سراسیمه از آشپزخونه دوید بیرون:

- چی شده؟

در حالی که لبام رو جمع کرده بودم، گفتم:

- مامان کامران دست خیسش رو مالید به صورتم!

صدای زنگ آیفون و پشتش صدای داد ریحانه اومد:

- شقایق!

مامان به سمتم هجوم آورد:

- تو هنوز نرفتی ذلیل مرده!؟

کیفم رو از جلوی آینه برداشتم و به سمت در هال دویدم، کامران هم مامان رو تشویق می کرد:

- بگیرش مامان، بزنش. ایول، ایول!

مامان دمپاییش رو از پاش درآورد و درست چند قدم مونده به در هال بهم رسید و با دمپایی محکم زد رو باسنم. شلیک خنده کامران به هوا رفت. از در پریدم بیرون و در حالی که به سمت پله ها می رفتم با صدای بلند گفتم:

- باش آقا کامران تا برگردم، به حسابت می رسم.

در جوابم داد زد:

- ببینیم و تعریف کنیم جوجـــــه!

***

رزا از ردیف پشتی سرش رو آورد نزدیک گوشم:

- پسره ی تخس می گی کوره! روزای قبل حداقل یه نگاه این سمت می کرد. فکر کنم دستت رو خونده که از موقع ورود اصلا نگات نکرده.

بلافاصله گفتم:

- هیـــــس، ساکت می شنوه.

سمایی:

- بهادری بیا پا تخته!

با حرص برگشتم و به رزا نگاه کردم، شونه هاش رو بالا انداخت که یعنی به من چه. سمایی سرش رو از دفتر نمره بلند کرد و به من برای اولین بار در امروز نگاه کرد. کوچک ترین تغییری تو اجزای صورتش ندیدم تا بتونم یه امتیاز مثبت بگیرم. از جام بلند شدم و به سمت تخته رفتم. از اون جایی که واسه امروز برنامه ها داشتم کاملا برای درس آماده بودم و خیلی سریع به تمرین ها جواب دادم طوری که خودم کیف کردم، تازه توضیح هم می دادم. وقتی به پایان مثال سوم رسیدم با افتخار به شاهکارم که کل تخته رو پر کرده بود نگاه کردم و بعد به سمایی نگاه کردم، لبخندی گوشه لبش نشسته بود. منتظر بودم الان تشویقم کنه اما با خونسردی گفت:

- بیا حالا این رو حل کن.

به سمت نمونه سوالای روی میزش رفتم و در حالی که چشمام رو کمی نازک کردم گفتم:

- کدوم رو؟

با خودکارش زد روی قسمتی از برگه و گفت:

- این دو تا رو!

در حالی که حس کردم از بی تفاوتیش ضایع شدم برگه رو برداشتم و به سمت تخته رفتم. وقتی سوال اولی رو حل کردم تازه متوجه شدم زیرش چیزی نوشته، خوندمش: «از این به بعد بازم به خودت برس، تا همیشه حواست به خودت باشه نه به معلمت!» من رو می گی! آتیش گرفتم، می خواستم برگه رو بِجوام. با چشم های گرد شده از عصبانیت برگشتم و به سمایی نگاه کردم، در حالی که دست به سینه به صندلیش لم داده بود و یه لبخند کذایی هم روی لبش بود، گفت:

- چیه؟! نمی تونی بعدی رو حل کنی؟ اون که از این هم راحت تره!

به سمتش رفتم و برگه رو روی میز گذاشتم و گفتم:

- نه نمی تونم.

و به سمت در رفتم و از کلاس خارج شدم. البته فکر نکنین قهر کردما! چون اکثر بچه ها بعد از حل تمرین می رفتن دست هاشون رو بشورن، دیگه احتیاجی به اجازه گرفتن نبود. اِی کاش به لج حرف الهه چنین قُپی نمی اومدم. حالا ضایع می شم تا دیگه از این غلطا نکنم. طوری با حرص دستام رو می شستم و به هم می سابیدم که کم مونده بود پوست دستم کنده بشه. همین طور هم زیر لب با خودم غُر می زدم: «اشکال نداره، نهایتش اینه که ضایع می شم. ولی یه بلایی بعدش سرت می یارم که آخر به پام بیفتی که دیگه اذیتت نکنم. پسره از خود راضی فکر کرده دل آسمون پاره شده تِلِپی افتاده پایین!»

اون قدر لفت دادم که زنگ تفریح خورد، بعد برگشتم سر کلاس. پوزخند رزا و الهه کفرم رو در می آورد. بدون این که حرفی بزنم با اخم کنار ریحانه نشستم، یه هزاری از کیفم در آوردم و دادم به ریحانه:

- رفتی بیرون واسه منم کیک و آبمیوه بگیر.

پول رو از دستم گرفت و گفت:

- دفترت رو آقای سمایی برد، گفت آخر ساعت بعد بری ازش بگیری.

برق گرفتم و با صدایی شبیه جیغ گفتم:

- چـــــــی؟!

از ترس تکون خورد، الهه و رزا هم. الهه با لحن طلبکارانه ای گفت:

- چته شقایق زَهره ام ترکید!

با عصبانیت به ریحانه گفتم:

- واسه چی بهش دادی؟

جواب داد:

- خب خودش گفت دفترت رو بدم منم دادم. حالا مگه چی شده؟

زدم به پیشونیم:

- خاک تو سرم شد!

از جام بلند شدم، ریحانه با تعجب گفت:

- حالا کجا می ری؟ گفت آخر ساعت بعد!

در حالی که خودم هم نمی دونستم حالا باید چی کار کنم، با درموندگی گفتم:

- برم دفتر رو ازش بگیرم تا آبروم نرفته!

به سمت دفتر آقایون رفتم، در نیم لا باز بود. سرک کشیدم. دبیرای مرد هر چند تا با هم مشغول صحبت بودن، ولی سمایی جدا از بقیه نشسته بود و در حالی که با یه دستش لیوان چای رو نگه داشته بود، به دفترم با یه اخم عمیقی چشم دوخته بود و هر چند ثانیه لیوان رو می ذاشت روی میز و چند تا ورق می زد. بعد یهو نگه می داشت و باز چشم می دوخت به دفترم. حدسم درست بود. اون به حل مسایلم نگاه نمی کرد، بلکه داشت به فحش و نفرین هایی نگاه می کرد که نثار خودش کرده بودم. تازه ساعت پیش یه سری جملات عاشقانه هم ریحانه تنگش زده بود. پاهام سست و دست هام یخ کرده بود، اون قدر درگیر استرسم بودم که اصلا متوجه نشدم علوی داره نگاهم می کنه. با صدای آقای علوی به خودم اومدم:

- چیه بهادری با کی کار داری؟

سمایی سرش رو با سرعت بالا آورد و با اخم بهم نگاه کرد، بقیه دبیرها هم. منم هول کردم و گفتم:

- با آقای سمایی.

آقای شفیعی مهربون گفت:

- بیا داخل دخترم.

ولی من سر جام ایستادم و با یه لبخند، از اون هایی که دم مرگ می زنن، گفتم:

- اگه می شه آقای سمایی بیان بیرون.

دفتر رو با یه دستش گرفت، در حالی که انگشتش لای دفتر بود از جاش بلند شد و با گفتن یه ببخشید رو به بقیه به سمت من اومد. قلبم مثل یه بچه گنجشک می زد. گفتم الانه که یه کشیده آبدار بخوابونه تو صورتم. اومد و درست جلوم وایستاد و با تحکم گفت:

- بگو!

لب هام رو چند بار تَر کردم و به دفترم چشم دوختم. دفتر رو بالا آرود و گفت:

- بدمش به خانوم رفعتی؟!

بغض کردم و این بار به چشم هاش خیره شدم. باید آخرین تیر رو می زدم و از این سلاح کشنده زنونه ام یعنی اشکم استفاده می کردم. حالا که ضایع شده بودم، دیگه یه ذره دو ذره فرق نمی کرد. چشمام پر اشک شد اما بیرون نریخت، همین طور نگاهش کردم و هیچی نگفتم. یهو اخمش محو شد و با یه لبخند کج گفت:

- نکن دختر که اصلا مظلومیت بهت نمی یاد!

بیا، سلاح زنونه مون هم نقصی داشت! دفتر رو به سمتم گرفت و با صدای آرومی گفت:

- نمی دونم چه هیزم تری بهت فروختم که این طور قصد جونم رو کردی!

دستم رو بالا آوردم و در همین حین هم گفتم:

- هیچ کاری نکردی!

تا خواستم دفتر رو بگیرم دستش رو عقب کشید و گفت:

- منظورت چیه؟

فکر کنم اون هم برداشت الهه رو از حرفام کرد. با صدای آرومی گفتم:

- هیچی!

دفتر رو گرفتم. هر چند کمی محکم چسبیده بود، اما من با زور کشیدمش و راه افتادم. بذار تو بهت بمونه، ایــــــــنه!

وقتی برگشتم سر کلاس جواب اون سه تا رو درست درمون ندادم. موقع برگشت به خونه برای ریحانه تا حدی تعریف کردم. بین راه از لوازم التحریر هم یه دفتر خوشگل خریدم برای ریاضی. از اون روز به بعد همین که از سر کلاس بر می گشتم، می نشستم پای ریاضی و مطالب رو از دفتر قبلی تو این یکی پاکنویس می کردم. همه تعجب کرده بودن من و درس خوندن! گذشت و دوشنبه بعد رسید، که درست همون روز هم امتحان میان ترم ریاضی داشتیم. نمی دونم بقیه هم همین طورن یا فقط اخلاق منه، که وقتی روی دور درس خوندن می افتم ناخواسته به بقیه درس هام هم نگاهی می ندازم. سر شیمی و فیزیک هم دو سه بار رو دست امیدی در اومدم و تحسین دبیرا رو برانگیختم و کفر بچه ها رو در آوردم. ساعت اول که با علوی شیمی داشتیم حس کردم به اندازه یک سال گذشت. دوست داشتم ساعت بعد برسه و تو امتحان میان ترم ریاضی، که جز آخرین امتحانای میان ترم بود گُل بکارم. توی زنگ تفریح هم برای ریحانه رفع اشکال کردم. به محض این که زنگ کلاس خورد تپش قلبم شروع شد. چند دقیقه ای گذشت تا بچه ها توی کلاس جمع شدن، طفلک خانوم رفعتی گلوش پاره شد بس که جیغ زد:

- بچه ها بیایین کلاس!

خانوم شهیدی فرمعاون تربیتیمونبا سمایی با هم وارد شدن. شهیدی فر بچه ها رو بلند کرد:

- پاشین صندلی ها رو درست کنین.

بچه ها از جاشون بلند شدن و جا به جایی و قیژ قیژ شروع شد. سمایی هم هی می رفت بیرون و برگه به دست بر می گشت. این بلبَشو واسه همه امتحانا بود. سر جاهامون که نشستیم سمایی رو به شهیدی فر گفت:

- یکی از بچه ها قرآن بخونه.

ریحانه با صدای آروم نزدیک گوشم گفت:

- بابا اعتقاد!!

ریز خندیدم و گفتم:

- اگه چِک کنی می بینی از اول کلاسا با وضو می اومده.

دوتایی خندیدیم. شهیدی فر رو به اَمینه که یکی از قاری های قرآن بود و مقام های استانی داشت، گفت:

- بخوان امینه جان.

امینه چند تا سرفه پُر مَلات زد و با صدایی گرفته گفت:

- خانوم صدامون در نمی یاد!

یهو شهیدی فر رو به من گفت:

- تو بخون شقایق جان.

با دهن باز گفتم:

- من؟!

سمایی سرش رو بالا آورد و با لبخند و تعجب نگاهم کرد. شهیدی فر گفت:

- پاشو اینقد لفت نده.

اخم هام رو ریختم و از جام بلند شدم. من صوت خیلی قشنگی داشتم، ولی چون تنِ مسابقات شرکت کردن رو نداشتم پس از مقام و لوح تقدیر هم خبری نبود. این که لحن عرب یاد داشتم هم به زور مامان بود که من رو می برد کلاس قرآن، واِلا خودم با عرض معذرت از لحاظ اعتقادی ضعیف که نه تنبل بودم! به سمت میز معلم رفتم و بی توجه به صورت سمایی که نزدیک به انفجار از خنده بود نشستم. کمی از میز فاصله گرفت و بهم خیره شد، انگار نه انگار که معاون و بچه ها سر کلاس اند. یه خرده همهمه بود، من بی اعتنا صلوات اولیه ام رو با صوت فرستادم. به محض پایان صلوات سکوت مطلق کلاس رو فرا گرفت. مثل همیشهچون از حفظ می خواستم بخونم باید به سمایی فکر نمی کردم تا حواسم متمرکز بشه. نفس گرفتم و ادامه دادم:

- اَعوذُ بالله مِنَ الشیطان الرجیم، کمی سریع. بسم الله الرحمن الرحیم، با لحنی کشیده و صدایی رسا. سپس سوره ضحی رو به بهترین شکل ممکن، حتی قشنگ تر از دفعات قبلی که خونده بودمش خوندم. احساس می کردم از یه فضای ناشناخته ای اکسیژن مضاعف دریافت می کردم. وقتی به پایان سوره رسیدم چشم هام رو که اصلا نفهمیدم کی بسته بودم باز کردم، اولین چیزی که دیدم دو تا چشم سبز روشن بود که تحسین آمیز بهم زل زده بود و بعدش صدای صلوات یک دست بچه ها. از جام بلند شدم و سر جام نشستم. برگه ها رو که توزیع کردن، خانوم شهیدی فر رفت بیرون. سمایی هم به دیوار رو به کُلِ کلاس تکیه زد و به بچه ها چشم دوخت و بچه ها مشغول شدن.

زودتر از اون چه که فکرش رو بکنم به سوالات جواب دادم و بیکار سر جام نشستم و تازه فرصت کردم به سمایی نگاه کنم. تا سرم رو آوردم بالا دیدم زل زده بهم، منم همین طور بهش خیره شدم. چند ثانیه گذشت بعد یه لبخند مهمون لب هاش شد، مسلما انتظار داشت من هم بهش لبخند بزنم و حتما هم لبخند زدنم به اجرای نقشه ام کمک می کرد. اما از اون جا که من یک کِرمِ خالصم اخم کردم و سرم رو انداختم پایین به برگه ام چشم دوختم. چند ثانیه بعد آروم سرم رو بالا آوردم و زیر چشمی نگاهش کردم، به کفشاش خیره بود و لبخندش غلیظ تر شده بود. با خودم خنده ام گرفت. این همه آزار دادیمش، خودمون رو خوشگل کردیم براش، واسش بغض کردیم تاثیری نداشت. با یه سوره خوندن جاده صاف شد! چند دقیقه بعد که حسابی غرق در افکارم بودم، سایه اش افتاد رو برگه ام و بعد صدای بم و لحن دوستانه اش:

- اگه تموم کردی چرا برگه ات رو نمی دی؟

آروم برگه رو از زیر دستم کشید و به سمت میزش رفت. چند دقیقه بعد اشاره کرد بهم که برم طرفش، از جام بلند شدم و رو به روش این وَرِ میز قرار گرفتم. با سر اشاره زد به پهلوش:

- بیا این ور!

منم از خدا خواسته رفتم اون طرف. آروم صورتش رو به طرفم بالا آورد:

- باور کنم که تقلب نکردی؟

با این که داشتم جوش می آوردم، اما خودم رو خونسرد نشون دادم و گفتم:

- هر چند تا سوال که بدین جلو چشم خودتون حل می کنم!

لبخند زد و گفت:

- باشه بابا، فهمیدیم خونده بودی. تو که خوب بلدی چرا این قدر من رو جِز می دادی؟

ناخودآگاه از دهنم پرید:

- علتش شخصیه!

لبام رو به دندون گرفتم و به میز چشم دوختم. کامل به سمتم برگشت و یه ابروش رو بالا داد:

- چه علتی اون وقت؟

هول کردم و گفتم:

- آخه باحال اخم می کنین.

ابروهاش به حالت تعجب هر دو بالا رفت:

- جانم!!

سرم رو خاروندم:

- آقای سمایی نمره ام رو نمی دین؟!

خنده اش گرفت، با خودکار قرمز دستش یه بیست خوشگل توی برگه ام کاشت و بهم گفت:

- برو بشین تا جون از پاهات در نیومده!

تشکر کردم و نشستم. از خجالت روم نمی شد بهش نگاه کنم! زنگ تفریح شد و ساعت بعد هم گذشت و موقعی که زنگ خونه خورد، ریحانه در حالی که کیفش رو روی دوشش جا به جا می کرد گفت:

- شقایق جونم امروز باهات نمی یام، می رم خونه مامان بزرگم.

لب و لوچه ام آویزون شد:

- باشه خودم تنها می رم.

اون قدر لفت دادم که نصف بیشتر بچه ها از مدرسه خارج شده بودن.

وقتی وارد حیاط شدم، در حیاط چهار طاق باز بود و ماشین علوی در حال خارج شدن بود، بچه ها هم از کنارش مثل سوسک وول می خوردن و رد می شدن. ماشین یغمایی پشتش بود و سمایی هم بعد از اون. آهسته راه افتادم و هم زمان با خروج ماشین یغمایی از در مدرسه خارج شدم و سر به زیر راهم رو پیش گرفتم، که صدایی تو جام متوقفم کرد:

- نبینم مظلوم باشی آتیش پاره!

سرم رو بالا آوردم و با هیجان دنبال صدا گشتم. حدسم درست بود کیوانِ کله کچلِ خودم بودکه به موتورش تکیه داده بود و داشت با لبخند بهم نگاه می کرد. دستاش رو از هم باز کرد و کلاه لبه دارش رو برداشت و گفت:

- بدو بیا بغل داداشی که دلم یه ذره شده.

بدو از جام کنده شدم و با سه تا قدم بزرگ بهش رسیدم و خودم رو پرت کردم تو بغلش. به نظرم لاغر شده بود و سیاه. من رو محکم فشار داد:

- شقایق از امشب واسه ضایع کردن کامران برنامه ها دارم!

تا رفتم جوابش رو بدم صدایی مثل وِز وِزِ مگس اختلاطمون رو به هم زد:

- ببینم کیوان خودتی؟

هر دومون به سمت صدا برگشتیم، جل الخالق سمایی بود که! این کیوان رو از کجا می شناخت؟ گاومون زایید، آشنا در اومدیم. کیوان آروم من رو رها کرد:

- ایلیا؟!

پس اسمش ایلیا بود! سمایی از پرایدش پیاده شد، کیوان هم کاملا از من جدا شد و به سمت هم به حرکت در اومدن. این جا رو صحنه آهسته تصور کنید، هم دیگه رو در آغوش کشیدن و بعد از چند تا فشار که حسابی ویغِشون در اومد هم دیگه رو ول کردن. من کنار موتور کیوان ایستاده بودم و داشتم نگاهشون می کردم. تقریبا هر دو هم قد بودن، ولی سمایی درشت تر بود، که البته شاید تا قبل از سربازی کیوان هم هیکل بودن. کیوان دستش رو بین موهای بلند سمایی کرد و اون ها رو به هم ریخت و با خنده گفت:

- هنوزم می زنی؟

سمایی با یه لبخند کمیاب و به حالت سوالی گفت:

- ساز؟!

بچه ها که رد می شدن همه چشمشون به این دو تا ندید بدید بود. کیوان با قهقهه گفت:

- نه پس تور.

با صدایی آروم گفت:

- اونم واسه ی ...

بعد در گوش سمایی چیزی گفت که هر دو قهقهه زدن!

با چشم به کیوان بچه ها رو اشاره زدم. از هم جدا شدن و بعد از کلی تعارف تیکه و پاره کردن، به هم دیگه شماره دادن و از هم خداحافظی کردن. وقتی پشت کیوان رو موتور نشستم و سمایی دل کند و رفت، از کیوان پرسیدم:

- این رو از کجا می شناسیش؟

موتور رو روشن کرد و جواب داد:

- با هم تو کلاس گیتار آشنا شدیم، دبیرته؟

لبام رو جمع کردم:

- اوهوم!

به حرکت در اومدیم. در حالی که صداش از خنده مرتعش بود پرسید:

- توی کلاس هم مسخره بازی در می یاره؟ یه دلقکیه که نگو!

به زور از لای لب هام گفتم:

- نچ!

قبل از این که حرف بزنه پرسیدم:

- نمی خوره با هم همسن باشین!!

- من گفتم همسنیم؟! ازم چهار سال بزرگ تره، متولد پنجاه و نُهه!

ناخودآگاه از دهنم پرید:

- اوه! چه خَر سِنه!

با دلخوری گفت:

- مودب باش شقایق!

البته سنش زیاد نبود، تازه بیست و هفت سالش بود. اتفاقا خیلی هم خوب بود ولی نسبت به من بزرگ بود. همه اش ده سال، پس اون قدرها هم بزرگ نیست. منم با خودم درگیری دارما!! به خونه رسیدیم. در حالی که پیاده می شدم گفتم:

- یه وقت جَو زده نشی دعوتش کنی!

ابروهاش رو بالا انداخت:

- اتفاقا قول یه شب شام رو تو این یه هفته ای که این جام گرفتم. حالا بیاد تو رو چی می شه؟

لوچه ام آویزون شد و بدون این که وایسم راه افتادم و زیر لب گفتم:

- مار از پونه بدش می یاد در لونه اش هم سبز می شه!

***

با اتفاقی که غروب افتاد، خوشیِ ناشی از اومدن کیوان دو چندان شد. وقتی از حموم در اومدم دیدم که هنگامه اومده خونه ما. به محض این که وارد هال شدم، با دیدنش از ذوق بالا و پایین پریدم و هم دیگه رو بغل زدیم. هنگامه خاله منه و ته تغاری خانواده اشه و همسن کامرانه. کیوان همیشه بهش می گه «زنگوله پای تابوت» چون با اختلاف سنی ده سال بعد از بچه قبل از خودش، یعنی داییم به دنیا اومده و بیست و سه سال از مامانم کوچیک تره. دانشجوی ترم اول دانشگاه آزادِ بجنورده. یه جورایی بیشتر از این که خاله بدونمش واسم حکم آبجیِ نداشتم رو داره. شب موقع خواب براش جریانات رو تعریف کردم. می خواست تا شروع امتحانات گرگان بمونه و گفت می خواد پیش من بمونه، چون جَوِ خونه ما واسه درس خوندن مناسبه!

سه شنبه، چهارشنبه و پنج شنبه هم مدرسه رفتیم، موقع ما پنجشنبه ها تعطیل نبود. احساس می کردم دوست دارم همه روزای هفته دوشنبه باشه و همه ساعت ها ریاضی. شاید یه علتش این بود که دوست داشتم هر چه سریع تر به دام بندازمش تا جلوی دوستام کم نیارم. اما مسلما علت اصلی تر این می تونست باشه که من یه وابستگی پنهان بهش داشتمکه فکر می کنم سنم این رو ایجاد می کرد. فکر می کنم حق با الهه بود. شاید اولش فقط می خواستم ضایع کنمش، اما دفعات بعد اون ته مهای دلم دوست داشتم بفهمه که کار من بوده و عکس العملش رو ببینم. بگذریم! کیوان به مامان گفت که پنجشنبه شب یعنی شب جمعه، جمعی از دوستاش رو واسه شام دعوت کرده. از تصور این که باز قراره دوستای لوس و بی معنی کیوان رو ببینم حالم بد می شد، اما مجبور بودم به مامان واسه شب کمک کنم، البته هنگامه هم تا شب کمک می کرد. غروبی که بالاخره مامان دست از سرمون برداشت یه دوش کوتاه گرفتم و آماده شدم. یه تونیک صورتی چپ و راست کوتاه تنم کردم که حاشیه آستینش و لبه یقه اش یراقی به رنگ صورتی روشن تر داشت و شلوار کتان سفید هم پام کردم. موهام رو اتو کردم و دم اسبی بستم. نهایت آرایش همیشگیم که شامل مداد چشم و رژ لب صورتی و برق لب بود رو انجام دادم. صندل های سفیدم رو هم پام کردم و به احترام ایلیا سمایی که دبیرم بود یه شال سفید حریر هم انداختم، و به قول هنگامه شدم عروس خانوم!

وقتی کیوان توی هال اومد و رو به مامان گفت که اومدن، یه ذوقی کردم که نگو! چند تا نفس عمیق کشیدم. در حالی که منتظر بودم الان باز رفقای کج و کوله کیوان هم باشن، اما دیدم به به! آدمای جدید. اول سمایی وارد شد، دوست ندارم بگم سمایی. اسمش قشنگ تره! اول ایلیا وارد شد. من و هنگامه توی آشپزخونه ایستاده بودیم، طوری که دیده نمی شدیم. بابام رفته بود دعوتی یکی از دوستاش که از حج اومده بود، بنابراین نبود. ایلیا یه سویی شرت اندامی به دو رنگ سبز روشن و تیره یقه هفت، به همراه شلوار جین آبی تیره پوشیده بود. یقه پیراهن مردانه شیری رنگش هم دیده می شد. مامان و کامران توی هال ایستاده بودن و سلام و احوال پرسی می کردن. پشت ایلیا یه جوون قد بلندتر وارد شد. پوستش سبزه بود و موهای مشکی پُر پشت پیشونیش رو احاطه کرده بود، در کل بانمک و جذاب بود. بعدش پسری تقریبا هم هیکل الانِ کیوان وارد شد. پوستش سرخ و سفید بود و موهای خرمایی روشن داشت. سه تایی اومدن و روی مبل نشستن. کامران هم کنارشون نشست و کیوان با مامان اومدن توی آشپزخونه. همین که وارد شدن رو به کیوان گفتم:

-دوستای جدید پیدا کردی!

کیوان - داداشای ایلیان، همه با هم بودیم.

هنگامه با تعجب گفت:

- اینا که کوچیک ترین شباهتی به هم ندارن!

تا کیوان خواست چیزی بگه مامان گفت:

- خب مادر اگه کاری با من نداری من برم پایین پیش زکیه؟!

منظورش مستاجرمون بود که طبقه پایین می نشست.

- شما جوونا هم راحت باشین!

هنگامه گفت:

- کیوان جون می خواین ما هم بریم راحت تر باشین؟

کیوان با خنده گفت:

- آخه مثلا ما قراره چی کار کنیم که هی می گین راحت باشین؟

با خونسردی گفتم:

- آدمیه دیگه، بادی! برودی!

کیوان زد به شونه ام:

- شقایق داشتیم؟!

مامان چادرش رو روی سرش مرتب کرد و بعد از یه چشم غره به من آشپزخونه رو ترک کرد. چند دقیقه بعد یه سینی چای ریختم و وارد هال شدم. یه نیمچه سرفه کردم که توجه همه به من جلب شد، اون دو تا تو جاشون نیم خیز شدن اما ایلیا کامل از جاش بلند شد و با متانت سلام کرد. تعارف زدم:

- بفرمایین راحت باشین.

خودم رو به زور نگه داشتم تا از شکلک های کامران نخندم. جلوشون خم شدم و چای نگه داشتم. مدام هم دسته شالم سُر می خورد می رفت رو اعصابم. به ایلیا که رسیدم سینی رو از دستم گرفت:

- شما زحمت نکشین خودمون بر می داریم.

به ناچار سینی رو دادم،.تا خواستم برگردم به آشپزخونه کیوان گفت:

- بگو هنگامه هم بیاد، بیایین این جا بشینین.

با سر باشه ای گفتم و به راهم ادامه دادم. هنگامه با ظرف کیکی که غروب مامان پخته بود تو آشپزخونه ایستاده بود و به محض ورودم داد به دستم:

- بدو بریم!

از این هول بودنش خنده ام گرفت. دو تایی با هم خارج شدیم. هنگامه به همه سلام کرد و منم سریع کیک رو روی میز گذاشتم و کنار کیوان جا گرفتم. هنگامه هم روی مبل کناریِ ما کنار کامران نشست. کیوان رو به ایلیا گفت:

- خب پسر تعریف کن ببینم کجا غیبت زد یهویی؟

ایلیا ابروهاش رو تو هم کشید:

- کجاش یهویی بود؟! تو که می دونستی ارشد قبول شدم!

کیوان با قیافه حق به جانبی گفت:

- خب برادرِ من دو سالش اون شکلی رد شد، سه سال بعدش چی؟ یه تماس که می تونستی بگیری!

ایلیا ابروهاش رو بالا انداخت:

- با کدوم شماره تون!؟ آدرسی هم که ازت نداشتم!

کیوان با لحن بامزه ای گفت:

- من موبایل نداشتم اون موقع، تو که داشتی یه زنگ می زدی!

ایلیا با خنده سرش رو تکون داد و زیر لب گفت:

- اَمون از دست تو کیوان!

بعد با آرامش ادامه داد:

- فوقم رو که گرفتم استخدامی آموزش و پرورش شرکت کردم و رفتم علی آباد. سه ساله که اون جا متوسطه ریاضی تدریس می کنم.

کیوان با قیافه ی شیطونی گفت:

- دخترونه یا پسرونه؟!

ایلیا - امسال اولین سالیه که بهم دخترونه دادن، اون هم چون معلم جایگزین نبود. واِلا می دونی که به پسر مجرد سخت کلاس دخترونه می دن!

کیوان با خنده گفت:

- کار درستی نکردن. مطمئنا امسال آخرین سالیه که بهت دخترونه دادن!

ایلیا لبش رو گاز گرفت و من رو اشاره کرد، هم زمان کیوان و دو تا داداشای ایلیا زدن زیر خنده. هنگامه با پررویی رو به ایلیا گفت:

- آقای سمایی نمی خوایین داداشاتون رو معرفی کنین؟

ایلیا بدون این که مستقیم به چشم های هنگامه نگاه کنه جواب داد:

- شرمنده باید اول این کار رو می کردم!

وای من چه از این حرکت خوشم اومد، حتی اگه نیتش جلب توجه هم بود. با دست به اون غوله اشاره کرد:

- عادل، ارشد ادبیات انگلیسی و مدرس دانشگاه.

بعد به اون یکی قرمز لبوئه اشاره کرد:

- پرهام، که دو سال از ما کوچیک تره. دانشجوی سال آخر لیسانس الهیات.

من و هنگامه هم زمان با هم گفتیم:

- شما دوقلویین؟!

به عادل و ایلیا اشاره کردیم. کامران چپ چپ به من و هنگامه نگاه کرد و ایلیا با لبخندی جواب ما رو نداد. یعنی تا خواست بگه کیوان رو به عادل گفت:

- حالا این (ایلیا) ارشد قبول شد رفت شما دو تا کجا غیبتون زد؟

عادل با لبخند جذابی گفت:

- مگه نمی دونی؟ ما سه تا به هم وصلیم!

دیگه هر چی بود چونه هاشون گرم شد و کیوان شروع کرد به تعریف از خاطرات این دو ماه خدمتش. برام جالب بود که هر سه تا داداش ها رفته بودن سربازی! می خواستم بپرسم چه طوره که یکیشون معافی نگرفته؟ تا گفتم:

- چرا هر سه رفتین؟

اون ها که چونه هاشون گرم بود انگار متوجه سوالم نشدن، چون پرهام پرسید:

- چی فرمودین؟

کیوان که انگار شصتش خبردار شد چی می خواستم بپرسم، از رونم نیشگون گرفت و حرفم رو تو دهنم خوردم!

***

یک ساعتی گذشته بود که کامران دستش رو روی شکمش کشید:

- آقایون من دارم ضعف می کنم، هر کی با شام موافقه دستش بالا!

هر چهار تاشون دستشون رو بالا بردن و من و هنگامه از جا بلند شدیم. بماند که هنگامه چقدر به این طفلکیا متلک انداخت. وارد آشپزخونه که شدیم شلوارم رو تا حدی پایین کشیدم و دیدم بـَــله جای نیشگون آقا کیوان کبود شده! هنگامه تا پام رو دید گفت:

- وای! پات چی شده؟

در حالی که شلوارم رو بالا می کشیدم گفتم:

- شاهکار خواهرزاده گرامیتون آقا کیوانه. می خواست با این کارش دهن من رو ببنده!

لباش رو جمع کرد:

- غلط کرده. بذار، ادبش می کنم.

شاید لازم باشه یه توضیحاتی در مورد وضع خانوادگیمون بدم. وضع مالی ما تقریبا متوسط بود، شاید از نظر بعضیا از متوسط هم پایین تر. تنها دارایی ما همین خونه دو طبقه بود، که یه طبقه اش رو مستاجر داده بودیم. ماشین هم نداشتیم و یک موتور هوندا داشتیم که همیشه سرش کیوان و کامران درگیری داشتن. ولی در کل قانع بار اومده بودیم و هیچ وقت چیزی به دلمون نمونده بود. هم خوب پوشیده بودیم هم خوراکمون خوب بود، ولی اهل خرج اضافه و بریز و بپاش نبودیم!

خب حالا ادامه سفره چیدن؛ هنگامه سفره رو برداشت و با فاصله از راحتی ها رو زمین پهن کرد. من هم ظرف ها رو که از قبل آماده کرده بودیم برداشتم و دنبالش رفتم. دوتایی در عرض چند دقیقه سفره رو پهن کردیم. موقع شام خوردن بحث افتاد از کلاس نوازندگی این داداش ها و داداشِ ما. بعد هنگامه شروع کرد اصرار به کیوان که باید بعد از شام بزنی و عادل و پرهام و کامران هم همنوا شدن. منم که حتی از کوچک ترین فرصت غافل نمی شدم فقط ایلیا رو زیر نظر داشتم، که اون هم ساکت بود و فقط لبخند می زد. آخِــی چه جوونِ محجوبی!

بعد از شام با هنگامه سفره رو جمع کردیم و ظرف ها رو بدون این که بشوریم توی آشپزخونه گذاشتیم. کیوان گیتارش رو آورد. تا ما بساط میوه رو آماده کنیم اون هم شروع به نواختن کرد، تا آهنگش رو شروع کرد هنگامه بی حرکت ایستاد و با هیجان گفت:

- وای من عاشق این آهنگم!

رفت توی حس و شروع کرد به تکون دادن سرش و من رو وِل کرد و رفت توی هال، منم دیگه بهش گیر ندادم و از همون جا توی آشپزخونه به ترانه ای که کیوان حالا خوندنش رو شروع کرده بود گوش سپردم:

«منی که با شبنم نگات، می گرفتم وضو

دوباره دیدنِ تو واسم شده یه آرزو

می خوام واسه آخرین بار بگیرمت در آغوش

شاید که این بار غمِت بشه واسم فراموش»

پیش دستی ها رو برداشتم و بردم توی هال و جلوشون روی میز قرار دادم.

«واست نوشتم نامه ای، شاید دلت بسوزه

نیستی اما دوستت دارم هنوزم که هنوزه

واست نوشتم نامه ای...

غمِ غربت چشات، مثل غروبِ دریاست

نشسته در نگاهِ من یه دنیا عشق و التماس

غمِ غربت چشات...»

برگشتم و میوه خوری رو برداشتم. این بار بدون این که تعارف کنم روی میز گذاشتم و کنار کیوان نشستم.

«بدجور دلم تنگه واست، می خوام که باز ببینمت

ستاره ی سهیلمی، از آسمون بچینمت»

سرم رو که بلند کردم نگاهم با نگاه ایلیا گره خورد، سریع نگاهش رو گرفت. توی نگاهش غم عمیقی بود که درک نمی کردم!

«واست نوشتم نامه ای، شاید دلت بسوزه

نیستی اما دوستت دارم هنوزم که هنوزه»

نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو از ایلیا گرفتم. همین که روم رو به طرف کامران گرفتم از دیدن قیافه ی تو حس رفته ی کامران پقی زدم زیر خنده! کیوان دستش رو توی هوا نگه داشت و همه به من خیره شدن. هنگامه با خنده سردرگمی گفت:

- چرا می خندی شقایق جونم؟

به صورت کامران اشاره کردم و در حالی که از شدت خنده نفسم بالا نمی اومد بریده بریده گفتم:

- کامران شبیه گلابی شده بودی!

چشمای کامران گرد شد تا به طرفم خیز برداشت کیوان به حالت تهاجمی همراه با خنده گفت:

- بادِ دستت به شقایق بخوره مُردی!

کامران تو جاش نشست. هنگامه زد پس کله ی کیوان:

- تو یکی حرف نزن که بعدا باید بزنم کبودت کنم!

کیوان دستش رو گذاشت پشت سرش:

- چرا می زنی زنگوله؟

جمع از این نزاع ما به خنده افتاده بود. پرهام یهو گفت:

- غمگین بسه بریم تو فاز شاد!

عادل روی میز ضرب گرفت و هم زمان شروع کرد به خوندن:

«کی بیشتر از من برات می میره؟»

بقیه هم باهاش هم صدا شدن:

«کی مثل ِ من به دامِ تو اسیره؟

تو حریمِ عاشقی تو برام یه هم نفس

با همون یه خاطره عمریه شادم و بس»

این جاش رو کامران با دهن رینگ زد، پرهام که از شدت خنده یه وری رو مبل افتاد!

«زیر زیر زیر و رو بشه دنیا من دوستت دارم

هر کس دلبری اگه داره من تو رو دارم

دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم»

بعدش همه زدیم زیر خنده، حتی ایلیا هم می خندید. باید اعتراف کنم که خندونش رو بیشتر دوست دارم. بذار خوشحال باشه من اذیتش کنم دلم خنک بشه. به خودم گفتم واستا ببینم! اومد و بهم پا داد، اون وقت چی؟ اگه باهاش دوست بشم که خونم حلاله. یعنی هیچ کس هم که بهم کار نداشته باشه مامانم و کامران می کُشنم! اگر هم بهش بگم دروغ بود که باهام لج میفته و نمره پَر. اگر هم باهاش تصنعی دوست بشم و بعد بهم بزنیم که خدایی نکرده شکست عشقی می خوره! ولی با همه این اتفاقا فعلا مهم اینه که به بچه ها ثابت کنم من با هر کی که دلم بخواد می تونم باشم. یعنی خدای اعتماد به نفس بودم!!

اون شب با همه غریبگی که بینمون بود به جرات می تونم بگم در زمره خاطرات خوشم جا گرفت، که با هر بار مرور کردنش هم لبخند به لبم می یاد و هم به دل خوشی های کوچک این سه برادر غبطه می خورم.

***

وقتی دوشنبه زنگ ریاضی داشتیم، توقع داشتم به خاطر شب مهمونی ایلیا یه خرده تحویلم بگیره، همین هم کافی بود تا دست از سرش بردارم. فقط یه حرکتش کافی بود که بچه ها بفهمن من یه فرقی با بقیه ی شاگرداش واسش دارم. اما اون سرد و شاید سردتر از همیشه برخورد کرد، انگار من رو نمی شناسه یا من رو ندیده و من به حساب این که نمی خواد وجهه کاریش جلوی شاگرداش خراب بشه گذاشتم. البته حدسم هم درست بود، چون وقتی مدرسه داشت تعطیل می شد و مثل هر روزِ این یه هفته کیوان اومده بود دنبالم جلوی کیوان ازم عذرخواهی کرد که مجبور بوده باهام سرد برخورد کنه. شب دوشنبه حدود ساعت نه کیوان ازمون خداحافظی کرد و کامران بردش ترمینال. به محض رفتنش خونه شد ماتمکده، حتی هنگامه هم قیافه اش آویزون شد. مامان که به محض خروجِ کیوان نوحه سرایی رو شروع کرد: «مادر به قربون قد و بالات بره، این دفعه بری و برگردی لاغرتر از قبل می شی...»

***

صبح روز بعد که یه خرده جَو آروم شد، با یه برنامه ریزی درست و حسابی درس خوندنمون رو شروع کردیم. من توی اتاق خودم، هنگامه توی اتاق بابا و مامان، کامران هم که توی اتاق خودش و کیوان. فقط موقع وعده های غذایی هم دیگه رو می دیدیم. اول دی ماه هنگامه هم خونه ما رو ترک کرد و رفت بجنورد. من اولین نفری بودم که امتحانش شروع شد. اولین امتحانم هم دین و زندگی بود. به محض این که وارد سالن شدم و به سمت خانوم رفعتی رفتم تا جام رو بپرسم تا من رو دید برق خوشحالی به چشماش دوید:

- بیا بهادری قربونت برم!

من رو می گی کم مونده بود شاخ در بیارم! من رو در آغوش کشید:

- بیا قرآن بخون! از طرف اداره بی خبر اومدن بازدید، هر کاری می کنم فلانی و فلانی و فلانی (جای فلانی ها فامیل تصور کنید) بخونن، ذلیل مرده ها نمی خونن! بدو دختر که آبرومون داره می ره. بخونی انضباطت رو بیست می دم!

ابروهام رفت بالا:

- مگه قرار بود بیست ندین؟!

لبخند به لب در حالی که داشت من رو به زور می نشوند روی صندلی گفت:

- اگه نخونی نه!

لبام رو جمع کردم و همین جور نگاهش کردم. میکروفون رو روی میز تنظیم کرد و آروم گفت:

- بعد از خوندن برو کلاس صد و یک، صندلیت اون جاست.

میکروفون رو روشن کرد و خودش چادرش رو روی سرش درست کرد و رو گرفت. صلوات که فرستادم سکوت سالن و کلاس ها رو در بر گرفت. خودم از شنیدن صدام از بلندگو و پخش شدنش از چند جهت داشتم ذوق مرگ می شدم. با صدای رسا شروع کردم به قرائت اولیه. چند تا آقا وارد سالن شدن و بعد از نگاهی اجمالی به من راه سالن رو در پیش گرفتن. نفس عمیقی کشیدم و از روی قرآن سوره ی نبا رو شروع کردم به خوندن. همین طوری چشمم رو هم هر از گاهی توی سالن می چرخوندم، می دیدم که حین خوندن مراقب هر کلاس می اومدن جلوی در کلاس ها و به من خیره می شدن، چه زن چه مرد. یهو صوتم از دستم در اومد و صدام موج دار شد. دلیلش چیزی نبود جز این که دیدم سمایی هم جز مراقب هاست که جلوی در کلاس انتهای سالن ایستاده بود و یه لبخند گرم و تحسین آمیز روی لبش بود. برای جلوگیری از ضایع بازی چشمام رو به صفحه قرآن دوختم و دوباره صوتم رو به دست آوردم و تا پایان خوندنم که نصف سوره بود سرم رو بلند نکردم. نمی دونم واقعیت داشت یا تصورِ من بود که واسه یه لحظه از همون فاصله دور حس کردم چشمای ایلیا اشکیه!

وقتی به پایان سوره رسیدم میکروفون رو خاموش کردم و داشتم قرآن رو می بستم که آقایی از همون جمعِ مهمان نزدیکم شد و با صدای آرومی گفت:

- اسمت چیه دخترم؟

جواب دادم:

- شقایق بهادری.

با تعجب گفت:

- با آقای بهادری اداره نسبتی داری؟!

سرم رو خم کردم:

- پدرم هستن.

لبخند رضایت بخشی زد:

- احسنت، احسنت! سلام من رو به پدر برسون، انشاا... موفقیتت رو در زمینه های قرآنی و درسی در آینده شاهد باشیم.

با لبخندی تشکر کردم و به سمت کلاس صد و یک به راه افتادم. درست در لحظات آخر که داشتم وارد کلاس می شدم سر برگردوندم و به کلاس انتهای سالن نگاه کردم، سمایی جلوی در ایستاده بود و به کفش هاش خیره شده بود، حسابی دمق بود. نفسم رو فوت کردم و وارد کلاس شدم!

***

ریحانه - شقایق این که ناراحت شدن نداره! از اولش هم اشتباه کردی بی خودی سر لج افتادی!

تو جام ایستادم و با عصبانیت به ریحانه نگاه کردم. صورتش رو عقب کشید و با تعجب گفت:

- چیه؟ چرا این طوری نگام می کنی؟ مگه بد می گم؟

نفسم رو بیرون فرستادم و به راه افتادم. در همین حین گفتم:

- تو راست می گی، من یه آدم احمقم!

ریحانه به دنبالم می اومد:

- من کی چنین حرفی زدم؟! من می گم بیا بشین سر درست و به این بازی بچگونه خاتمه بده. آخه تو رو چه به سمایی؟

گوشه چشم نگاش کردم:

- واسه چی می گی من و سمایی به هم نمی خوریم؟

ریحانه - کلی گفتم. می گم بشین سر درست، الان وقت دوست بازی و ازدواج نیست!

سرم رو به چپ و راست تکون دادم:

- تو چی می فهمی ریحانه؟ من ضایع می شم!

پاش رو کوبید به زمین:

- به جهنم! مهم افکار خودته که نباید درگیر بشه. ببین این ترم چه با خیال آسوده امتحان می دی! من مطمئنم اگه به این کار بچگونه ات ادامه بدی چه نقشه ات عملی بشه چه نشه ترم بعد گند می زنی.

و زیر لب ادامه داد:

- که چشمم هم آب نمی خوره عملی بشه!

برگشتم و بهش نگاه کردم:

- یعنی توام فکر می کنی من نمی تونم سمایی رو خام خودم کنم؟!

سرش رو به چپ و راست تکون داد:

- چی بگم؟ از دستِ تو!

و از من جلو زد...

***

آخرین امتحان ریاضی بود. اون قدر توی جَوِ امتحان بودم که اصلا متوجه نشدم سمایی کی اومده تو کلاس و به بچه ها سر زده و رفته. بعد از امتحان تا آخر شب حرص خوردم که ندیدمش.

به مدت یک هفته رفتن به مدرسه دل بخواهی بود که من هم از خدا خواسته نرفتم. بیشتر از یک ماه گذشته بود و من نتونسته بودم خودم رو به دوستام ثابت کنم. دفتر چرکنویسم رو در آوردم و شروع کردم به نوشتن. همیشه انشام لنگ می زد. دقیقا تا صبح درگیر نوشتن یه نامه مثلا عاشقانه بودم و دست آخر تنها چیزی که از مغزم تراوش کرد این بود:

«سلام. تمام شب نشستم و به مغزم فشار آوردم تا چیزی بنویسم که وصف احساسم باشه، اما دیدم چه کاریه وقتی شما می دونی من چه روحیه ای دارم! نه زبونِ گرم و چربی دارم، نه بلدم عشوه بریزم که بتونم توی حرکاتم احساسم رو بیان کنم. شاید از نظر شما کارم بچگونه باشه. راستش من همه سعیم رو کردم که شما متوجه بشین، نمی دونم شاید هم شده باشین و به روی خودتون نمی یارین. در هر حال این آخرین اقدام منه. فقط دوست دارم جوابتون هر چی که هست بین خودمون بمونه!»

صبح روز دوشنبه رسید. من با کلی استرس نامه ام رو تا زدم و توی پاکت خوشگل گذاشتم و به سمت مدرسه راه افتادم.

***

زنگ تفریح اول به صدا در اومد. ریحانه در حالی که دفتر شیمی اش رو تو کیفش می ذاشت گفت:

- شقایق یه خبر توپ دارم برات. اون پسره کیف و کفش فروشیه بود!

من جوابی ندادم. سرش رو بالا آورد:

- شقایق خوبی؟ چرا لب هات سفید شده؟

نفس عمیقی کشیدم:

- استرس دارم ریحانه!

ریحانه با نگرانی:

- چی شده شقایق جونم؟ به من بگو!

در حالی که دستم رو توی کیفم فرو بردم گفتم:

- اتفاقا تنها کسی که می تونه کمکم کنه تویی!

ریحانه قیافه خواهر مهربونا رو گرفت:

- بگو عزیزم هر کاری ازم بر بیاد می کنم.

طوری که کسی نامه رو توی دستم نبینه از زیر میز توی دستای ریحانه گذاشتم. با تعجب بهم نگاه کرد و من آهسته در حالی که مظلوم نگاهش می کردم گفتم:

- این رو بده به سمایی!

نامه رو با غیظ کوبوند کف دستم:

- سمایی و کوفت، سمایی و درد. الهی تو و سمایی سَقَط شین از شرتون راحت شم. من می گم فراموشش کن اون وقت خودم هم بیام کمکت کنم؟!

لبام رو جمع کردم:

- قسم می خورم اگه نشد دیگه هیچ کاری نکنم. می رم پیش الهه و رزا هم رسما اعتراف می کنم کم آوردم. قول می دم!

همین طور داشت چپ چپ نگام می کرد، گردنم رو کج کردم:

- ریحانه جونم!

سرش رو تکون داد. قیافه اش حالت گریه گرفت:

- آخه من از دست تو چی کار کنم؟

خم شدم و بوسش کردم:

- قربونت برم تو خیلی خوبی!

نامه رو از دستم گرفت و انگشت اشاره اش رو به نشونه تهدید گرفت به سمتم:

- به جون مامانم شقایق، وای به حالت اگه فردا باز با یه بامبول جدید بیای بگی...

دوباره بوسش کردم:

- اول برو این کار رو انجام بده، بعد بیا تهدید کن! بدو، بدو.

از جاش بلند شد و پاکت رو گذاشت تو جیب مانتوش، که یه آدم با وسایلش تو جیبای مانتوهامون جا می شد و زیر لب غُر می زد:

- آخه من چه جوری بهش بدم؟!

و از کلاس بیرون رفت. یه دقیقه نشد دوباره برگشت و از کیفش دفتر ریاضیش رو برداشت و در حالی که باز به من چشم غُره می رفت از کلاس خارج شد. با خوردن زنگ کلاس برگشت و کنارم نشست، من با هیجان:

- چی شد؟!

دستش رو آورد بالا و به من نشون داد:

- می بینی؟

دستاش کمی می لرزید، ادامه داد:

- این اعصابِ منه! مرده شور اون چشمات رو ببره که سر یه دقیقه آدم رو خَر می کنی!

و با غضب به رو به رو خیره شد. لب هام به لبخند باز شد:

- نامه رو گذاشتی لای دفترت و دادی به سمایی، آره؟

با حرص گفت:

- آره!

چند دقیقه بعد بچه ها کامل وارد شدند و پشت سرشون سمایی وارد شد و در رو بست. آهسته به سمت میز ما اومد و دفتر ریحانه رو جلوی ریحانه گذاشت و بدون کوچکترین توجهی رفت پشت میزش نشست. ریحانه آروم دفترش رو وارسی کرد و با یه لبخند کم جون گفت:

- برداشته!

آروم نزدیک گوشم گفت:

- راستی چرا روش نوشته بودی تقدیم به آقای سمایی؟ این چه مدل نامه عاشقونه است؟!

بعد صداش رو کلفت کرد و ادا در آورد:

- آقای سمایی!

ایلیا - بله؟!

ریحانه که فکر نمی کرد ایلیا صداش رو بشنوه مثل یخ وا رفت و مِن و مِن کرد. من برای جلوگیری از ضایع شدن سریع یه سوال پرسیدم و بعد از این که چپ چپ به ریحانه نگاه کرد جواب من رو داد. ایلیا سخت مشغول درس دادن بود و منم حواسم به درس بود، ریحانه آروم در گوشم گفت:

- ایشاا... تو نامه ات اسم خودت رو نوشتی دیگه؟

با بهت به ریحانه نگاه کردم:

- نه!

ریحانه زد به پیشونیش:

- نه و ...!

لبش رو جَوید:

- می کشمت شقایق اگه فکر کنه نامه از طرف من بوده!

خودمم حسابی حرصم گرفته بود، اما دیگه کاریش نمی شد کرد. من با حرص گفتم:

- می کشمت ریحانه اگه سمایی عاشقت بشه!

***

در حال تلفن صحبت کردن با الهه بودم که داشت واسه ام یه مساله زیست رو توضیح می داد:

- رنگ قهوه ای چشم می شه صفت غالب. یعنی اگر هر دو ژن رنگ چشم تو قهوه ای باشن و با یه شوهر چشم رنگی ازدواج کنی همه بچه هات رنگ چشمشون قهوه ای می شه.

من - وای چه بد!

الهه - این یه مثاله شقایق. بعدش هم شاید ژن رنگ چشمت خالص نباشه، یعنی هم قهوه ای داشته باشی هم آبی.

با ذوق گفتم:

- اگه این جوری باشه چی؟

الهه با حرص:

- شقایق اصلا گوش نمی کنی!

سریع رفتم میون کلامش:

- خب این طوری بهتر یاد می گیرم.

الهه در حالی که رگه های خنده تو صداش بود:

- اگه از هر دو داشته باشی و با سمایی ازدواج کنی بچه هاتون یکی در میون چشم رنگی می شن!

و با صدای بلند خندید. تا خواستم جوابش رو بدم دیدم پشت خطی دارم. در جواب الهه گفتم:

- فردا تو مدرسه جواب تو رو می دم، خدات رو شکر کن پشت خطی داریم.

قبل از این که جوابی ازش بشنوم دستم رو روی دکمه قطع نگه داشتم. صدای زنگ تلفن بلند شد، جواب دادم:

- بله؟

صدای کیوان پیچید تو گوشی:

- سلام گوگولی.

از خوشحالی جیغ کشیدم:

- سلام کیوون کچل!

کیوان با صدای بلند خندید:

- ای وروجک، چه طوری؟

- خوبم. کی می یای پس؟ یک ماهه رفتی. تو گفتی بعد از آموزشیت زودِ زود می یای که!

کیوان با مهربونی گفت:

- می یام عزیز. از فردا تا سه روز مرخصی گرفتم.

لبام آویزون شد:

- فقط سه روز؟

کیوان - سه روز کلیه. قول می دم به اندازه یه هفته دورت بدم.

با غرغر گفتم:

- آره، همون دفعه پیش دورم دادی بسه! یه هفته این جا بودی همه اش چسبیدی به رفیقات. نه که کم بودن ایلیا سمایی و داداش هاش هم بهشون اضافه شدن.

کیوان - پس کاری که می خواستم انجام بدی رو نمی گم. برو موبایلم رو از تو کشوی میزم در بیار.

- چی می خواستی بگی؟ بعدشم مگه از کجا زنگ می زنی؟

- از خدمات ارتباطی. برو اول گوشیم رو بیار بهت می گم. چند دقیقه دیگه زنگ می زنم، نزدیک تلفن باش.

قطع کردم و رفتم توی اتاقش و گوشیش رو برداشتم کنار تلفن نشستم. چند دقیقه بعد دوباره زنگ زد.

- خب آوردم بگو.

- روشنش کن، رمزش سال تولدمه.

- خب روشن شد.

کیوان - از تو مخاطب هام شماره ایلیا رو برام بخون.

وقتی براش خوندم پرسیدم:

- خب حالا نمی خواستی بگی چی کارم داشتی؟

کیوان خندید:

- می خواستم یه چیزی به ایلیا بگی که دیگه الان خودم بهش زنگ می زنم. تو به بقیه سلام برسون، کاری نداری؟

با لب و لوچه آویزون جواب دادم:

- نه، مواظب خودت باش. خدافظ.

از عصبانیت می خواستم سرم رو بکوبم به دیوار. اَه می خواستم با ایلیا سر یه بهونه غیر درسی صحبت کنم.

***

به صورتم باد ناملایم و خنکی می خورد. آروم چشمم رو باز کردم، کیوان نزدیک صورتم خم شده بود و داشت به صورتم فوت می کرد. تو همون حالت پریدم و بغلش کردم و با هیجان گفتم:

- فکر می کردم نزدیکای غروب بیای نه صبح زود. خیلی سوپرایز شدم.

یه نگاهی به ساعت انداخت و یه نگاه عاقل اندر سفیه هم به من:

- ساعت یازده صبح زوده؟

از تعجب دهنم وا موند. خیلی خوابیده بودم. کیوان زد به بازوم:

- حالا نمی خواد قیافه بچه سحر خیزا رو به خودت بگیری. پاشو بیا یه چیزی بخور یه برنامه ریزی توپ واسه شنبه و یکشنبه ات بکنیم.

در حالی که تختم رو مرتب می کردم با تعجب گفتم:

- چرا فقط شنبه و یکشنبه؟!

لباش رو یه کم کج کرد:

- آخه واسه امشب و فردا، یعنی جمعه با دوستام برنامه ریختم.

ابروهام رو دادم بالا:

- چه برنامه ای؟

لبخندی زد:

- می خوام با کامران و ایلیا اینا بریم شب جنگل، تا پس فردا صبح.

یه نگاه نفرت انگیز بهش انداختم و از اتاق اومدم بیرون. پشت سرم اومد بیرون:

- چی شدی گوگولی؟

یهو به طرفش برگشتم:

- من گوگولی نیستم!

لبخندش از بین رفت:

- شقایق لوس نشو. سه روزه یه روزش با اونام دو روزش هم با تو.

شونه هام رو بالا انداختم:

- دو روز بعد هم با دوستات باش، واسه منم این طوری بهتره!

دلخور نگاهم کرد. من به طرف سرویس بهداشتی رفتم. من رو بچه گیر آورده بود. اعصابم رو الکی ریخت به هم. اصلا چرا اومدی خونه؟ می رفتی خونه ایلیا اینا و می شدی بچه مامان و باباش! وقتی اومدم بیرون دیدم روی سنگِ اُپِن برام صبحونه آماده کرده، با دیدنم لبخندی زد:

- بیا یه چیزی بخور ضعف نکنی.

بدون این که بهش نگاه کنم مشغول خوردن شدم. نشست رو به روم اون ور سنگ:

- قهری؟!

نگاهش نکردم. دوباره خودش ادامه داد:

- نمی دونی چه حالی می ده وقتی به لبِ ایلیا اینا خنده بیاری.

با تعجب نگاش کردم و با پوزخند گفتم:

- احتمالا این ایلیاتون قصد ازدواج ندارن؟!

یه ابروش رو داد بالا:

- چطور؟

قربون غیرتی شدنش برم. با خونسردی بهش گفتم:

- برو عقدش کن و مدام بخندونش!

دوباره مشغول خوردن شدم. دیدم حرفی نمی زنه، بهش نگاه کردم. هنوز با اخم داشت بهم نگاه می کرد، با تعجب گفتم:

- چیه؟ چرا این طوری نگام می کنی؟

سرش رو تکون داد:

- خیلی بچه ای شقایق!

از جاش بلند شد. ناکِس می دونست من بدم می یاد کسی بهم بگه بچه، از لجِ من این جمله رو گفت. بدون هیچ حرفی آماده شدم و ساعت ده دقیقه به دوازده که ریحانه اومد دنبالم با هم به سمت مدرسه راه افتادیم.

***

با ریحانه توی مسیر برگشت بودیم. حسابی توی فکر بودم، ریحانه زد به بازوم:

- چِت شده شقایق؟ امروز کفرم رو در آوردی از بس تو فکر بودی!

لبام رو دادم جلو:

- کیوان سمایی رو بیشتر از من دوست داره!

چشمای ریحانه گرد شد:

- هـــــا؟!

به صورتش نگاه کردم:

- می خواد امشب با اونا بره جنگل تا پس فردا صبح.

ریحانه خندید. با حرص گفتم:

- نخند ریحانه، من دارم دق می کنم!

ریحانه - حالا کدوم جنگل می خوان برن؟

من - نمی دونم کدوم گور می خوان برن!

ریحانه در حال خنده گفت:

- تو داری به سمایی حسادت می کنی؟!

دستم رو آوردم بالا:

- بی خیال! بیا در موردش حرف نزنیم. آخه سمایی کج و کوله حسادت کردن داره!؟

طوری نگام کرد که یعنی خر خودتی، بعد به رو به رو نگاه کرد:

- باشه در موردش حرفی نمی زنیم.

ولی من دوست داشتم بازم در موردش حرف بزنیم. سر کوچه مون ازش خداحافظی کردم و جدا شدم. دستم رو گذاشتم روی زنگ و یکسره اش کردم. صدای داد کامران از آیفون بلند شد که با عصبانیت گفت:

- کیــــه؟!

با خونسردی گفتم:

- باز کن!

در رو باز کرد. از پله ها بالا رفتم و به محض بستن در کامران محکم زد پشت گردنم:

- توله سگ مگه مریضی زنگ رو یکسره می کنی؟!

گردنم درد گرفته بود. دلم هم که از صبح پُر بود، یهو چشمام پُر اشک شد. به کامران نگاه کردم و در حالی که سعی داشتم بغضم رو قورت بدم گفتم:

- بار آخرت باشه دست رو من بلند کردی!

خودِ کامران هم تعجب کرد. کیوان از اتاقشون خارج شد و قبل از این که صورت من رو ببینه گفت:

- بالاخره اومدی؟ یک ساعته منتظرتم!

روم رو به سمتش کردم و با اخم بهش نگاه کردم! کیوان با تعجب گفت:

- چی شده شقایق؟!

و رو به کامران با عصبانیت:

- باز دستت رو هرزه کردی؟!

قبل از این که کامران جواب بده رو به کیوان با حرص گفتم:

- به تو ربطی نداره!

به سمت اتاقم دویدم. رو تختم دراز کشیدم و بغضم رو با چند تا نفس عمیق بر طرف کردم. کلا آدمِ مغروری بودم و دوست نداشتم کسی گریه کردنم رو ببینه، حتی تو خلوت هم زیاد گریه نمی کردم. مامان در رو باز کرد و وارد اتاقم شد و با ناراحتی گفت:

- این چه برخوردی بود شقایق؟!

لبام رو دادم جلو و روم رو کردم سمت دیگه:

- حقشونه، جفتشون نامردن!

مامانم لبخندی زد و گفت:

- پاشو برو از کیوان معذرت خواهی کن. گناه داره این دو سه روزی که این جاست ناراحتش نکن. بچه ام از کی منتظر توئه!

با حرص گفتم:

- چیه می خواسته خداحافظی پر سوز و گداز بکنه؟ باشه الان می رم ازش خداحافظی می کنم.

تو جام نیم خیز شدم که برم مامان با جمله اش متوقفم کرد:

- چی چی رو خداحافظی کنه؟! منتظر بود که بیای تو رو هم با خودشون ببره!

با تعجب بهش نگاه کردم. دوباره لبخند زد:

- می دونستم دیر می یای، وسایلت رو جمع کردم. اجازه ات رو از بابات هم گرفتم. وای به حالت شقایق اگه کیوان بیاد بگه به حرفش گوش نکردی یا اذیتش کردی!

برای هضم حرف مامانم چند بار پلک زدم. مامان لبخندش پر رنگ تر شد. کیوان وارد اتاق شد و با مهربونی نگام کرد:

- آماده نمی شی؟

قیافه ناراحتم رو حفظ کردم:

- من واسه چی بیام!؟ چند تا پسرین، اگه من بیام نه به شما خوش می گذره نه به من. تازه اش هم جا نمی شیم که، حتما هم با ماشین ایلیا می رین!

کیوان پوزخند زد:

- حالا نمی خواد ناز کنی، کامران نمی یاد جا می شیم!

دستش رو دستگیره در گذاشت:

- تا پنج دقیقه دیگه حاضر و آماده بیرون نباشی، من رفتم!

***

تا من آماده بشم مامان هم یکسره نصیحتم می کرد و کلی لباس گرم هم تنم کرد. مانتو کوتاه مشکیم رو تنم کردم، البته زیرش یه بلوز کاموایی لیمویی تنم کردم. شلوار جین مشکیم، زیرش هم ساپورت. روی مانتوم هم کاپشن قرمز و کلاه دارم رو. یه شال پشمی مشکی هم سرم انداختم. به معنای واقعی چند طبقه شده بودم. پاهام رو از زانو و دست هام هم از آرنج به سختی خم می شد! کیفم رو هم که مامان از قبل آماده کرده بود برداشتم و از اتاق اومدم بیرون. بابا بیرون بود با دیدنم لبخندی زد:

- خوب کولی بازی در می یاری و حرفت رو به کرسی می شونیا!!

خودم رو لوس کردم:

- ما اینیم دیگه!

دستاش رو باز کرد:

- قربون دختر بابایی.

خودم رو انداختم تو بغلش. پیشونیم رو بوسید:

- چون با کیوانی خیالم راحته. اذیتش نکن و به حرفش گوش کن.

کلا مامان و بابا تصورشون از کیوان یه هرکول به تمام معنا بود و به حرف کیوان احترام می ذاشتن. بعد هم به طرف در هدایتم کرد:

- برو کیوان پایین منتظرته.

کامران دم در اتاقش واستاده بود و بهم اخم کرده بود. از جلوش که رد می شدم زبونم رو واسش در آوردم، تا به سمتم خیز برداشت بابا با تحکم گفت:

- کامران!!

کامران تو جاش خشک شد و با چشماش واسم خط و نشون کشید. از پله ها اومدم پایین. کیوان جلوی در بود، کوله ام رو از دستم گرفت:

- چه طوری اِسکیمو؟ آشتی؟!

شونه هام رو بالا انداختم:

- تا ببینم چی می شه!

سرش رو تکون داد و با خنده گفت:

- باش.

تا رسیدیم سر کوچه پراید ایلیا هم رسید. ایلیا و عادل که جلو نشسته بودن پیاده شدن. من که تصور می کردم با دیدن من ناراحت بشن و من رو مزاحم می دونن سرم رو پایین انداختم. با صدای عادل سرم رو بالا آوردم:

- خوبی آبجی شقایق؟

کُپ کردم. به من گفت آبجی شقایق؟! پرهام هم پیاده شد:

- بَه! آبجی شقایق با اومدنتون جمعمون رو نورانی می کنید.

اینم گفت آبجی شقایق؟! وای من چه حالی کردم! نیشم تا بناگوشم باز شد و رو به هر دو گفتم:

- ممنون شما لطف دارین.

اون قدر با آبجی شقایق این دو تا حس گرفته بودم که کلا از ایلیا غافل شده بودم!

- سلام شاگرد تنبل خودم!

هان؟!! این چرا یهویی صمیمی شد؟ با حرص بهش نگاه کردم:

- منظورت کی بود؟

ایلیا با صدای بلند خندید، کیوان زد پشتش:

- هوی خواهر من رو اذیت نکن. هر معلم دیگه اش این حرف رو می زد باور می کردم، اما شقایق تو ریاضی حرف اول رو می زنه!

کلی ذوق مرگ شدم. سرم رو بالا آوردم و با غرور به ایلیا نگاه کردم. بازم ایلیا با صدای بلند خندید:

- بشین استاد تا سرما نخوردی!

خنده ام گرفت. ایلیا هر چی به کیوان گفت بشینه پشت فرمون کیوان قبول نکرد. ایلیا و عادل جلو نشستن، پشت هم کیوان وسط نشست من و پرهام هم طرفینش. مسیر روستای زیارت بود. هوا فوق العاده سرد بود و روستای زیارت تو این موقع از سال یعنی بهمن ماه بی شباهت به قطب نیست!

***

تا خودِ روستا از دستشون یه ریز خندیدم. من موندم کیوان واسه چی می گفت از خندوندن اینا لذت می بره؟! اینا که خودشون کِرکِر خنده بودن! اون پرهام که اون قدر می خندید که کبود می شد، عادل و ایلیا هم که دنبال بهونه بودن واسه خندیدن. وقتی رسیدیم عادل سریع پیاده شد و ما هم یه ربعی رو تو ماشین بودیم. وقتی برگشت رو به ایلیا گفت:

- همون خونه قبلی رو گرفتم. پیاده شین.

وقتی همه داشتیم پیاده می شدیم آروم طوری که فقط کیوان بشنوه گفتم:

- واجب بود هوای به این سردی بیایین این جا که حالا مجبور شین خونه بگیرین؟!

کیوان جواب داد:

- مهم دور هم بودنه.

با خونسردی گفتم:

- خب چه کاری بود؟! تو خونه خودمون دور هم جمع می شدین!

کیوان با کلافگی رو بهم گفت:

- شقایق اگه می خوای از همین الان غُرغُرات رو شروع کنی می برمت خونه!

قیافه ام رو ترش کردم:

- بی اعصابِ بی ادب!

به سمت ماشین ایلیا رفتم و کوله ام رو برداشتم. ایلیا با خنده گفت:

- استاد شما زحمت نکشین بچه ها براتون می یارن.

رو بهش جواب دادم:

- شما از خودتون مایه بذارین نه از بچه ها!

ایلیا لبخندش پُر رنگ تر شد اما کیوان گلوش رو صاف کرد که یعنی رعایت کن. شونه هام رو بالا انداختم و پشت سر عادل به طرف خونه حرکت کردم. یه حیاط کوچک بود که دستشوییش هم تو حیاط بود. داخل خونه هم دو تا اتاق تو در تو داشت با یه مطبخ کوچیک متصل بهش. عادل کلید انداخت و برق رو روشن کرد و رو به من گفت:

- آبجی وسایلات رو بذار تو این اتاق.

به اتاق سمت چپی اشاره کرد و ادامه داد:

- گوشه اش هم رخت خواب هست، برو استراحت کن.

تشکری کردم و رفتم تو اتاق. هر دو اتاق به ایوان راه داشتند و از طریق یه در هم از داخل به هم وصل بودند. یه حس قشنگی داشتم با داداشای ایلیا، مثل حسی که به کیوان داشتم. کیفم رو گذاشتم گوشه اتاق و یه بالش برداشتم و با همون لباس ها دراز کشیدم. چند دقیقه بعد کیوان هم اومد تو. کاپشنش رو داشت در می آورد وقتی دید چشمام بازه با صدای آرومی گفت:

- شقایق طوری برخورد نکن که من بعدا روم نشه تو چشمای رفیقام نگاه کنم!

همین طور نگاش کردم و فقط سرم رو تکون دادم. در حالی که شلوارش رو عوض می کرد گفت:

- پاشو لباسات رو عوض کن بریم یه چیز بخوریم. چیزی که نخوردی؟!

سرم رو انداختم بالا، با حرص گفت:

- واسه من مثلِ بُزِ اَخوَش سرت رو تکون نده، خدا بهت زبون داده! پاشو.

از در وسط وارد اتاق بغلی شد. از جام بلند شدم. کاپشن و شلوار جینم رو در آوردم و شلوار راحتی پام کردم. اما مانتوم رو در نیاوردم چون اتاق ها هنوز سرد بود. شال پشمی ام رو هم در آوردم و یه شال نخی سرم کردم.

***

رفتم پیش کیوان و ایلیا و پرهام نشستم، عادل نبود. چند دقیقه بعد در حالی که توی دستش یه والورِ سبز رنگ قدیمی بود وارد شد. با کمی ور رفتن روشنش کرد و رو به کیوان گفت:

- شب یه خرده لای در رو باز بذاری اون جا گرم می شه!

پرهام کتری رو پر از آب کرد و گذاشت رو والور. چند دقیقه بعد کسی در رو زد عادل رفت بیرون و با یه ظرف غذا و یه مقدار نون برگشت. رو به بقیه گفت:

- اینم از غذای امشب!

سفره رو پهن کرد. توی ظرف یه مقدار شامی بود. با این که غذا کم بود اما خیلی چسبید. نمی دونم چرا همه اش با ایلیا چشم تو چشم می شدم. دوست داشتم ازم در مورد نامه بپرسه، اما از طرفی هم حدس می زدم چون فکر می کنه از طرف ریحانه بوده چیزی نمی گه! جدا از همه این ها هنوز موقعیتی جور نشده بود که بتونیم با هم حرف بزنیم. بعد از شام کیوان طبق معمول گیتارش رو آورد و شروع به نواختن کرد، این بار عادل هم با گیتارش کیوان رو همراهی کرد. با هم آهنگ اِی عشق داریوش رو نواختن و خوندن یه مقدارش رو کیوان یه مقدارش رو عادل. الحق عادل هم صدای قشنگی داشت اما صدای کیوان یه چیز دیگه بود. وقتی تموم شد ناخودآگاه شروع کردم به دست زدن و مثل ندید بدیدا تند تند گفتم:

- آفرین آفرین!

کیوان لبخند زد، عادل دستش رو گذاشت روی سینه اش و خم شد:

- ما مخلصیم!

روم رو به سمت ایلیا کردم دیدم دستش رو گذاشته زیر چونه اش و داره با لبخند نگام می کنه. چون اتاق نیمه تاریک بود چشماش یه حالت قشنگی دیده می شد. ناخواسته آدم توی چشماش غرق می شد. مثل اون روزی که برای اولین بار جلوش قرآن خوندم. یهو یاد حرف الهه افتادم که گفت: «اگه با سمایی ازدواج کنی بچه هاتون یکی در میون چشم رنگی می شن.»

نمی دونم چقدر گذشته بود که من هم چنان توی فکر بودم که دیدم پرهام داره با یه خنده مرموز به من و ایلیا که رو هم زوم کرده بودیم نگاه می کنه. من سریع تر به خودم اومدم و نگاهم رو به سمت کیوان سوق دادم که حالا داشتن با عادل در مورد درس و کار و این جور مسایل صحبت می کردن. پرهام گفت:

- آبجی اگه خوابت می یاد برو بخواب!

همچین بهش چشم غره رفتم که سریع حرفش رو پس گرفت:

- می گم می خوای تو بیدار باشی من بخوابم؟!

ایلیا آهسته خندید. رو به پرهام گفتم:

- نکنه مزاحمم؟!

پرهام سریع جواب داد:

- نه به خدا! من حس کردم خسته ای. نه که شیفتت بعد از ظهری بود.

خوشم می یاد آمارِ شیفتِ مدرسه منم دارن. ایلیا با دست کنارش رو نشون داد:

- استاد بیا این جا بشین حرف بزنیم.

رفتم کنار ایلیا و پرهام نشستم. دیدم پرهام لب و لوچه اش آویزونه، نمی دونم چرا از دیدن ناراحتیش دلم به درد اومد. با لبخندی رو بهش گفتم:

- نمی خوای به ما چایی بدی؟!

نیشش تا بناگوش باز شد:

- ما نوکر آبجی شقایقمون هم هستیم.

از جاش بلند شد و به سمت وسایلش رفت و شروع به جست و جو کرد. دیدم کیوان و عادل مشغول صحبت کردن هستند، موقعیت رو مناسب دیدم و رو به ایلیا گفتم:

- نامه ای که ریحانه بهتون داد رو خوندین؟!

با تعجب بهم نگاه کرد:

- تو در جریانی؟!

سرم رو به معنی آره تکون دادم. دو طرف لبش رو پایین داد:

- من از نامه اش چیزی متوجه نشدم!

با تعجب گفتم:

- چه طور؟!

شونه هاش رو بالا انداخت:

- آخه نامه اش ابهام داشت، معلوم نبود داره در مورد چی حرف می زنه! من چی رو باید می فهمیدم که نفهمیدم؟ یا اون چه جور برخوردی با من داشته؟!

سرش رو تکون داد و هیچی نگفت. احساس می کردم گند زدم شدیدا! با اعتماد به نفس گفتم:

- نامه عاشقانه بود!

چشماش از تعجب گرد شد و به من نگاه کرد:

- عاشقانه! همون چهار تا خط مجهول؟

پرهام به سمت کتری اومد در حالی که ظرف چای خشک تو دستش بود. رو به ایلیا گفتم:

- یعنی الان حسی نسبت بهش نداری؟!

ایلیا پِخی زد زیر خنده:

- آخه نه که نامه خیلی تاثیرگذاری بود!! تو اصلا خودت اون رو خوندی؟!

هم چنان با خنده به من نگاه می کرد. نفسم رو جمع کردم و با لحن محکمی گفتم:

- من نوشتمش!

یهو خنده اش قطع شد و بعد از چند ثانیه با لبخند گیجی گفت:

- تو براش نوشتی؟!

با کلافگی سرم رو تکون دادم. لجم می گیره خودش رو می زنه به خنگی. لبام رو به دندون گرفتم و بدون این که به چشماش نگاه کنم گفتم:

- نامه از طرف من بود!

پرهام قوری رو گذاشت روی کتری و اومد کنارمون نشست:

- چای من آماده شد مخصوص آبجی خودم!

یه لبخند بی جون تحویلش دادم و چشم دوختم به والور. پرهام که تازه نگاهش به ایلیا افتاده بود با دست زد به بازوش و با صدای آرومی گفت:

- چی شده ایلیا؟ چی بهش گفتی؟

از گوشه چشم به ایلیا نگاه کردم که با اخم غلیظی بهم خیره شده بود، به محض این که دید دارم نگاه می کنم نگاهش رو گرفت و رو به پرهام گفت:

- خسته ام، زودتر بده چاییت رو بخوریم. سرم درد می کنه.

پرهام که چیزی دستگیرش نشده بود گفت:

- دو دقیقه صبر کنی دم می کشه!

ایلیا هم ساکت شد. پرهام رو به من گفت:

- شنیدم صوت قشنگی داری!

آخ قربونت برم که قشنگ ترین حرف ممکن رو زدی. این نشون دهنده اینه که ایلیا در مورد من باهاش صحبت می کنه! نیشم تا بناگوش باز شد:

- دوستان زیادی لطف دارن!

از گوشه چشم به ایلیا نگاه کردم که هم چنان با اخم به زمین خیره بود. پرهام ایلیا رو اشاره کرد و به حالت سوالی سرش رو تکون داد، شونه هام رو انداختم بالا که یعنی نمی دونم. پرهام به بحثش ادامه داد:

- مسابقات هم شرکت کردی؟

من - نُچ!

پرهام - چرا؟!

قبل از این که جواب بدم عادل در حالی که تو صداش موج خنده بود و سعی داشت جدی صحبت کنه گفت:

- بد می گم پرهام؟

پرهام با تعجب گفت:

- چی رو؟!

کیوان آهسته می خندید. عادل ادامه داد:

- من می گم بیا یه گروه موسیقی تشکیل بدیم، ما بزنیم ایلیا هم تک خوانی کنه!

با گفتن این حرف عادل و کیوان که از خنده ترکیدن. پرهام هم بی صدا شروع کرد به خندیدن. فکر کنم اوجِ خنده پرهام بود، چون کبود شده بود و با دست مدام می زد روی پاش. من هم با لبخند گیجی نگاهشون می کردم. ایلیا خنده اش رو به زور نگه داشت و یه پس گردنی محکم زد به پرهام و گفت:

- این سهم تو!

بعد از جاش بلند شد و به سمت عادل رفت:

- من رو مسخره می کنی؟ از تو که عَرعَر می کنی بهترم که!

عادل از جاش بلند شد و در حالی که فاصله اش رو با ایلیا زیاد می کرد گفت:

- جونِ من یه دهن از شجریان بیا، بذار فیض ببریم!

پرهام که دیگه به سرفه افتاده بود کیوان هم از خنده رو زمین ولو شد. ایلیا با خنده و حرص گفت:

- چَشم داداشم، الان کاری می کنم که تا صبح تو رینگش رو بزنی من بخونم!

دو دور دورِ اتاق چرخیدن و رفتن اتاق بغلی، ایلیا اون جا عادل رو گیر آورد و افتاد به جونش. من دیگه روم رو کردم این ور. صدای خنده شون به گوش می رسید. بعد از چند دقیقه اومدن تو هال در حالی که صورت هر دوشون از شدت خنده قرمز بود. پرهام شروع به ریختن چای کرد، برای همه ریخت جز من! با تعجب و یه ناراحتی ظاهری گفتم:

- به من نمی دی؟!

یه لبخند مرموز زد:

- چرا آبجی اما نه تو این لیوانا!

عادل و کیوان و ایلیا داشتن با تعجب به کارهای پرهام نگاه می کردن. پرهام از توی کوله اش یه لیوان سفالی به رنگ سفید که روش خطاطی زیبایی شده بود در آورد و داخلش تا نیمه چای ریخت و به سمتم گرفت. عادل با تعجب گفت:

- خدایا دارم خواب می بینم؟! پرهام تو اجازه می دی یکی دیگه از لیوانت استفاده کنه؟!

پرهام سینه سپر کرد:

- نه به هر کس، فقط به آبجی شقایقم! شما فرض کن داری خواب می بینی!

***

با خودم گفتم الانه که کیوان بزنه من و پرهام رو آش و لاش کنه، اما دیدم با خونسردی داره چای می خوره و لبخند می زنه، ایلیا هم همین وضعیت رو داشت. بعد از خوردن چای رو به همه شب بخیر گفتم و اومدم داخل اتاق. واسم جالب بود که این قدر زود باهام صمیمی شدن. یه جورایی حس کردم پرهام قصد بدی نداره، واسه همین از کارهاش ناراحت نمی شدم. جام رو پهن کردم. از اون جایی که باید لای در رو باز می ذاشتیم نمی شد که روسریم رو در بیارم. البته از نظر خودم مشکلی نبود، بلکه به خاطر حضور کیوان و البته ایلیا باید رعایت می کردم. از توی کوله ام کلاهی رو که پارسال مامانِ رزا برام بافته بود رو در آوردم و کشیدم روی سرم. مانتوم رو هم در آوردم و خزیدم زیر پتو. چند دقیقه بعد کیوان هم وارد اتاق شد و جاش رو کیپ من انداخت. طاق باز دراز کشیده بود و ساعدش رو روی پیشونیش قرار داده بود. من هم به پهلوی راست چرخیده بودم و داشتم نگاهش می کردم. هنوز صدای وز وزِ اون سه تا برادر از بیرون می اومد. رو به کیوان با صدایی که خودم به زور می شنیدم گفتم:

- کیوان یه سوال بپرسم؟

به سمتم چرخید:

- بپرس!

-واسه چی سمایی رو مسخره می کردین؟

لبخندی زد:

- آخه صدای خوندنش افتضاحه، بلد هم نیست گیتار بزنه.

با تعجب گفتم:

- مگه نگفتی باهاش تو کلاس گیتارت آشنا شدی؟

سرش رو تکون داد:

- چرا گفتم. اما اون بیشتر همراه داداش هاش می اومد، همون جا هم می اومد واسه مسخره بازی و خنده.

تا خواست چشماش رو ببنده دوباره صداش کردم، چشماش که از خستگی خمار شده بود رو به من دوخت:

- باز چیه؟

حرفم رو تو دهنم مزه مزه کردم و بدون مقدمه پرسیدم:

- خونه شون کجاست؟

چشماش رو تنگ کرد:

- تو چی کار داری؟

با خونسردی گفتم:

- همین جوری گفتم، می خواستم بدونم وضع مالیشون چه جوریه!

- خونه ندارن، مستاجرن توی خیابون...

چشماش رو بست، بازوش رو تکون دادم:

- باباشون چی کاره است؟

یهو چشماش رو باز کرد:

- این سوال رو از خودشون نپرسیا!

من که از این عکس العمل یهویی کیوان جا خوردم خودم رو عقب کشیدم و با صدای آرومی گفتم:

- چرا؟

در همون حالت دراز کشیده کمی گردنش رو بلند کرد دید سه تایی دارن با هم حرف می زنن، بعد رو به من با صدای فوق العاده آرومی گفت:

- اونا برادر اصل نیستن و پدر و مادر ندارن، هر سه تو دارالایتام بزرگ شدن. ایلیا که اصلا نمی دونه مادر و پدرش کی هستن!

قلبم فشرده شد، حالا معنی حرف های کیوان و حرکات پرهام و آبجی گفتن عادل و هم چنین صمیمیت بینشون رو درک می کنم. کیوان شونه ام رو تکون داد:

- شقایق این رو گفتم که حواست به حرف زدن و مزه پرونی هات باشه، افتاد؟

سرم رو به معنی تایید حرفش تکون دادم. کیوان قیافه مظلومی به خودش گرفت:

- شقایق بین خودمون بمونه باشه؟ به دوستات نگیا! یا به روی ایلیا اینا نیاری!

نفسم رو بیرون فوت کردم:

- تو نمی گفتی هم قصد چنین کاری رو نداشتم!

سرش رو تکون داد و زیر لب گفت:

- امیدوارم.

دوباره طاق باز دراز کشید و بعد از چند دقیقه چشماش رو بست و به خواب رفت. خدایا یعنی من این قدر پست بودم که می خواستم با احساس ایلیا سر یه لج بازی بچگانه بازی کنم؟! من چی کار کردم؟ اَه! ای کاش اون نامه رو نمی دادم، اون وقت می رفتم و پیش الهه و رزا اعتراف می کردم کم آوردم. ای مرده شور غرورم رو ببرن که باعث شد چنین کاری بکنم. ناخودآگاه چشمام پر از اشک شد. نفس عمیقی کشیدم، چشمام رو بستم و توی دلم گفتم: «خدایا چی می شه صبح که از خواب بیدار شدم ببینم چند روز به عقب برگشتم و اون نامه رو به ایلیا ندادم!»

***

«من همون پرنده ی مسافرم

توی آسمون آفتابیِ تو

اومدم راه درازی واسه ی»

با چشمای بسته و صدای دو رگه گفتم:

- کیوان!

«دیدنِ اون شب مهتابیِ تو

تو برام مثل یه رویا می مونی

تو بزرگی مثل دریا می مونی»

این دفعه با صدای بلندتر گفتم:

- کیوان!!

«توی آسمون تاریک دلم

مثل خورشید واسه فردا می مونی»

چشمام رو به سختی باز کردم. تازه یادم اومد که دیشب کجا خوابیدم!

«من یه خوابم تو یه رویا

من کویرم تو یه دریا

تو مثل نم نم بارون

من مثل خشکی صحرا»

یه خرده که دقت کردم دیدم صدای کیوان نیست! صدا از اتاق بغلی بود و جای کیوان هم خالی. شالم رو از روی کلاه انداختم رو سرم و آروم به طرف در رفتم.

«من یه خوابم تو یه رویا

من کویرم تو یه دریا

تو مثل نم نم بارون

من مثل خشکی صحرا»

در کمال ناباوری دیدم این صدای زیبا متعلق به ایلیاست که با چشم های بسته داره گیتار می زنه و می خونه!

«بی تو من مثل حباب روی آبم می دونی

بی تو من تشنه ی عشقت تو سرابم می دونی

بی تو آسمون نداره واسه من ستاره ای

بی تو من مثل یه غنچه توی خوابم می دونی»

چشماش رو باز کرد و به محض دیدنم ساکت شد. من همین طور چهار دست و پا از لای در داشتم نگاهش می کردم و اون هم با اخم به من خیره شده بود. در رو کمی باز کردم و دو زانو نشستم. برای جلوگیری از ضایع شدن بیش از حد پرسیدم:

- کیوان اینا کجان؟

نگاهش رو ازم گرفت و با سردی گفت:

- رفتن آب گرم.

گیتار رو گذاشت کنارش و به سفره ای که وسط پهن بود اشاره کرد:

- بیا صبحونه بخور.

مانتوم رو تنم کردم و بدون این که دکمه هاش رو ببندم رفتم از اتاق بیرون و کنار سفره نشستم. دستم رو به طرف نون بردم، داغ بود و به ظاهرش می خورد محلی باشه. اما قبل از این که تکه ای ازش جدا کنم زیر لب گفتم:

- آقای سمایی؟

با یه ابرو بالا داده بهم نگاه کرد. ادامه دادم:

- من بابت قضیه نامه معذرت می خوام!

اون یکی ابروش هم رفت بالا:

- چرا؟

- راستش... من...

نفسم رو جمع کردم و سریع گفتم:

- می خواستم با دوست شدن با شما فقط دوستام رو ضایع کنم!

چشماش رو نازک کرد:

- کل مدرسه از اون نامه خبر دارن نه؟!

سریع دستام رو آوردم بالا:

- نه، نه! هیشکی خبر نداره!

با لحن آروم تری ادامه دادم:

- توی نامه هم که گفتم این آخرین اقدام منه و الان هم حرفم رو پس می گیرم. شما هم من رو به خاطر این شوخی مسخره ببخشید!

دستش رو گذاشت زیر چونه اش و با کلافگی زل زد بهم:

- اگه من قبل از این که تو این حرف رو بزنی می رفتم و نامه رو به مدیر نشون می دادم چی؟ می دونی چقدر واسه دوستت بد می شد؟!

حتی فکر به چنین اتفاقی اعصابم رو بهم می ریخت. با شرمندگی نگاهش کردم. سرش رو تکون داد و زیر لب گفت:

- امون از دست تو دختر!

بعد با خنده بهم نگاه کرد:

- نه به وقتی که آدم رو سوراخ سوراخ می کنی، نه به دیشب که می گی نامه عاشقانه از طرف تو بوده، نه به حالا که این قدر مظلوم نشستی و اعتراف می کنی که می خواستی اذیت کنی!

بدون این که سرم رو بالا بیارم با همون لحن مظلومانه ادامه دادم:

- تازه یه چیز دیگه هم هست!

با تعجب گفت:

- چی؟!

با انگشت اشاره ام سرم رو خاروندم و گفتم:

- لاستیک ماشینتونم من پنچر کردم!

با صدای بلند شروع کرد به خندیدن:

- قیافه ات دیدن داره شقایق!

بعد لباش رو به دندون گرفت و خنده اش رو فرو خورد:

- از همون اول فهمیدم. آخه جز تو کی بیرون بود که از من هم کینه به دل گرفته باشه؟!

در حالی که سعی می کردم خنده ام رو پشت چهره ی شرمگینم پنهون کنم بهش نگاه کردم. با مهربونی نگاهم کرد:

- پاشو لباس گرم بپوش بریم آبشار.

با تعجب گفتم:

- من و شما؟

چشماش رو درشت کرد و با لبخند گفت:

- کیوان هم گذاشت که ما تنها بریم!

ابروهام رو بالا بردم:

- چه طور الان من و شما خونه تنهاییم؟!

به صبحونه اشاره کرد و گفت:

- صبحونه رو بخور زیاد به خودت فشار نیار!

از جاش بلند شد و آهسته گفت:

- این جا داخل روستاست، اما آبشار نه!

مشغول خوردن شدم. یهو یاد خوندنش افتادم و با تعجب گفتم:

- راستی صدات خیلی قشنگه که!

ایلیا که داشت کاپشنش رو می پوشید در حالی که هنوز یه آستینش رو کامل دستش نکرده بود به سمتم برگشت:

- هوم؟!

لقمه رو گذاشتم تو دهنم و با دهن پر ادامه دادم:

- صدای خوندنت رو می گم. تو از کیوان هم قشنگ تر می خونی، پس چرا دیشب مسخره ات می کردن؟!

قیافه ایلیا شبیه به علامت تعجب شده بود. به آرامی اون یکی آستینش رو هم دستش کرد و هم چنان با تعجب به من خیره بود. اخماش تو هم رفت:

- داری مسخره ام می کنی؟

سریع سرم رو تکون دادم:

- نه، به خدا جدی می گم!

لب هاش رو جمع کرد و بدون این که جواب من رو بده از خونه خارج شد. وا!! این چرا این جوری کرد؟ شونه هام رو انداختم بالا. ولش کن انگار حالش خوب نبود! و به خوردنم ادامه دادم.

***

جوراب کلفت و سفید ساق بلندم رو روی شلوار راحتیم کشیدم و به سختی شلوار لی رو روش پام کردم. کیوان داشت کلاهش رو روی سرش می ذاشت و در عین حال به تیپ من هم می خندید. رو بهش گفتم:

- باید هم بخندی! چرا من رو نبردین آب گرم؟

خنده اش رو جمع کرد:

- شقایق جان الان داریم می ریم آبشار برگشتیم برو. اگه صبح می رفتی حتما سرما می خوردی!

- چه طور شما رفتین؟

پوفی کرد و گفت:

- باز گیر بده، هی گیر بده!

با عصبانیت گفتم:

- خیلی لوس شدیا! جدیدا هی غُر می زنی!

خنده اش گرفت:

- من غر می زنم یا تو؟

با خونسردی گفتم:

- معلومه تو!

کیوان با خنده سرش رو تکون داد:

- باشه، من غر می زنم.

بعد از این که آماده شدم با کیوان به جمع پیوستیم و به راه افتادیم. تا یه قسمتی رو با ماشین ایلیا رفتیم ولی بقیه مسیر رو باید پیاده می رفتیم. به همین خاطر با برداشتن وسایل لازم از ماشین پیاده شدیم.

الحق که هوا خیلی سرد بود، یعنی هر بار که سوز سردی می وزید سرما تا مغز استخوان آدم رسوخ می کرد. توی مسیر یک نفس غُر می زدم:

- از ما آدم خُل وضع تر پیدا نمی شه! یکی نیست به من بگه اینا دیوونن، شقایق تو چرا عقلت رو می دی دست اینا؟! آخه کی سر سیاهِ زمستون می ره دیدن آبشار؟

و مدام جملاتی مشابه همینا رو تکرار می کردم. کیوان حرص می خورد ولی اون سه تا با خونسردی می خندیدن. یک جا هم کیوان مثلا می خواست من رو بترسونه که ساکت بشم، به طرفم خیز برداشت و پاش سُر خورد نزدیک بود بیفته. کلی از دستش خندیدم. بعد از مسافتی به فضایی بین دو کوه رسیدیم، یه راه باریک بود که عرضش به زور به دو متر می رسید. البته متغیر بود بعضی جاها گشادتر بعضی جاها باریک تر. ایلیا اول وارد شد و کیوان هم پشت سرش. بعد عادل رفت و بعد من، پرهام هم پشت سر من بود. عادل و ایلیا و کیوان خیلی فرز بودن و سریع قدم بر می داشتن، اما من با ترس و لرز پام رو از سنگی به روی سنگ دیگه می ذاشتم. از اون جایی که روز قبل برف اومده بود و آب هم از بین سنگ ها می گذشت باعث شده بود سنگ ها بیش از حد لیز شده باشن. پرهام طفلک هم به پای من مجبور بود آهسته بیاد. فاصله من و عادل که زیاد شد، پرهام بی مقدمه گفت:

- یه سوال بپرسم؟

در حالی که نفس نفس می زدم گفتم:

- بپرس!

- تو از ایلیا خوشت می یاد؟ 

جفت پا روی یک سنگ بزرگ ایستادم و به سمتش برگشتم. با تعجب پرسیدم:

- چه طور؟!

اون هم ایستاد و به چشم هام نگاه کرد:

- می خوام بدونم.

و همین طور منتظر جوابم شد. من مونده بودم جوابش رو چی بدم. اصلا از چه نظر پرسید؟ هر چی که بود می دونستم بدم نمی یاد، حالا از هر منظوری باشه!

وقتی دید جوابی نمی دم با لحن آروم و صمیمی گفت:

- من از جریان صحبت دیشب و هم چنین بلاهایی که سرش آوردی و جمله های توی دفتر ریاضیت با خبرم!

صورتم گُر گرفت، تا حالا این قدر خجالت نکشیده بودم. سرم رو انداختم پایین و زمزمه وار گفتم:

- من به خاطر کارهام امروز صبح ازش معذرت خواهی کردم، حرفای توی نامه رو هم پس گرفتم.

با شک پرسید:

- چرا؟ دیگه دوستش نداری؟

سرم رو آوردم بالا و تو چشمای معصوم پرهام نگاه کردم:

- من... نه این که ازش بدم بیاد، ولی اون طور که فکر می کنی هم دوستش ندارم!

ابروهاش تو هم رفت و با اخم غلیظی گفت:

- می خواستی سر کارش بذاری؟!

با درموندگی گفتم:

- ببین پرهام...

با عصبانیت میون کلامم اومد:

- گوش کن شقایق! نگاه نکن من این قدر مهربونم. علت این که بهت می گم آبجی فقط و فقط به خاطر اینه که حس کردم ایلیا بهت علاقه داره. ولی اگر بدونم ذره ای، حتی ذره ای قصد آزارش یا شکستن دلش رو داری به وَلای مولام علی نمی ذارم آب خوش از گلوت بره پایین. اشک به چشم داداشم بیاری یا از سینه اش آه بیرون بیاد من می دونم و تو!

حس کردم یکی با چماق زده درب و داغونم کرده. حتی یک کلمه از حرفاش رو نفهمیدم و مثل منگ ها بهش نگاه می کردم.

این بار با تحکم گفت:

- یک کلمه بگو آره یا نه؟ دوستش داری؟ به همون منظوری که من می گم، آره یا نه؟

این قسمت آخری رو خوب فهمیدم و در عین حال هم از پرهام کمی ترسیده بودم. وقتی دید جواب نمی دم صداش رو بالا برد:

- با توام!

یهو هول کردم و سرم رو چند بار به معنی آره بالا و پایین حرکت دادم. اخمش بر طرف شد و به حالت سوالی گفت:

- این الان آره بود؟ ببین شقایق دوست ندارم به خاطر لحن من این جواب رو داده باشی. خواسته خودت رو بگو!

می خواستم بگم ارواح رفتگانت ما رسما غلط کردیم، بیا رضایت بده. اما از طرفی هم یه حس خوب به ایلیا داشتم، یه حسی که شاید همه ی هم کلاسی هام و یا دخترهای همسنِ من به دبیرهای جوان و مجردشون دارن و حتی توی ذهنشون تا پای عروسی و بچه دار شدن رو هم می سازن و خیلی هم تبشون تنده. دستم رو در حالی که دستکش روش رو پوشونده بود به سمت صورتم آوردم و انگشت اشاره ام رو به دندون گرفتم و بدون این که به پرهام نگاه کنم گفتم:

- فکر می کنم خواسته قلبی خودم رو گفتم!

لبخند به لب های پرهام اومد. اما قبل از این که جوابی بده با هول پرسیدم:

- خودش گفته دوستم داره؟

پرهام لبخندش پر رنگتر شد:

- به وقتش می گه!

با یک قدم بلند از سنگی که من روش ایستاده بودم گذشت و دستش رو به سمت من دراز کرد:

- آبجی بریم که الان داداشت و ایلیا زمین و آسمون رو به هم می دوزن!

پسره ی نمی دونم چی چی من رو زَهره ترک کرد حالا می گه آبجی! دستش رو پس زدم و تا خواستم با قدم بلندتری ازش رد بشم پام روی سنگ سر خورد و افتادم بین سنگ ها توی همون جوی آب یخی که از بین سنگ ها می گذشت. هر چند پرهام سریع عمل کرد و من رو از کمر گرفت اما یه پام تا زانو خیس شده بود و خیسیش تا شلوار زیریم هم رسید. همین طور که می خندید غر هم می زد. کلا اون سه تا ازمون جلو زده بودن و دیده نمی شدن. همین طور که این راه باریک رو می رفتیم یهو بعد از یه پیچ نصفه راه باریک تموم شد و یه محوطه بسته و خیلی زیبا نمایان شد. یه آبشار متوسط و کنارش هم یه آبراه باریک تر و یه فضایی که دور تا دورش بسته بود، انگار ما تو دره ایستادیم. هر چقدر از زیباییش وصف کنم کم گفتم. همین طور با دهن باز به این طبیعت زیبا نگاه می کردم که دیدم کیوان با اخم رو به پرهام گفت:

- واسه چی دیر کردین؟ شما که پشت سر ما بودین!

پرهام به پای خیس من اشاره کرد:

- شقایق پاش سُر خورد!

هر چند دروغ گفت و ما به خاطر عرایض ایشون معطل شدیم نه به خاطر افتادن من، ولی چون دروغ مصلحتی بود در جا بخشیدمش. کیوان با حرص به من نگاه کرد:

- خاک تو سرت که بلد نیستی راه بری!

با لب های جمع شده به شلوارم نگاه کرد:

- اگه پا درد کنی چی؟

در حالی که انگشت های شصتم رو از طرفین زیر بند کوله پشتیم قرار داده بودم از جلوی کیوان رد شدم و نگاهی به منظره انداختم، بعد رو به کیوان کردم و گفتم:

- این جا خیلی قشنگه، اما هیچ دقت کردی چقدر شبیه به فریزر می مونه؟

پرهام با خنده از کنارم رد شد و گفت:

- و ما هم تا ساعتی بعد می شیم گوشتِ یخی!

***

چون من لرزم گرفته بود زود راه افتادیم. این بار اون سه تا برادر جلو حرکت کردن من و کیوان آخر بودیم. توی راه رو به کیوان با صدای آرومی گفتم:

- تو تا به حال خوندن ایلیا رو دیدی؟

سرش رو تکون داد:

- آره، یه بار. خیلی خارج می زنه و همه اش ریتم رو از دست می ده. چطور؟!

لبام رو جمع کردم:

- امروز صبح می خوند تو خونه. به نظر من که صداش محشر بود!

کیوان با تعجب نگاهم کرد:

- چی می خوند؟

شونه هام رو بالا انداختم:

- یادم نمی یاد!

پسره ی بی عقل یهو ایلیا رو که کمی از ما جلوتر بود صدا زد. هر سه ایستادن و به ما نگاه کردن.

ایلیا - جانم؟

من هی آستین کیوان رو می کشیدم که چیزی نگه، ولی انگار حس لامسه اش رو از دست داده بود. پرسید:

- ایلیا صبح چی می خوندی؟ خواهر ما شیفته صدات شده!

نیش پرهام تا بناگوش باز شد. ایلیا اول به من چپ چپ نگاه کرد و بعد رو به کیوان گفت:

- پرنده ی مسافرِ لیلا رو.

باز دوباره به من نگاه کرد. کیوان بیت اول آهنگ رو با خودش زمزمه کرد. بدون توجه به ایلیا گفتم:

- کیوان تو داری بد می خونی، آقای سمایی قشنگ خوند.

پرهام که حالا پوست صورتش از شدت سرما شبیه به لبو پخته شده بود با خنده گفت:

- مردم چه هوای دبیرشون رو دارن!

سینه سپر کردم:

- پس چی؟

کیوان که حالا ساکت شده بود سرش رو از روی تاسف تکون داد:

- همه خواهر دارن ما هم دلمون خوشه خواهر داریم.

با این حرفش عادل و پرهام خندیدن، اما ایلیا هنوز عصبی به من نگاه می کرد. کیوان طاقت نیاورد و رو به ایلیا گفت:

- داداش!

ایلیا به صورت کیوان نگاه کرد:

- چیه؟

کیوان با اخمی تصنعی گفت:

- خوبه من این جا وایستادم کنار خواهرم، واِلا الان می اومدی می زدیش که ازت تعریف کرده، نه!؟

ایلیا لبخند کم رنگی زد:

- شرمنده فکرم جای دیگه بود. اما در جواب شما من فکر می کنم خواهر گرامیت قصد مسخره کردن من رو داره!

قبل از این که کیوان جوابی بده، از اون جایی که من زود مهربونیم رو از دست می دم با اخم گفتم:

- درست فکر کردین، چون واقعا صدای افتضاحی دارین!

و با قدرتی که نمی دونم چه طور با اون همه خستگی بهم وارد شد حرکت کردم و از مقابل همه شون که با بهت نگاهم می کردن گذشتم. حتی نگاه متعجب پرهام هم مهم نبود. تند تند سنگ ها رو یکی پس از دیگری طی کردم و از راه باریک بیرون اومدم و مسیر روستا رو در پیش گرفتم. می دونستم که تا پای ماشین باید پیاده می رفتم. بعد از گذشت چند دقیقه کیوان خودش رو بهم رسوند:

- شقایقِ کله خراب این چه برخوردی بود؟!

من بدون توجه به کیوان تند قدم بر می داشتم. بازوم رو گرفت و فشار محکمی داد که آه از نهادم بر اومد. از لای دندونای کلید شده اش گفت:

- با توام! واسه چی این حرف رو زدی؟

با حرص بازوم رو از دستش بیرون کشیدم:

- توی بی مغز واسه چی زرتی بهش گفتی من ازش تعریف کردم؟

در حالی که سعی می کرد صداش بالا نره گفت:

- من از کجا می دونستم که تو این قدر بیشعوری؟!

بدون این که فکر کنم با عصبانیت گفتم:

- فکر کنم آخر هم همونی می شه که دیروز گفتم!

با تعجب گفت:

- چی؟!

من با همون لحن ادامه دادم:

- حالا که این قدر برات مهمه و حتی مهم تر از خواهرته، برو عقدش کن و بچسب ور دلش!

یهو کیوانِ نامرد با تمام قدرت زد توی صورتم که چون دستکش هم دستش نبود دردش تا مغز سرم رسید. اصلا نفهمیدیم که ایلیا و داداش هاش به نزدیکی ما رسیدن. حس کردم خیلی ضایع شدم. عادل با عصبانیت رو به کیوان گفت:

- پسره ی لندهور خجالت نمی کشی دست رو خواهرت بلند می کنی؟!

به سمت من اومد:

- آبجی برو توی ماشین بشین.

در حالی که صدام می لرزید و دستم رو روی گونه ام گذاشته بودم با فریاد رو به عادل گفتم:

- هیچم آبجیت نیستم. این آشغالی که آبجیش بودم چه گلی به سرم زده که تو بزنی؟

کیوان به سمتم جهش کرد سیلی بعدی رو بزنه که ایلیا پرید و جلوی کیوان رو گرفت و با عصبانیت فریاد کشید:

- کیوان مسخره بازیت رو تمومش کن!

پرهام سرزنش بار به کیوان نگاه می کرد. من با قدم های بلند به سمت روستا دویدم. ماشین ایلیا رو دیدم که گوشه جاده پارک شده. داشتم از ماشین هم می گذشتم که دستی محکم بازوم رو چسبید و مانعم شد. فکر می کردم پرهامه، به سمتش چرخیدم تا شکایتی بکنم که دیدم ایلیاست. بدون این که نگاهم کنه در طرف شاگرد رو باز کرد و من رو با تحکم نشوند روی صندلی. تا خواستم پیاده شم با صدای عصبی ولی آرومی گفت:

- از جات تکون بخوری جفت قلم پات رو شکستم!

سر جام نشستم و چند ثانیه بعد اون سه تا هم اومدن و پشت نشستن، ایلیا هم ماشین رو روشن و حرکت کرد. تا روستا هیچ حرفی نزدیم. به وسط های روستا که رسیدیم عادل پیاده شد و به زور کیوان رو هم پیاده کرد. جلوی خونه ای که اجاره کردیم، پرهام هم با اشاره ای به ایلیا از ما جدا شد و رو به من گفت:

- من می رم امامزاده، تو هم بعد از عوض کردن لباست حتما یه سر برو.

با سر باشه ای گفتم و با ایلیا وارد خونه شدیم. به محض این که در حیاط بسته شد ایلیا با صدای آرومی گفت:

- شقایق من معذرت می خوام!

با حرص رو به سمتش کردم و گفتم:

- نه، من معذرت می خوام و قول می دم از این به بعد در مورد مسایلی که به من ربطی ندارن نظر ندم!

بدون این که منتظر جوابش بشم در مقابل چشمای بهت زده اش وارد خونه شدم.

***

دلم گرفته بود، هیچ فکر نمی کردم که یه روز کیوان بخواد من رو بزنه! یعنی این قدر ایلیا و داداش هاش برای اون مهم بودن؟! لباس هام رو عوض کرده بودم و کنار در ورودی در حالی که لحاف بزرگی رو دورم پیچیده بودم گوشه دیوار کز کرده، و به اتفاقات این چند مدت فکر می کردم. جدا از رفتار کیوان که واقعا نمی تونم ببخشمش، اما از برخورد عادل و ایلیا خیلی خوشم اومد.

ضربه ای به در خورد می دونستم ایلیاست، جواب ندادم. دوباره به در ضربه زد و پشت بندش صدام کرد:

- شقایق؟!

جوابی ندادم و سرم رو روی زانوهام گذاشتم. بازم صداش اومد:

- می خوام در رو باز کنم!

شالم رو مرتب کردم. آهسته در رو باز کرد:

- یاا...!

سرش رو آهسته آورد داخل، وقتی دید من حجاب دارم با آسودگی در رو کامل باز کرد و تمام قد تو چارچوب در ایستاد و با شرمندگی بهم نگاه کرد:

- از دستم ناراحتی؟

من فقط نگاهش کردم، نه اخم داشتم نه توی چشمام شیطنتی بود. سرش رو انداخت پایین:

- آخه من فکر کردم مسخره می کنی!

آهسته گفتم:

- خدا رو قبول ندارین؟

با تعجب بهم نگاه کرد:

- معلومه که قبولش دارم!

ادامه دادم:

- من صبح به خدا قسم خوردم که مسخره تون نکردم.

سرش رو با شرمندگی انداخت پایین. ادامه دادم:

- حالا که کشیده خوردم خیالتون راحت شد؟! حتما باید چنین اتفاقی می افتاد؟

نگاهم رو ازش گرفتم و به بیرون خیره شدم. کمی نزدیکم شد و به فاصله ی یک متری از من روی زمین نشست:

- چه کار کنم که من رو ببخشی؟

جوابش رو ندادم. با لحن شوخی گفت:

- نمره میان ترمت رو بیست بدم آشتی می کنی؟

با اخم بهش نگاه کردم:

- مگه ترم اول شما کمکم کردین؟

با کلافگی گفت:

- شقایق جز من کس دیگه ای تو اتاقه؟

منظورش رو نفهمیدم، به همین خاطر گفتم:

- چه طور؟

بهم نگاه کرد:

- من یه نفرم، پس هی به من نگو شما!

تا خواستم حرفی بزنم گفت:

- من از این که من رو غریبه فرض کنی عصبی می شم.

دهن باز کردم که چیزی بگم که بازم اومد تو دهنم:

- برم کیوان رو بزنم من رو می بخشی؟

انگشت اشاره ام رو آوردم به نشونه تهدید بالا:

- تو جرات داری دست رو کیوان بلند کن!

لبخند روی لباش نشست:

- ممنون!

ابروهام به نشونه تعجب بالا رفت. از جاش بلند شد:

- اگه خواستی بری آب گرم همین توی روستا کنار امام زاده است. من دم در منتظر کیوان و عادلم، اگه خواستی خودم می برمت تا اون جا.

و از خونه خارج شد. گمون کنم یه جور خود درگیری مزمن داره!!

***

حس می کردم روحم از تماس بدنم با آب گرم جلا پیدا کرده. به سمت امام زاده رفتم، نمی دونم چرا به محض ورودم واسه یه لحظه خودم و ایلیا رو عاشق هم دیگه تصور کردم! بعد از زیارت کوتاهی به سمت خونه به راه افتادم. با این که خوب خودم رو پوشونده بودم اما از برخورد باد به صورتم مور مورم می شد. وقتی جلوی در خونه رسیدم کیوان رو دیدم که توی درگاه ایستاده و با اخم بهم خیره شده. بدون توجه بهش از جلوش عبور کردم و وارد حیاط شدم. پشت سرم وارد شد، در حیاط رو بست و بدون هیچ حرفی همپای من شد و با من اومد توی اتاق. به محض ورودم خزیدم زیر لحاف و پاهام رو تو شکمم جمع کردم و سرم رو هم بردم زیر. چند ثانیه بعد گوشه لحاف بلند شد و کیوان هم اومد زیر و از پشت بغلم کرد و چونه اش رو روی شونه ام قرار داد. چشمام رو بستم. آروم گونه ام رو بوسید، همون جایی که سیلی زده بود و حالا جاش قرمز شده بود. زمزمه وار در گوشم گفت:

- آبجی ببخشید. دستم بشکنه که این طور صورت خوشگلت قرمز شده!

سرم رو به چپ و راست تکون دادم و از صورتش دور کردم و آروم گفتم:

- ببخشید که تفریحتون رو خراب کردم.

لحاف رو از روی سرمون برداشت و به صورتم نگاه کرد:

- شقایق خواهش می کنم این طوری حرف نزن. وقتی مظلوم می شی می خوام خودم رو بکشم!

جوابش رو ندادم. صورتش رو آورد بازم نزدیک گوشم:

- رفتی امام زاده؟

با لحن محزونی گفتم:

- آره.

ادامه داد:

- تا به حال این جا اومده بودی؟

مامان و بابا زیاد اومده بودن ولی من اولین بارم بود. جواب دادم:

- نه.

با لحن خندونی ادامه داد:

- شنیدم هر کی برای اولین بار امام زاده ای رو زیارت می کنه، اولین حاجتی که با دیدن آرامگاهش می کنه بر آورده می شه.

پوزخندی زدم:

- خرافاتی!

تو جاش نشست:

- شقایق می شه چشمات رو وا کنی؟ خواهش می کنم!

چشمام رو باز کردم و بهش نگاه کردم. گردنش رو کج کرد:

- جونِ مامان آشتی! من معذرت می خوام.

دیدم که دیگه خیلی اصرار می کنه اخمی کردم و گفتم:

- به خاطر مامان. اما کیوان اگه یه بار دیگه دست روم بلند کنی، اونم تو موردی که من مقصر نباشم یا به خاطر این ایلیای چلغوز دیگه روت رو نگاه نمی کنم!

خم شد و روم رو بوسید:

- باشه قربونت برم!

صدای خندون ایلیا از توی اتاق بغل اومد:

- حالا که آشتی کردین من شدم چلغوز؟

و پشت سرش صدای خنده عادل و پرهام، من هم که کمی از خجالت سرخ شده بودم با کیوان خندیدیم.

کیوان از اتاق بیرون رفت اما من به خاطر این که سردم شده بود دوباره زیر لحاف مچاله شدم. هر چند که فکر می کردم حرف کیوان خرافات بود اما بازم ذهنم درگیرش شد و هر چی فکر کردم یادم نیومد چه حاجتی با دیدن امام زاده مد نظرم اومده!

***

لباسی که تنم بود سفید بود، باهاش احساس خوبی داشتم. اون قدر دلم شاد بود که لبخندم روی لب هام جا خوش کرده بود. با همون لبخند عریض به ایلیا که کنارم بود نگاه کردم:

- لباسم قشنگه؟

به صورتم نگاهی انداخت و بعد مضطرب به رو به رو خیره شد. تعجب کردم. خودم دوباره به لباسم نگاه کردم. حالا که دقت می کنم لباس عروس تنمه، پف داره و دکلته خیلی قشنگه. در عین سادگی قشنگه. پایین دامنم لکه شده بود، خم شدم که از نزدیک ببینم. وقتی از نزدیک دیدمش متوجه شدم که لکه خونه و هی بیشتر و بیشتر می شه! با استرس به ایلیا نگاه کردم:

- ایلیا لباسم خونی شده، حالا چی کارش کنم؟!

بازم به رو به رو نگاه می کرد. دلیل ناراحتیش رو نمی تونستم بفهمم. با ناراحتی به لباسم خیره شدم:

- ایلیا با توام، می گم لباسم خونیه!

وقتی دیدم جوابی نمی ده دوباره بهش نگاه کردم، اما به جای ایلیا یه نفر دیگه بود. یه پسر لاغر اندام و آراسته که ته ریش داشت. اون هم به رو به رو نگاه می کرد. با تعجب گفتم:

- ایلیا کجاست؟

به من نگاه کرد و بعد به لباسم که حالا غرق به خون بود. به سمت لباسم خم شد که بهش دست بزنه، شاید قصدش کمک بود! چشمام رو بستم و با گریه گفتم:

- به من دست نزن!

وقتی چشمام رو باز کردم با یه جفت چشم سبز رنگ رو به رو شدم که با نگرانی به من نگاه می کرد، فقط چشم بود. به سختی گفتم:

- ایلیا تویی؟

چشم های سبز به من زل زدن:

- خوبی شقایق؟

صدای خودش بود، صدای ایلیای من! اما یه نفر دیگه دستش رو دور بازوم حلقه کرده بود و شاید بغلم کرده بود. انگار زیر مژه هام آتیش گرفته بود. به هق هق افتادم و با التماس گفتم:

- ایلیا؟

چشمام رو بستم. ایلیا به سمتم اومد:

- جانم؟

چشمام رو به سختی باز کردم و دوباره فقط دو تا چشم. با گریه گفتم:

- بگو به لباسم دست نزنه!

دوباره چشمام رو بستم. گرمم بود، انگار هنوز تو آب گرم بودم، ولی دیگه اون آب گرم رو دوست نداشتم. گرماش عذاب آور بود! سوزشی رو توی دستم حس کردم و دیگه هیچی نبود....

***

هوا خنک شده بود. چشمام رو آهسته باز کردم. سفیدی فضای بیرون به زور خودش رو توی نگاهم جا کرد. وقتی با دقت به دور و برم نگاه کردم متوجه شدم روی تخت سفید دراز کشیدم. با یه نگاه ساده می شد فهمید این جا بیمارستانه. سرم رو برگردوندم، مامانم روی صندلی کنارم نشسته بود و در حالی که سرش روی لبه تختم بود خوابش برده بود. از تعجب داشتم شاخ در می آوردم! من توی روستا بودم، چرا الان بیمارستانم؟ دستم رو روی دست مامان گذاشتم که بیدارش کنم که متوجه شدم پشت دستم چسب زده شده. دست مامانم رو تکون دادم، سریع سرش رو بلند کرد و با دیدن من نفس عمیقی کشید:

- دختر تو که من رو نصفه جون کردی!

من که هنوز گنگ بودم با تعجب گفتم:

- مامان من این جا چی کار می کنم؟

مامانم که انگار تازه موقعیتم رو یادش اومده باشه، اخماش تو هم رفت و با حرص گفت:

- مگه کلی سفارشت نکردم که خوب لباس بپوش؟ رفتی سرما خوردگیت رو واسم آوردی؟

آه از نهادم بر اومد:

- وای! الان کیوان اینا کجان؟

مامان با غضب نگاهم کرد:

- تا صبح کیوان که هیچ، اون سه تا بدبخت هم تو حیاط بیمارستان نگران توی بی فکر بودن. اون بچه ام کیوان که فکر کنم از بس نگران بود چند کیلو دیگه هم لاغر کرد!

قربون مادرم برم که تحت هر شرایطی نگران لاغر شدن کیوانه. با شرمندگی سرم رو پایین انداختم:

- به خاطر من تفریحشون خراب شد!

مامان بغلم کرد:

- فدای سرت دختر نازم. اونا هم قصد داشتن آخر شب برگردن ولی به خاطر تو چند ساعتی زودتر برگشتن.

بابا کارای ترخیصم رو انجام داد و به خونه برگشتیم. شدیدا سرما خورده بودم و نفسم در نمی اومد، دکتر دو روز برام مرخصی نوشته بود که به مدرسه نرم. نمی دونم چرا این دو روز باقی مونده مرخصی کیوان باهام سنگین بود. یکشنبه ساعت ده شب بلیط اتوبوس داشت واسه برگشت. ساعت تقریبا هشت بود که با سینی حاوی داروهام وارد اتاقم شد، کنارم روی تخت نشست، قرص هام رو در آورد و با لیوان آب پرتغال داد دستم. همون طور هم اخم مهمون صورتش بود. وقتی داشتم آب پرتغال رو سر می کشیدم بالاخره صداش در اومد:

- شقایق یه سوال بپرسم قول می دی راستش رو بگی؟

متعجب بهش نگاه کردم:

- من تا به حال به تو دروغ گفتم؟

به صورتم نگاه کرد و بدون مقدمه پرسید:

- تو نسبت به ایلیا حسی داری؟!

آب پرتغال تو گلوم پرید، با چند تا سرفه مهارش کردم و بهت زده به چشمای کیوان خیره شدم. ناخواسته اخم کردم:

- چی شد که چنین فکر مسخره ای کردی؟

دندوناش رو به هم فشار داد و در حالی که سعی می کرد صداش بالا نره گفت:

- قرار شد دروغ نگی! من بچه نیستم شقایق، این رو عادل و پرهام هم فهمیدن! توی ماشین تو بغل من بودی ولی از ایلیا که پشت فرمون بود کمک می خواستی. اون قدر راحت صداش می کردی که یه غریبه هم می تونست به راحتی متوجه جریان بشه!

از تعجب دهنم وا موند:

- کیوان چی می گی؟

با همون عصبانیت ادامه داد:

- کی به لباست دست زده بود؟ منظورت چی بود؟

از تعجب اخمام تو هم رفت:

- لباسِ من؟! کدوم لباسم؟

با اخم غلیظی واسه چند ثانیه بهم زل زد و بعد با چند تا نفس عمیق عصبانیتش رو کنترل کرد. بعد که آرامشی نسبی پیدا کرد رو به من گفت:

- شقایق جواب من رو درست بده! ایلیا رو دوست داری؟

آب دهنم رو قورت دادم، منظور کیوان رو نمی فهمیدم. لباسِ من! من از ایلیا کمک خواستم! ناگهان یه صحنه هایی جلوی چشمم اومد، لباس عروسی که خونی شده بود! غریبه ای که بهم توجه داشت و ایلیا! چشم های ایلیا و کسی که تو بغلش بودم. حالا می فهمم بقیه صورت ایلیا چرا وجود نداشت، اون از آینه جلوی ماشین من رو نگاه می کرد و من فقط چشم هاش رو می دیدم. لبخندی روی لبم نشست، اونا یه کابوس بود و من توی خواب چه حس قشنگی نسبت به ایلیا داشتم!

کیوان با حرص گفت:

- قصد نداری جواب من رو بدی؟ برم از خودش بپرسم؟

شرمسار به کیوان نگاه کردم و زیر لب توضیح دادم:

- من هیچ جوابی ندارم که بهت بدم. شاید هنوز به سنی نرسیده باشم که بتونم احساس واقعیم رو بشناسم، اما این رو می تونم بفهمم که هر چی که هست نسبت بهش حس بدی ندارم.

با تموم شدن جمله ام نفس عمیقی کشیدم و بهش چشم دوختم. کیوان لبخند کم رنگ و مضطربی روی لبش نشسته بود که به محض دیدنم پر رنگ تر شد. خم شد و پیشونیم رو بوسید:

- قربون آبجی گلم برم که بزرگ شده!

از تعجب چشمام گرد شد و گفتم:

- من معنی این کارت رو نمی فهمم کیوان!

سرش رو عقب کشید:

- خب آخه معنی خاصی نداره!

بعد با خونسردی ادامه داد:

- فقط می خواستم از احساست مطمئن بشم. ایلیا پسر خوبیه، خیلی خوب. اما هر چقدر هم که خوب باشه تو حق نداری باهاش دوست بشی. می فهمی که؟

سرم رو تکون دادم. ادامه داد:

- فقط بهت این اجازه رو می دم که نسبت بهش شناخت پیدا کنی. هر اتفاقی افتاد زنگ می زنی پادگان و بهم خبر می دی. هر موقع مستقیما بهت ابراز علاقه کرد به من بگو تا با بابا صحبت کنم.

یهو انگار یاد چیزی افتاده باشه انگشت اشاره اش رو آورد بالا:

- و یه چیز دیگه!

من که هنوز تعجب تو چشمام بود پرسیدم:

- چی؟!

کیوان - دوست ندارم ایلیا خبر دار بشه که من در جریانم، باشه؟

سرم رو به معنی باشه تکون دادم. بعد از این که از اتاق خارج شد به وضعیت خودم خندیدم. جریانِ چی، کشکِ چی؟! می خواستم به کیوان بگم داداشِ من تو کجای کاری که من چه کارا که نکردم! دوباره حواسم پی خوابم رفت و هر چی فکر کردم نتونستم صورت اون مرد غریبه رو تصور کنم. شونه هام رو بالا انداختم. هر شکلی می خواست باشه، باشه. اون فقط یه کابوس بود اونم بر اثر تب شدیدی که داشتم!

***

رو به ریحانه با صدای تو دماغی گفتم:

- تو ندیدی سمایی بیاد؟

شونه هاش رو بالا انداخت:

- فکر کنم امروز نیومده.

دلشوره عجیبی داشتم و از روی استرس پنجه پام رو یک ضرب روی زمین می کوبیدم. زنگ کلاس خورد. هر لحظه منتظر بودم ایلیا وارد کلاس بشه. بعد از گذشت دو روز احساس می کردم یک قرنه که ندیدمش. دوست داشتم بیاد و حالم رو بپرسه، اما خبرم رو فقط تلفنی از کیوان گرفت حتی به اندازه پرهام هم نشد که دیشب زنگ زد خونه مون و حالم رو پرسید. تصمیم گرفته بودم با نگاهم سرزنشش کنم، اما حالا همه تصمیماتم دود شده و رفته بود هوا و فقط دوست داشتم بیاد که ببینمش.

خانم رفعتی وارد کلاس شد:

- بچه ها آقای سمایی براشون مشکلی پیش اومده نمی تونن امروز بیان!

بعد رو کرد به دو تا ازبچه ها و گفت:

- برین قرآن ها رو از نمازخونه بیارین، این ساعت رو قرآن می خونیم.

خودش هم نشست پشت میز. دلم ناجور آشوب شد، چه مشکلی براش پیش اومده؟ نکنه واسه داداش هاش اتفاقی افتاده؟ نماینده ها قرآن ها رو توزیع کردن و خانم رفعتی خودش شروع کرد یک صفحه خوند و بعدش از همون ردیف اول بچه ها نفری یک صفحه خوندن. آخرین نفر من می شدم چون من گوشه سمت راست اولین میز می نشستم. ریحانه که خوند تا رفتم به صورت ساده شروع کنم خانم رفعتی گفت:

- شقایق جان با صوت بخون.

جواب دادم:

- نمی تونیم خانم!

خودش از صدای تو دماغی من تشخیص داد که چرا نمی تونم! هنوز یک آیه هم نخونده بودم که در کلاس زده شد و قامت ایلیا توی در جا گرفت. با لبخند عریضی رو به خانم رفعتی سلام کرد و گفت:

- شرمنده وسط راه ماشینم گیرم انداخت!

بعد دستای سیاهش رو نشون داد و وارد کلاس شد. بچه ها از جا بلند شدن و صلوات فرستادن. کیفش رو گذاشت روی میز. وقتی داشت دوباره از کلاس خارج می شد رو به من با صمیمیت گفت:

- خوبی؟

هنگ کردم! بدون این که منتظر جواب من بشه از کلاس خارج شد. به وضوح از گوشه چشمم می تونستم بال بال زدن امیدی و وول خوردن بچه ها رو ببینم. رزا از پشت سرم با بهت گفت:

- شقایق!

با لبخند گیجی سر جام نشستم. خانم رفعتی خیلی عادی برخورد کرد و رو به بچه ها گفت:

- ساکت بشینید تا آقای سمایی برگرده.

حالا خوبه نیم ساعت بیشتر به پایان کلاس نمونده بود! ریحانه به من نگاه کرد و با لبخند مرموزی رو به الهه و رزا چشمک زد! 

در عرض اون نیم ساعت فقط مساله و تمرین حل کرد و چند باری هم با لبخند به من نگاه کرد. خیلی با انرژی بود. بعد از این که از تو شوک در اومدم باز اخمام رفت تو هم که چرا خبرم رو نگرفته؟! بعد از کلاسِ ما ایلیا با سال اولی ها هم کلاس داشت.

زنگ خونه خورد. از قصد اون قدر لفت دادم که آخرین نفر از مدرسه خارج شم. وقتی با ریحانه وارد حیاط شدیم دیدم بــــله جا تره و بچه نیست، نه در واقع جاشم نیست! ماشین سمایی نبود. ریحانه از من عصبانی تر بود و غر می زد:

- اَه! الکی الکی یه فیلم هندی توپ رو از دست دادیما!

ناگفته نماند که برای ریحانه تعریف کردم که چه اتفاقاتی افتاد. همین طور با قیافه آویزون از مدرسه خارج شدیم، کلا شدیم ردیف آخر بچه ها. سرم پایین بود ریحانه هم مدام زر می زد، صدای بوق ماشینی باعث شد ریحانه واسه لحظاتی دهنش بسته بشه. یهو مثل برق گرفته ها با آرنج زد به پهلوم و با صدای ریز گفت:

- شقایق سماییه، شقایق. وای خدا جونم سماییه!

می خواستم برگردم، اما گفتم بذار یه کم غرور به خرج بدم فکر نکنه الکیه! با صدای آرومی با حرص گفتم:

- خیلی خب، خفه باش!

اما ریحانه اون قدر ذوق زده شده بود که حد نداشت، همین طور رو پهلوی من ضرب گرفته بود:

- شقایق داره لبخند می زنه، داره اشاره می کنه بریم بشینیم.

از لای دندونام با حرص گفتم:

- ریحانه آبروم رو بردی!

و صدای سمایی آمد:

- بفرمایین سوار شید!

دیگه ضایع بود کلاس بذارم! به سمتش برگشتم و با اکراه به همراه ریحانه رفتیم و صندلی عقب نشستیم. از آینه جلو چشم هاش رو می دیدم. با صمیمیت پرسید:

- بهتری؟

چون داشت از آینه نگاهم می کرد به تکون دادن سرم اکتفا کردم. می تونستم از چشماش بخونم که داره حرص می خوره اما سعی داشت خودش رو کنترل کنه. با لبخندی گفت:

- نگرانت بودم، خیلی تب داشتی.

با خونسردی گفتم:

- معلوم بود که نگرانمی!

اشاره ای به ریحانه کرد که یعنی جلو این زشته، شونه هام رو انداختم بالا و به بیرون خیره شدم. ریحانه خیلی جدی رو به ایلیا گفت:

- آقای سمایی اگه می شه همین کنارها نگه دارین، من داخل شهر کار دارم.

می دونستم داره دروغ می گه. به سمتش برگشتم و گفتم:

- بذار من هم باهات می یام.

چنان نیشگونی از پهلوم گرفت که ضعف کردم. با لبخندی مصنوعی گفت:

- نه شقایق جان خودم باید تنها برم.

سمایی هم توقف کرد و ریحانه از ماشین پیاده شد. همین که ریحانه چند قدم دور شد، ایلیا با حرص گفت:

- شقایق پاشو بیا جلو بشین.

با کلافگی گفتم:

- اگر می خواین دعوام کنین پیاده می شم و خودم می رم.

به سمتم چرخید و زل زد تو چشمام، دلم لرزید!

- بچه بازیت رو بذار کنار، می خوام با هم صحبت کنیم. جدیِ جدیه!

از این که بهم گفت بچه لجم گرفت. از ماشین پیاده شدم و جلو نشستم و با حرص در رو کوبیدم. یهو یاد تاخیرش افتادم بدون این که اخمم رو از دست بدم رو بهش گفتم:

- مگه نگفتی ماشینت خراب شده؟!

ماشین رو روشن کرد و به حرکت در اومد و در همون حال جواب داد:

- تو راه خاموش شد، یه خرده دست کاریش کردم تا روشن شد.

آهسته و متلک وار گفتم:

- منظورت از یه خُرده یک ساعته دیگه؟!

لبخندی زد:

- آره یک ساعت دست کاریش کردم، خوب شد! از کیوان چه خبر؟

نفسم رو داخل کشیدم:

- دیشب رفت، ساعت ده.

- می دونم، می گم زنگ نزدی بهش؟

با استرس نگاهش کردم:

- اتفاقی افتاده؟ کیوان طوریش شده؟

فورا سرش رو تکون داد:

- نه، همین طوری گفتم!

با نگرانی گفتم:

- باور کنم؟

با لبخند آرامش بخشی سرش رو تکون داد. به رو به رو خیره شدم با صدایی آهسته گفت:

- پرهام یه چیزایی می گفت!

نفسم رو حبس کردم. یعنی ایلیا این قدر بیشعوره که اعتراف به علاقه ام جلوی پرهام رو به روم بیاره؟ نگاهش نکردم و سعی کردم خونسردیم رو حفظ کنم:

- چی می گفت؟

از گوشه چشم متوجه شدم که داره نگاهم می کنه. ادامه داد:

- این که تو راه آبشار با هم صحبت کردین.

صدای تپش قلبم رو به وضوح می شنیدم. شرمسار سرم رو پایین انداختم، دوست داشتم یه چیزی بگه و از خجالتم کم کنه. وارد یکی از خیابون های خلوت شد و گوشه ای پارک کرد. گلوش رو صاف کرد:

- اهم! به من نگاه کن.

به ناچار سرم رو بالا آوردم و در همین حال هم بینیم رو بالا کشیدم. به چشم هاش نگاه کردم، توی چشم هاش التماسی موج می زد که معنیش رو نمی فهمیدم. لب هاش رو باز کرد:

- تو خیلی معصومی شقایق. من ده سال ازت بزرگترم. تو یکی یدونه ی باباتی. من حتی نمی دونم بابام کیه و تا به حال ندیدمش. تو موقعیت های زیاد و خوبی سر راهته و الان یه جایی ایستادی که می تونی واسه یه عمر برنامه بریزی، اما من باید واسه فردام استرس داشته باشم. شقایق، من و تو به درد هم نمی خوریم. متوجهی؟!

نمی دونم کی چشم هاش پر از اشک شد. دلم می خواست بغلش کنم و بگم من همه اینا رو می دونم و خیلی چیزای دیگه که تو بهشون فکر نمی کنی، اما الان توی این لحظه حس می کنم ده سال بزرگ تر شدم و شاید بزرگ تر از اون. هیچ وقت این طور بی مهابا به چشم هاش خیره نشده بودم. چه لذتی بالاتر از نگاه کردن به چشم های سبز و گیرای ایلیا بود که حالا شده کاسه ی خون!

نفس عمیقی کشید و از سرخی چشم هاش کم کرد:

- دوست ندارم کیوان در موردم فکر بد کنه که به خواهرش نظر داشتم.

می خواستم بگم کیوان می دونه که من به تو نظر دارم اما منصرف شدم. لب باز کردم:

- دلایلت قانع کننده نیست!

اخم هاش تو هم رفت، چشم هاش مشکوک بود:

- احساس تو فقط یه حس بچگونه و زود گذره!

با داد گفتم:

- نیست!

ساکت شد، من هم. به بیرون نگاه کرد و بعدش سرش رو پایین انداخت:

- من کَسِ دیگه ای رو دوست دارم، این رو که می تونی درک کنی!

بهت زده بهش نگاه کردم، پس حرف های پرهام چی؟ در ماشین رو باز کردم و پیاده شدم و شروع کردم به دویدن. بغضم داشت خفه ام می کرد. اون دروغ می گه کس دیگه ای رو دوست نداره، اون فقط می خواست من رو از سرش باز کنه. با قدم های بلند می دویدم، برام مهم نبود که داره صدام می کنه. وقتی رسیدم نفسم بالا نمی اومد. زنگ در رو زدم کسی جواب نداد. بازم زنگ زدم. این بار لگد زدم، در باز شد. زکیه خانوم در حالی که بچه اش بغلش بود اومد روی ایوون:

- سلام شقایق جان مامانت خونه نیست، بیا اینم کلیداتون.

از دستش گرفتم، جوابش رو ندادم و از پله ها اومدم بالا. به محض این که در هال رو بستم بغضم شکست، با صدای بلند گریه کردم. مدام با خودم تکرار می کردم: «اون یکی دیگه رو دوست نداره، اون می خواست من وابسته اش نشم. اصلا واسم مهم نیست، من که عاشقش نیستم!»

سرم رو بین دستام گرفتم، آب بینیم اعصابم رو به هم ریخته بود. صدای تلفن هال بلند شد، اون قدر زنگ خورد تا قطع شد. با خودم گفتم حتما زکیه خانومه. دوباره شروع کرد به زنگ خوردن باز هم قطع شد. مهم نیست کیه. غرورم خرد شد. من که عاشقش نبودم، همه اش مقابل کار انجام شده قرار می گرفتم. من عاشقش نیستم، نیستم، نیستم. برای سومین بار صدای تلفن در اومد، یه حسی از درون بهم گفت می دونم پشت خط کیه و دو بار قبلی هم همون بود. به سمت تلفن جهش کردم و گوشی رو گرفتم در حالی که صدام از شدت گریه می لرزید گفتم:

- بله؟

صدای اون هم می لرزید:

- جانم شقایق گریه کردی؟

مثل توی خواب گرم و صمیمی بود. گریه ام شدت گرفت:

- دروغ گفتی مگه نه؟!

- آره گلم دروغ گفتم.

- ایلیا؟

- جانِ ایلیا؟

- دیگه از این دورغا نگو!

و باز با صدای بلند گریه کردم، با هق هق گفتم:

- من بچه نیستم!

ایلیا با صدای گرمش گفت:

- می دونم!

- عشق من زود گذر نیست!

- هر چی تو بگی.

شدت گریه نمی ذاشت درست و حسابی حرف بزنم، آب بینیم هم که راه گرفته بود. حالا تو این هاگیر واگیر عشق و عاشقی دستمال از کجا بیابم؟! با آستینم محکم کشیدم روی بینیم، خودم چندشم شد. ساکت شده بودم اما هنوز هق هق می کردم. با شک پرسیدم:

- ایلیا؟

ایلیا - جانم شقایق؟

- دوستم داری؟

- عاشقتم شقایق!

انگار زمان متوقف شد. نفسم رو نگه داشتم:

- بازم بگو.

ایلیا صداش می لرزید:

- دیوونه ام کردی شقایق! بگو چی کار کنم؟

با التماس گفتم:

- بازم بگو دوستم داری!

ایلیا با بغض گفت:

- من واسه ات می میرم شقایق. دوستت دارم، خیلی!

ساکت شدم، اون هم ساکت شد. صدای نفس هاش رو می شنیدم، تند و نامنظم. با تک تک سلول هام صداقت کلامش رو درک می کردم. آهسته پرسید:

- کیوان رو چی کار کنم؟

با آسودگی نفسم رو بیرون دادم:

- اون با من!

- به خانواده ات چی می خوای بگی؟

- اون هم با من!

بغضش شکست:

- شقایق تو مال من باش....

دیگه نتونست بقیه حرفش رو بزنه. با خواهش گفتم:

- ایلیا گریه نکن، حرفت رو بزن.

سعی کرد لابه لای گریه اش حرفش رو بزنه:

- تو مال من باش، عشق من باش، من خودم نوکریت رو می کنم!

اشک هام سرازیر شد:

- من نمی خوام نوکرم باشی. کنار من باش، تکیه گاهم، همه کسم باش!

نفسش رو داخل کشید:

- تو خودت همه کسِ من شدی. از روز اول گرفتارم کردی!

صدای بسته شدن در حیاط اومد اما دوست نداشتم قطع کنم، می خواستم به اعتراف کردن ایلیا گوش بدم اما از ترس کامران مجبوری گفتم:

- ایلیا یکی داره می یاد!

ایلیا- باشه گلم، قطع کن.

من- باشه مواظب خودت باش، خدافظ.

- خداحافظ.

اما قطع نکرد. صدای پله ها اومد:

- قطع کن دیگه!

ایلیا- اول تو!

من- نه اول تو!

صدای پله ها هر لحظه نزدیک تر می شد.

ایلیا- شقایق قطع کن!

من با خنده:

- نه خیرم اول تو قطع کن!

ایلیا هم خنده اش گرفت:

- زود باش بذار گوشی رو!

با صدای چرخش کلید تو در سریع گوشی رو گذاشتم و کیفم رو گرفتم و پریدم تو اتاق. چند ثانیه بعد صدای مامان توی هال پیچید:

- شقایق اومدی؟ بیا سفره رو پهن کن.

***

کیفم رو روی دوشم جا به جا کردم. ریحانه با دو دلی پرسید:

- حالا می خوای به کیوانتون بگی؟

سرم رو بالا و پایین بردم و محکم گفتم:

- یس!

عوض این که من ترس داشته باشم ریحانه طفلک می ترسید.

- شقایق داداشت چی کار می کنه؟!

شونه هام رو بالا انداختم:

- نمی دونم، ولی فکر نکنم برخورد بدی کنه! من بیشتر از واکنش مامان و بابا و فامیلا می ترسم!

به نشونه تایید حرفام سرش رو تکون داد:

- حالا چه جوری می خواین با هم در تماس باشین؟ فقط دوشنبه ها؟!

با درموندگی گفتم:

- ریحانه به خدا نمی دونم! این قدر به من استرس وارد نکن.

از هم دیگه جدا شدیم و راهم رو به سمت خونه کج کردم. تو دلم گفتم: «خدایا کمکم کن!»

بعد خودم جواب خودم رو دادم: «نه که خیلی نماز می خونی که حالا توقع کمک داری!»

انگار که بخوام خودم رو توجیه کنم گفتم: «قول می دم از این به بعد نمازم رو بخونم فقط مشکلی برای من و ایلیا پیش نیاد!»

دوباره یه صدایی از داخل جوابم رو داد: «تا به حال چند بار از این قول ها دادی و عمل نکردی؟!»

جلوی در رسیده بودم. زنگ رو زدم و با باز شدن در رفتم داخل خونه. بعد از خوردن ناهار رفتم توی اتاقم تا یه کم استراحت کنم، اون قدر خسته بودم که نفهمیدم کی به خواب رفتم. آتیش همه جا رو گرفته بود و یه نفر کمک می خواست. باز هم همون لباس های خونی تنم بود و ایلیا که حواسش به جای این که به لباس من باشه به آتیش بود!

با صدای مامان چشم هام رو باز کردم، اتاق نیمه تاریک بود. گلوم به شدت درد می کرد و مامانم از توی هال صدا می کرد:

- شقایق کاری نداری؟

به سختی از جام بلند شدم و در اتاق رو باز کردم و رو به مامان و بابا که هر دو آماده بودن گفتم:

- کجا به سلامتی؟

مامان چادرش رو روی سرش مرتب کرد:

- می ریم خونه مامان بزرگ، هنگامه اومده. تو که نمی یای؟

این تو که نمی یای به نظر شما یعنی چی؟ لبخندی زدم:

- ممنون نه، برین به سلامت. فقط هنگامه رو هم با خودتون بیارین.

مامان- اگه مامان بزرگ اجازه داد باشه.

همچین می گه اگه اجازه داد که انگار هنگامه بچه دو سه ساله است! به محض خروجشون چشمم خورد به تلفن. اول واسه مطمئن شدن رفتم به اتاق کامران سر زدم و وقتی خیالم راحت شد که نیست شماره پادگان رو از زیر فرش در آوردم و شروع کردم به گرفتن. بماند که بعد ده بار گرفتن بالاخره بوق آزاد خورد. وقتی بوق ها رو می شمردم احساس می کردم قلبم هم داره می یاد تو دهنم. خلاصه بعد از جواب دادن به چند تا تلفن که وصل کن فلان گردان و فلان رسته و کیوان بهادری لطفا، بالاخره صدای کیوان توی گوشی پیچید. یعنی نیم ساعت از وقت مفیدم پر پر شد. می خواستم ذوق کنم اما از شدت استرس داشتم می مُردم:

- سلام کچل!

کیوان با خنده:

- کوفتِ کچل، خوبی؟

- ممنون. چی کارا؟ چی خبرا؟

- هی هستیم دیگه. مامان اینا کجان؟ تنهایی؟

دوباره تپش قلبم از حرف هایی که می خواستم به زبون بیارم بالا رفت:

- رفتن خونه مامان بزرگ، خاله هنگامه اومده!

کیوان با خنده:

- حالا اون زنگوله پا تابوت شد خاله؟! نگفتی، تنهایی؟

-آره!

یهو لحنش یه جور خاصی شد:

- چه خبر از ایلیا؟ حرفی نزد؟

نفسم رو حبس کردم:

- اتفاقا به همین خاطر زنگ زدم.

با نگرانی گفت:

- چیزی شده؟

نفسم رو رها کردم:

- بهم ابراز علاقه کرد!

کیوان فورا گفت:

- تو چی جوابش رو دادی؟

ساکت شدم. این بار با عصبانیت گفت:

- شقایق مُردی؟ می گم چی جوابش رو دادی؟

صدام از ترس می لرزید:

- من... منم موافقت کردم!

یهو داد کشید:

- تو غلط کردی!

ساکت شد. با صدای آرومی گفتم:

- داداشی؟

با حرص گفت:

- داداشی و درد!

با ناراحتی گفتم:

- کار بدی کردم؟ می خوای برم حرفام رو پس بگیرم؟

با خشکی گفت:

- لازم نکرده. آخ شقایق اگه اون جا بودم می دونستم چی کارت کنم! یعنی این قدر خود سر شدی؟ مگه من نگفتم قبل از هر کاری به من همه چی رو بگو!؟

با بغض گفتم:

- معذرت می خوام! آخه همه چی یهویی شد. حالا چی کار کنم؟

نفسش رو با حرص بیرون داد:

- بذار با ایلیا صحبت کنم. بعدش اگه شد که مرخصی می گیرم، اگر هم نشد زنگ می زنم به بابا.

فورا گفتم:

- وای! می خوای به بابا چی بگی؟

با همون خشکی گفت:

- نترس کتکت نمی ندازم، هر چند که حقته! به ایلیا که نگفتی من خبر دارم؟

سریع جواب دادم:

- نه نگفتم!

ادامه داد:

- از این به بعد هم نگو، بذار یه کم براش خط و نشون بکشم!

یه خرده دیگه هم با هم صحبت کردیم و بعد ازش خداحافظی کردم و منتظر مامان و بابا نشستم تا هنگامه رو بیارن.

***

به محض شنیدن صدای در حیاط با همون لباس تو خونه پریدم روی ایوان و در همون حال هم با جیغ گفتم:

- هنگامه جونــــم!

اما بر خلاف تصورم این کامران بود که اومده بود، که با دیدنم اخماش رفت تو هم منم سریع برگشتم داخل. به محض این که کامران پاش رو گذاشت داخل هال دهن نحسش رو باز کرد:

- احمقِ بیشعور نمی بینی ایوان دید داره همین جوری می پری بیرون؟!

با بی حوصلگی گفتم:

- فکر کردم هنگامه اس!

با اخم گفت:

- هنگامه باشه یا هر خر دیگه ای، تو جرات داری یک بار دیگه این طوری بیا بیرون!

انگار تنش می خارید من یه چیز بگم و اونم کنه سر چوب و تا یه ساعت زر بزنه. جوابش رو ندادم و خودم رو با تلویزیون سرگرم کردم، دیدم زیر لب یه فحشی داد و رفت تو اتاقش. آخ چه قدر دلم می خواست کیوان این جا بود! آخه خیلی از کیوان حساب می بره. چند دقیقه نگذشته بود که مجددا صدای در حیاط اومد. بدون توجه به عرایض کامران باز به همون شدت به سمت در هال دویدم، در رو باز کردم هنوز پام رو روی ایوان نذاشته موهام کشیده شد و به داخل خونه برگشتم. کامران دستش رو از لای موهام در آورد و با حرص گفت:

- از کِی دارم یاسین تو گوش خر می خونم؟!

با دستم سرم رو مالیدم و با داد گفتم:

- چه خبرته وحشی؟

تا خواست جواب بده صدای خندون هنگامه مانع شد:

- باز این دو تا مثل سگ و گربه به هم می پرن که!

هر دو به سمتش برگشتیم و لبخند به لبمون اومد. اما باز به هم نگاه کردیم، به من اخم کرد و منم درحالی که قیافه ام رو ترش می کردم گفتم:

- گمشو!

پریدم تو بغل هنگامه و با هم اومدیم توی خونه. کامران و هنگامه هم روبوسی کردن و باز کامران رفت تو اتاقش. مامان هم رفت تو آشپزخونه که شام درست کنه بابا هم طبق معمول تلویزیون رو روشن کرد و با صدای بلند اخبار گوش می داد. با هنگامه رفتیم توی اتاقم. روی تخت نشستم و هنگامه هم داشت لباساش رو عوض می کرد از روی عادت پرسیدم:

- خب بگو چه خبر از دانشگاه؟ کیس خوب یافت می شه یا نه فقط چپیدی تو درس؟

هنگامه خندید:

- مرده شور اون قیافه ات رو ببره که همه اش به فکر کیسی!

یهو با هیجان گفت:

- چه خبر از اون دبیر خوشگلت؟

لبخندم رو به زور مهار کردم:

- خوبه!

شلوار لیش رو از پاش در آورده بود و داشت از کیفش شلوار راحتیش رو در می آورد. دست از کارش کشید و بی حرکت ایستاد:

- یه چیزی بگم قول می دی بین خودمون بمونه؟

با ذوق گفتم:

- بگو قول می دم! نکنه دلت جایی گیر کرده!

سرش رو انداخت پایین:

- راستش از اون شب که داداشت مهمونی داشت هر کاری کردم نتونستم به ایلیا فکر نکنم.

بقیه حرفاش رو نشنیدم. ایلیا سهم من بود و من عادت به از خود گذشتگی ندارم. آب دهنم رو قورت دادم و در حالی که سعی می کردم خونسرد باشم با خنده گفتم:

- خاله کوچولو سعی کن دست بذاری رو یکی دیگه نه ناموس مَردم!

شلوارش رو پاش کرد:

- همچین می گه ناموس مردم که انگار پسره رو تور کرده!

من که دیدم داره مسیر صحبت به سمت دلخواهم می ره ادامه دادم:

- از کجا می دونی موفق نشدم؟!

خشکش زد:

- داری شوخی می کنی شقایق؟!

سرم رو به معنی نه تکون دادم. لبخند گیجی زد:

- تعریف کن ببینم.

منم کل ماجرا رو تعریف کردم و وقتی به انتها رسیدم دیدم هنگامه با لبخند بغلم کرد:

- قربونت برم که نذاشتی بیشتر از این با فکرش غرق بشم!

با تعجب نگاهش کردم:

- یعنی از دستم ناراحت نشدی؟

سرش رو به چپ و راست تکون داد:

- نه گلم، فقط لطف کن حرفی که زدم رو فراموش کن!

کنارم نشست:

- می دونی چیه شقایق؟ ایلیا هم ظاهرش هم حجب و حیاش باعث می شه هر دختری تو برخورد اول جذبش بشه. شاید اگه من جای تو بودم وقتی می فهمیدم که ایلیا پدر و مادرش رو نمی شناسه سعی می کردم رو عشقم سرپوش بذارم، اما تو به کیوان گفتی و این نشون دهنده ی اینه که تو خیلی از من که از تو بزرگ ترم جلوتری.

با لخند خودم رو انداختم تو بغلش:

- مرسی خاله جون!

با بدجنسی گفت:

- خوبه باز تحت فشار احساسی می شم خاله!

و دو تایی با هم خندیدیم.

***

با ذوق گوشی نوکیا 1100 رو که ایلیا برام گرفته رو توی دستم گرفتم. ایلیا در حالی که سعی می کرد شرم صداش رو توی لبخندش مخفی کنه گفت:

- به محض این که دانشگاه پرهام و قسط ماشینم تموم بشه واست یه دونه خوشگلش رو می خرم!

گوشی رو گذاشتم توی کیفم و با ذوق گفتم:

- واسم فرقی نمی کنه گوشیم چه مدلی باشه مهم اینه که باهاش فقط با تو صحبت کنم.

لبخند قشنگی صورتش رو پوشوند:

- شقایق تو خیلی خوبی.

خودم از جمله ای که به کار برده بودم خَرکیف شده بودم. یهو لبام آویزون شد:

- ایلیا؟

در حالی که به رو به رو خیره بود، گفت:

- جانِ ایلیا؟

- می گم من که با کسی مسیج بازی نمی کنم، پیام قشنگ از کجا بیارم واست بفرستم؟

با صدای بلند خندید:

- قربونت برم تو پیام خالی هم بفرستی من باهاش خوشم.

خودم رو لوس کردم:

- جدی؟

سرش رو تکون داد:

- جدیِ جدی!

در حالی که لبخند مجددا رو لبم اومده بود به بیرون زل زدم. ایلیا گفت:

- شماره پرهام و عادل رو هم تو سیمت سیو کردم شاید یه وقتی لازمت شد، هر چند که پرهام به زور شماره ات رو گرفت.

خندیدم:

- داداشای خوبی داری!

لبخند محزونی زد:

- قبل از تو اونا تنها کسای من بودن. عادل مادر داره اما شوهر کرده و رفته، پرهام هم خواهرش رو توی بچگی به فرزندی گرفته بودن. اون ها هم جز من کسی رو ندارن، البته الان جفتشون تو رو به عنوان خواهر قبول دارن.

از ذوقم دستام رو به هم کوبیدم:

- قربونشون برم!

با شوخی چشماش رو گرد کرد:

- چی؟!

با صدای بلند خندیدم. نزدیکیای کوچه مون نگه داشت:

- خب قربونت برم از این جا به بعدش رو با عرض شرمندگی خودت برو.

رو بهش گفتم:

- اشکالی نداره، خودم می رم.

با مهربونی گفت:

- مواظب خودت باش، به هنگامه هم سلام گرم من رو برسون.

از ماشین پیاده شدم و با شیطنت گفتم:

- تو از کجا می دونی که من یه راست می رم خونه؟

ابروهاش رو داد بالا:

- برو بچه پررو!

چشمکی براش زدم و به سمت خونه راه افتادم. وقتی جلوی در خونه رسیدم سرم رو برگردوندم و سر کوچه رو نگاه کردم، ماشین ایلیا سر کوچه بود و داشت نگاهم می کرد. وقتی در حیاط باز شد و نیم تنه رفتم داخل اون هم حرکت کرد و رفت. خنده ام گرفت براش فرستادم:

- چیه فکر کردی جدی جدی نمی خوام برم خونه؟

البته چون تا به حال گوشی نداشتم یه خرده دستم کند بود، همین حدش هم از بس با گوشی کیوان و هنگامه ور رفتم یاد گرفته بودم. جواب داد:

- نخیر عزیزم، اگه اون طور بود که تیکه بزرگت گوشت بود!

سریع گوشی رو گذاشتم رو سایلنت و رفتم از پله ها بالا، نباید کسی متوجه موبایلم می شد. به مامان سلام گفتم و رفتم داخل اتاقم. هنگامه روی تختم خوابیده بود بدجنسیم گل کرد، کیفم رو گذاشتم گوشه ای و نزدیک تخت رفتم، یهو با تمام قدرت پریدم روی تخت و شروع کردم به ورجه و ورجه کردن. هنگامه با ترس تو جاش نشست و وقتی دید منم افتاد به جون موهام:

- ذلیل مُرده، مردم از ترس! مگه آزار داری؟

بعد که دست از زدنم برداشت همین طوری روی تخت ولو شدم و هم چنان می خندیدم. هنگامه روم خم شد:

- راستش رو بگو زلزله، چی شده که این قدر شارژی؟!

از رو تخت بلند شدم و گوشی رو از تو کیفم در آوردم و بهش نشون دادم:

- ایلیا داده!

لبخندی زد:

- چه کارا!

خندیدم و دوباره روی تخت نشستم، گوشی رو از دستم گرفت و سریع به خودش تک زد و بعد با صدای آرومی گفت:

- مامانت اینا که قرار نیست خبر دار بشن؟!

سریع گفتم:

- نه، تازه به کیوان هم نمی گم!

گوشی رو بهم داد و گفت:

- باشه، عوضش من که فهمیدم برات پیام های خوشگل مشگل می فرستم بدی به ایلیا.

بوسیدمش و گفتم:

- راستی ایلیا گفت بهت سلام گرمش رو برسونم.

هنگامه من رو از خودش جدا کرد و جواب داد:

- سلامت باشه!

***

از هر سری یه صدایی در می اومد و هر کی یه اعتراضی می کرد و رفعتی هر جور می خواست بچه ها رو ساکت کنه نمی تونست. یهو از ته گلو جیغ کشید:

- ســـــاکت!!

همه ساکت شدن، رفعتی با غرغر ادامه داد:

- مثلا دخترای بزرگین و سال آخرین، این چه رفتار زشتیه؟!

امیدی برای اولین بار داشت حرف های قشنگ می زد، گفت:

- آخه خانوم دارین حرف زور می زنین، به قول خودتون ما سال آخریم!

رفعتی با کلافگی گفت:

- می گین چی کار کنم؟ بابا خانوم امانی مرخصیش تا آخر اسفنده و بعد از عید بر می گرده کلاس، شما هم سعی کنین که تصور کنید بعد از عید سال جدیده و دبیر جدید دارین.

رکسانا که تنها دانش آموز کلاس بود که نامزد داشت گفت:

- آخه خانوم ما تدریس خانوم امانی رو پارسال دیدیم، تدریس آقای سمایی یه چیز دیگه اس!

بچه ها هم که دیدن دلیل رکسانا قانع کننده تره باز صداشون بالا رفت و همهمه کلاس رو در بر گرفت. خانوم رفعتی یه بار دیگه هم بچه ها رو ساکت کرد و وقتی دید حریف بچه ها نمی شه گفت:

- من نمی دونم اداره تصمیم می گیره. فعلا هم ساکت دبیرتون رو نیم ساعته توی دفتر معطل نگه داشتم!

بعد رفت و خانوم والا دبیر دین و زندگیمون وارد کلاس شد و بچه ها بلند شدند و صلوات فرستادن. در تمام مدت درس دادنش توی فکر بودم. دو هفته به پایان سال نمونده بود و از دوستی من و ایلیا دو هفته می گذشت. کیوان هم نتونسته بود مرخصی بگیره ولی حسابی همون تلفنی هم که شده گوش ایلیا طفلک رو تاب داده بود، اما به بابا چیزی نگفته بود و می خواست حضوری بگه. ایلیا هم مدام مضطرب بود و حرف ها و عشق بروز دادن های منم تاثیری روی بی تابیش نداشت. همه اش استرس داشت که بابام چه جوری برخورد می کنه! یه جا از صحبت های خانوم والا باعث شد گوشام تیز بشه، حرف از رویای صادقه می زد:

- گاهی اوقات می شه یک صحنه هایی رو ببینی و با خودت بگی که من این صحنه رو قبلا یه جایی دیدم!

یه سری از بچه ها با هیجان حرفش رو تایید کردن، واسه خودمم چند بار این اتفاق افتاده بود. یکی از بچه ها پرسید:

- اگه یه خوابی رو چند بار ببینی چی؟

خانوم والا - یه خوابی رو ممکنه یه بار ببینی و تعبیر پیدا کنه و یکی دیگه رو چند بار ببینی ولی تعبیر نشه. یه سری چیزا مثل این که قبل از خواب به چی فکر کردی، گرسنگی و سیری هم تاثیر داره!

از صحبت هاشون به نتیجه ای نرسیدم، شاید دوست داشتم یکی مستقیما بگه تعبیر اون خوابی رو که دو بار دیده بودم چیه، اما با خودم گفتم: «خانوم والا یه دبیر ساده اس، معبر که نیست!» خنده ام گرفت. با خودم گفتم: «چرا ایلیا بهم چیزی در مورد این که قراره خانوم امانی برگرده نگفته؟ یعنی خبر نداره؟» تو همین فکرا بودم که زنگ خونه خورد. وسایلم رو جا به جا کردم و باز هم منتظر موندم تا آخرین نفر از مدرسه خارج بشم. می دونستم ایلیا می یاد دنبالم، خودش صبح بهم گفته بود. ریحانه هم کیفش رو مرتب کرد و رو بهم گفت:

- من هم حتما باید بیام؟

بهش گفتم:

- مگه به مامانت نگفتی با من می یای؟

سرش رو تکون داد:

- چرا گفتم، اما می گم زشت نیست؟

لبخندی زدم:

- نه بابا زشتِ چی؟ من به مامانم گفتم با تو می خوام برم بیرون تو نیای ضایع می شم!

آخرین نفری بودیم که از مدرسه خارج می شد. گوشیم رو در آوردم صفحه اش روشن خاموش می شد، ایلیا بود. جواب دادم:

- بله؟

- سلام گلم. بیا خیابون پشتی من منتظرتم.

قطع کردم و با ریحانه رفتیم خیابون پشتی. به محض این که از دور دیدمش لبخند روی لب هام اومد، اون هم واسه ام لبخندی زد و از ماشین پیاده شد و رو به من و ریحانه سلام کرد. من جلو نشستم و ریحانه هم رفت عقب. حرکت که کرد رو به من گفت:

- خب کجا بریم؟

قبل از این که من جواب بدم ریحانه بین صندلی من و ایلیا جهش کرد:

- بریم کافی شاپ!

خوبه این بچه خجالت می کشید!! ایلیا با لبخند رو به من گفت:

- بریم؟

لبام رو جمع کردم:

- ولی من بیشتر دوست دارم بریم خونه تون.

ایلیا متعجب بهم نگاه کرد:

- چرا؟

ریحانه لب و لوچه اش آویزون شد و توی صندلیش فرو رفت. گفتم:

- دوست دارم اتافت رو ببینم.

خندید و به ریحانه اشاره کرد:

- واسه اون وقت زیاده، اما فکر نمی کنی باید به دوستت هم خوش بگذره؟

برگشتم عقب و ملتمسانه به ریحانه نگاه کردم، خنده اش گرفت و زیر لب گفت:

- کوفت!

با ذوق به سمت ایلیا برگشتم و گفتم:

- می گه موافقه!

ایلیا خندید:

- معنی کوفت یعنی موافقم؟!

من و ریحانه هم خندیدیم. به سمت خونه تغییر مسیر داد و یک ربع بعد جلوی یه ساختمون دو طبقه توقف کرد. از ماشین پیاده شد و در حیاط رو باز کرد و ماشین رو داخل حیاط پارک کرد، من و ریحانه هم پیاده شدیم. با صدای آرومی گفتم:

- با صاحبخونه زندگی می کنید؟

رو بهم جواب داد:

- نه، طبقه بالایی هم مستاجره. راهمون هم جداست.

با دست به من و ریحانه راه رو نشون داد:

- بفرمایید.

و با گفتن ببخشید از ما جلو زد و در خونه رو باز کرد، من و ریحانه وارد شدیم. دو تایی توی هال کوچکشون نشستیم. یه خونه سه خوابه بود و یه هال کوچک با آشپزخونه طرح اُپن. یک سمتش هم سرویس بهداشتی بود و یکی از اتاق ها به وسیله چند تا پله بالاتر از سطح خونه قرار گرفته بود. رو به ایلیا گفتم:

- اتاق تو کدومه؟

با دستش یکی از اتاق هایی که پایین بود رو اشاره کرد:

- اونه. فقط یه خرده شبیه بازار شامه، وحشت نکنی!

کیفم رو کنار ریحانه گذاشتم و از جام بلند شدم. ایلیا هم داشت بساط چای رو روبراه می کرد. در اتاقش رو باز کردم، اتاق ساده ای داشت. یک سمتش تختش بود که خیلی هم نامرتب بود و کلی هم روش لباس پهن بود. یه دست رختخواب هم روی زمین پهن بود. بالای تختش یه تابلوی "وان یکاد" به دیوار نصب بود، سمت دیگه اش هم میز کامپیوترش بود. دو سه تا تابلوی خیلی زیبا از رنگ و روغن هم قاب نکرده به دیوار اتاقش نصب بود. البته هر چی بود از اتاق من بیشتر وسایل داشت. تفاوت اتاق من این بود که اولا کامپیوتر نداشتم، دوما دیواراش پر از عروسک بودن. جلوی تابلوها ایستادم و محو تماشاشون شدم، ایلیا در زد و سرش رو آورد داخل:

- گم نشدی؟

خندیدم و به رخت خوابی که رو زمین پهن بود اشاره کردم:

- کی این جا خوابیده بوده؟

به رخت خوابش نگاه کرد و خنده اش گرفت:

- این مال خودمه، آخه تختم شلوغ بود حوصله مرتب کردنش رو نداشتم!

ابروهام رو بالا بردم:

- تو دیگه چقدر تنبلی!

خم شد و شروع کرد به مرتب کردن اتاقش. بدون این که جلوش رو بگیرم دوباره به تابلوها زل زدم و گفتم:

- باید اتاق من رو ببینی تا معنی تمیزی رو درک کنی!

زیر لب گفت:

- ایشاا...

من هم آهسته گفتم:

- ایشاا...

در همون حالت که داشت اتاق رو مرتب می کرد گفت:

- امروز کیوان زنگ زد!

به سمتش برگشتم:

- خب؟

تو جاش ایستاد:

- بازم کلی سفارش کرد و هی ته دلم رو خالی کرد!

نفسم رو فوت کردم:

- از رو به رو شدن باهاش خجالت می کشم!

سرش رو انداخت پایین:

- می گفت هفته دوم عید می یاد و از من هم خواست خودم رو آماده کنم.

قلبم شروع کرد به تپیدن با صدای لرزونی گفتم:

- وای حالا چی می شه؟

لبخند گرمی زد و کمی نزدیکم شد:

- مهم نیست که چی می شه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم!

همون طور تو چشماش زل زدم، دلم می خواست دستش صورتم رو نوازش کنه اما حریم ایلیا محکم تر از این حرف ها بود. اون قدر عشقش تو این مدت کوتاه ریشه دوونده بود که به خودش اجازه نمی داد قبل از محرم شدنمون بهم دست بزنه و کرم ریختنای من هم تاثیری نداشت. واسه عوض کردن جو به تابلوی رو به رو اشاره کرد و گفت:

- کار عادله!

به سمت تابلو برگشتم و با تعجب گفتم:

- جدی؟

- آره. عادل نقاش ماهریه، اما چون وقتش بهش اجازه نمی ده کم کار می کنه.

با بهت به تابلوها نگاه می کردم:

- واقعا قشنگن!

سرش رو نزدیک گوشم آورد:

- یه چیزی بهت نشون بدم قول می دی به روش نیاری؟

با هیجان به سمتش برگشتم:

- آره قول می دم!

با هم از اتاقش بیرون رفتیم. دیدم سینی چای و ظرف میوه جلوی ریحانه است، لیوانش خالی و داره واسه خودش پرتقال پوست می گیره، خنده ام گرفت:

- به خودت برس عزیزم!

با بدجنسی لبخندی زد و گفت:

- به کوری چشم تو می رسم!

ایلیا اتاق بالایی رو اشاره کرد و گفت:

- اینه!

و بعد رو به ریحانه گفت:

- شما هم می تونین بیاین، البته اگه دوست داشتین.

ریحانه هم از خدا خواسته از جاش بلند شد و با ما اومد. اول ایلیا وارد اتاق شد رو به من گفت:

- چشمات رو ببند!

چشمام رو بستم، ریحانه دستم رو گرفت. ایلیا گفت:

- آروم بیا داخل.

هنوز چشمام بسته بود که ریحانه جیغ خفیفی کشید:

- وای خدای من محشره!

قبل از این که ایلیا بگه چشمات رو باز کن وا کردم و از دیدن اون چه که رو به روم بود دهنم وا موند. یه شمایل از صورت من با مقنعه مدرسه ام، حتی نوار طوسی رنگ روی مقنعه ام رو هم کشیده بود. ناخودآگاه اشک تو چشمام حلقه زد. می دونستم این تصویر از روی عکسیه که ایلیا ده دوازده روز پیش ازم توی ماشین با گوشیش گرفت. نزدیک تابلو شدم دوست داشتم روش دست بکشم اما معلوم بود هنوز خیسه. ایلیا با صدای آرومی گفت:

- دیشب تمومش کرد، بهش چیزی نگو می خواد سوپرایزت کنه!

در همین حین صدای بسته شدن در هال اومد به سمت ایلیا برگشتم، ایلیا با نگرانی گفت:

- حتما عادله!

عادل وارد اتاق شد و به محض ورود رو به ایلیا اخم کرد اما قبل از این که چیزی بگه من رو بهش گفتم:

- داداشم یه دنیا ممنون!

عادل هم لبخند عریضی زد و به کل ایلیا رو فراموش کرد و گفت:

- قابل آبجی خوشگلم رو نداره!

ایلیا نفسش رو فوت کرد:

- خدا رو شکر به خیر گذشت!

عادل در حالی که هنوز نگاه مهربونش به من بود در جواب ایلیا زیر لب گفت:

- بعدا حساب تو یکی رو می رسم!

***

با خوردن زنگ خونه بچه ها یک صدا جیغ کشیدن، خانوم سالاریان لبخندی زد و رو به بچه ها گفت:

- دخترهای گلم ایشاا... همیشه شاد باشید، سال نوتون هم پیشاپیش مبارک.

اون هایی که صداش رو شنیده بودن مثل ما که ردیف اول بودیم جوابش رو دادیم و خانوم سالاریان از کلاس خارج شد. همه هم دیگه رو می بوسیدم، البته نه مثل بچه آدم همه اش مسخره بازی در می آوردیم. اون رزای کثافت که وقتی می خواست بوسم کنه زبونش رو در آورد و صورتم رو لیس زد. چندشم شد و تا در سالن دنبالش کردم، اما چون جمعیت زیاد بود بی خیالش شدم و رفتم پای شیر آب و صورتم رو شستم. از بقیه هم خداحافظی کردیم و با ریحانه خارج شدیم. بیست و پنج اسفند بود و من تنها خریدی که هنوز انجامش نداده بودم یکی کفشم بود و اون یکی هم یه هدیه واسه ایلیا بود. از بابا یه مقدار پول گرفته بودم، حاضر بودم از کفش خریدن بگذرم اما یه هدیه خوب واسه ایلیا بخرم. اگه هنگامه بود مشکلاتم هم کمتر بود، حداقلش این بود که می تونستم ازش پول قرض بگیرم، ولی خیر ندیده مونده بود بجنورد و خریداش رو از اون جا می کرد، می خواست روز آخر بیاد. با ریحانه به سمت کفش فروشی راه افتادیم، این کفش فروشیه جریانات داشت و درست از سال اول دبیرستان ریحانه تو کف این دو تا پسر عمو بود، اون ها هم دختری توی مدرسه نمونده بود که بهش چراغ نداده باشن. از پشت ویترین به کفش ها نگاه می کردیم، البته من فقط به قیمت ها نگاه می کردم و مدام باقی مونده پولم رو حساب می کردم. ریحانه کفش های خوشگلی رو نشونم می داد و من دلم می خواست همه شون رو بخرم. متوجه شدم یکی از داخل داره بال بال می زنه، توی کفش فروشی هم از بس شلوغ بود جای سوزن انداختن نبود. یهو خنده ام گرفت و آهسته به ریحانه گفتم:

- جونِ من این پسره رو نگاه، جلوش اون همه مشتری ایستاده اما بازم دهنش بازه!

ریحانه آروم خندید و زیر لب گفت:

- جونِ من شقایق بیا تورش کنیم. بد جور احساس ضایع شدن می کنم، می خوام جلو الهه که با پسر عموش دوست شده کلاس بذارم!

یه ابروم رو دادم بالا:

- کی بود می گفت به جهنم که ضایع شدی و نمی دونم تو رو چه به لجبازی و از این حرف ها؟!

پسره هنوز از تو مغازه اشاره می زد که بریم داخل. ریحانه ریز خندید:

- خیلی خب تو هم، حالا وقت ضایع کردن من نیست.

با هم وارد شدیم. به جز اون دو تا پسر عمو که همیشه با هم تو مغازه بودن، حالا دو نفر دیگه هم بودن که انگار نیرو کمکی گرفته بودن. پسری که به ما اشاره زده بود و ظاهرا اسمش طاها بود رو به یکی از اون پسر غریبه ها اشاره کرد که حواسش به مشتری های رو به روش باشه و رو به من لبخندی زد و از مشتری هاش فاصله گرفت:

- در خدمتم خانوما!

نا خواسته لبخندی عریض روی لبم نشسته بود که قابل جمع کردن نبود. ریحانه زد به پهلوم و در جواب طاها گفت:

- دوستم یه جفت کفش می خواد.

طاها با همون لبخند چندشش بدون این که به ریحانه نگاه کنه گفت:

- شماره پاتون؟

کمی از گشادی لبخندم جمع کردم و جواب دادم:

- سی و هفت.

بدون این که چشمای هیزش رو جمع کنه با دستش کفش ها رو نشون می داد:

- اینا طرح جدیده، بیشترین فروش رو داشته.

و هزار جور بازار گرمی دیگه. ریحانه لباش آویزون شد چون پسره فقط به من نگاه می کرد. اون کفش هایی که طاها نشون می داد همه اش گرون بودن، با دست یکی از کفش های اسپرت رو نشون دادم:

- می شه اون رو امتحان کنم؟

با تعجب به کفش نگاه کرد و گفت:

- البته اون از خرید قبلیمونه!

با اعتماد به نفس گفتم:

- واسه ام فرقی نمی کنه، مهم اینه که خودم خوشم بیاد!

طاها که ضایع شده بود کفش رو گرفت و شماره اش رو نگاه کرد و زیر لب گفت:

- فکر کنم داشته باشیم.

بعد رو به پسر عموش، یعنی دوست پسر الهه گفت:

- آرمین سی و هفتِ این رو بیار.

آرمین که ما رو شناخته بود با لبخندی سرش رو تکون داد و از پله ها رفت بالا، طاها هنوز نگاهش روی من بود. رو به ریحانه در حالی که سعی داشتم طاها بشنوه گفتم:

- به نظرت ایلیا می پسنده؟

ریحانه که منظورم رو فهمیده بود با خنده گفت:

- اون نامزد زن ذلیل تو هر چی که تو بِپسندی می پسنده!

دو تایی خندیدیم، دیدم طاها لباش رو جمع کرده و داره بهم نگاه می کنه، تا متوجه شد دارم نگاهش می کنم رو به ریحانه گفت:

- شما چیزی نمی خواین؟

خنده ام رو به زور کنترل می کردم. آرمین با یه جعبه اومد و کفش ها رو به دستم داد. خدا رو شکر اندازه ام بود، قیمتش هم مناسب بود. تو این مدت ریحانه هم کلی به طاها چراغ داد. پول کفش رو حساب کردم و با هم اومدیم بیرون، فقط من نفهمیدم ریحانه کی شماره پسره رو گرفت. به محض خروجمون گفتم:

- ریحانه واقعا از این داغون تر پیدا نکردی؟!

ریحانه کارت رو توی کیفش گذاشت و گفت:

- خوشگله که!

سرم رو تکون دادم:

- خوشگلیش بخوره تو سرش پسره ی چشم در اومده!

تو جام ایستادم، به سمتم برگشت:

- چرا وایستادی؟

قیافه ی غم زده به خودم گرفتم:

- کادوی ایلیا رو چی کار کنم؟

ریحانه- می خوای واسه اش پیراهن بگیر یا بلوز اسپرت!

لبخندی زدم:

- آره فکر خوبیه، فکر کنم پولم برسه!

ریحانه لبخند مهربونی زد:

- من هم یه مقدار همراهم هست، اگه کم اومد بهت می دم.

با لبخند تشکری کردم و با هم راه افتادیم. رفتیم بوتیک یکی از آشناهاشون و بعد از این که کل قفسه ها رو واسه مون پایین ریخت یه بلوز اسپرت سبز یشمی یقه هفت انتخاب کردم. احساس می کردم رنگ سبز بیشتر از بقیه رنگ ها بهش می یاد. با کلی ذوق و شوق واسه ام کادوش هم کرد. سر راه یه شاخه گل رز قرمز مصنوعی هم خریدم و جفتش رو تو یه پاکت قشنگ گذاشتم و جا دادم توی کیفم و با ریحانه به سمت خونه راه افتادیم.

***

صدای شلیک توپ پیچید و بعد صدای گوینده تلویزیون: «یا مقلب القلوب و الابصار، یامدبر الیل و النهار، یا محول الحول و الاحوال، حول حالنا الی احسن الحال. آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد و شش هجری شمسی بر ملت مسلمان ایران مبارک!»

آهنگ شادی شروع به نواختن کرد. جمع چهار نفره ی ما با هم روبوسی کردیم. بابا از یک ساعت قبل مشغول گرفتن شماره ی پادگان بود، مامان هم داشت گریه می کرد. در حالی که بغلش می کردم گفتم:

- مامان جونم واسه چی گریه می کنی؟ هفته دیگه می یاد!

با دست سفره رو نشون داد:

- الان اگه بود هیچی از سفره باقی نمی ذاشت.

کامران با صدای بلند خندید:

- خوبه قبول دارین که کیوان چه قدر شکم پرسته!

مامان هم خنده اش گرفت. یهو بابا با ذوق گفت:

- خانوم بوق آزاد می زنه.

مامان از جاش بلند شد و به سمت تلفن رفت. کامران داشت از ظرف آجیل پسته ها رو جمع می کرد، زدم پشت دستش:

- کامران گند بازیت رو بذار کنار!

فورا زد رو دستم:

- به تو چه!

زدم پس کله اش:

- شکم پرست تویی نه کیوان!

دست انداخت تو موهام و اون ها رو کشید:

- بازم به تو ربطی نداره!

با دست هولش دادم:

- فعلا گمشو اون ور می خوام فاز ملکوتی بگیرم!

خنده اش گرفت:

- فاز ملکوتیت من رو کشته! نماز نمی خونه واسه ما فاز ملکوتی می یاد!

بهش چپ چپ نگاه کردم و قرآن رو از توی سفره برداشتم و در جوابش گفتم:

- هر وقت خودت خوندی بعد به من متلک بنداز!

سرش رو تکون داد:

- زیاد حرف نزن قرآنت رو بخون!

چشمام رو بستم و نیت کردم، نیتم این بود: «خدایا عشق من و ایلیا رو محکم تر کن!»

آهسته قرآن رو باز کردم، آیه نود و شش سوره اعراف اول صفحه بود. چون عثمان طه بود معنی نداشت فقط از روش روخونی کردم. چون حسم گرفته بود با صوت و صدای بلند خوندم. وقتی سرم رو برگردوندم دیدم کامران داره با دهن باز نگاهم می کنه، با لبخند گفتم:

- جمع کن دهنت رو مگس نره توش!

با تعجب گفت:

- این صدا از کجات در اومد؟

خندیدم، خودش هم به جمله خودش خندید. اما از اون جایی که عادت نداشت ازم تعریف کنه از جاش بلند شد و کنار مامان و بابا ایستاد. من هم به جمعشون پیوستم و به محض این که کیوان جواب داد یکی یکی باهاش صحبت کردیم و بعد آماده شدیم و رفتیم خونه بابابزرگ. اون جا به هنگامه گفتم که قراره کیوان هفته دوم عید با بابا صحبت کنه. اون هم مثل من استرس گرفت.

***

از استرس ناخن هام رو می جویدم. هنگامه دستش رو گذاشت روی دست هام:

- به خدا توکل کن شقایق!

خدا! چه طور روم می شه؟ چشمام رو بستم و توی دلم گفتم: «خدایا قول می دم از امشب نمازم رو بخونم. بابا قبول کنه ایلیا بیاد!»

یهو صدای عصبانی کیوان باعث شد تنم بلرزه:

- پدرِ من متوجه هستی که چی می گی؟ حتی فکر کردن به این موضوع گناه داره!

به هنگامه نگاه کردم:

- منظورشون چیه؟

هنگامه شونه هاش رو بالا انداخت:

- نمی دونم!

بابا در جواب کیوان گفت:

- می گی چی کار کنم؟ یه دونه دخترم رو با دستای خودم بدبخت کنم؟!

دوباره صداشون پایین رفت. دیگه از شدت ترس لرزم گرفته بود. چند دقیقه بعد کیوان اومد توی اتاقم و با عصبانیت نشست روی تخت. جرات نمی کردم چیزی بگم، هنگامه پرسید:

- کیوان بابات چی می گه؟!

در حالی که سعی می کرد عصبانیتش رو کنترل کنه گفت:

- هیچی؟

فهمیدیم که قصد نداره بگه. باز هنگامه پرسید:

- نتیجه چی شد؟ اجازه خواستگاری نداد؟

به صورت هنگامه نگاه کرد:

- می گه اول با عمو حسن مشورت کنه و در مورد ایلیا تحقیق کنن بعد اجازه می ده بیاد، اما فعلا هیچ جوابی نمی ده تا شقایق دیپلمش رو بگیره.

سرم رو پایین انداختم، کیوان دستش رو روی موهام کشید:

- شقایق خیالت تخت، ایلیا هیچ خطایی ازش سر نزده، خود بابا هم می دونه که پرونده اش پیش گزینش اداره پاکِ پاکه!

بهش نگاه کردم، لبخندی زد و گفت:

- خدا بزرگه!

از حمایت کیوان حس می کردم خدا دنیا رو بهم داده، با ذوق بغلش کردم و گفتم:

- دوستت دارم داداشم !

کیوان هم خندید و گفت:

- الحمدا... کلا حیا رو گذاشتی کنار دیگه، نه؟!

هنگامه هم خندید.

غروب بابا و عمو حسن داشتن توی اتاق جلویی، یعنی اتاق کیوان اینا، با هم صحبت می کردن. کیوان و کامران هم رفته بودن بیرون، می خواستن برن خونه ایلیا. هر چی به کیوان اصرار کردم من رو هم با خودتون ببرین گفت چون کامران هست نمی شه. کادوی ایلیا هم رو دستم باد کرده بود. مامان و هنگامه هم رفته بودن پایین پیش زکیه خانوم، البته من هم باهاشون رفته بودم پایین ولی یواشکی جیم زدم و اومدم بالا تا ببینم بابا و عمو حسن چی به هم می گن. گوشم رو چسبوندم به در، یه جمله مربوط به من می گفتن پنجاه تا جمله راجع به موضوع های دیگه. یه خرده سکوت کردن که عمو حسن با صدای آرومی گفت:

- از کجا معلوم حرومی نباشه!

تنم یخ کرد منظورشون چی بود؟

بابا جواب داد:

- من هم از همین می ترسم. واِلا که همه تاییدش کردن، گزینش هم تاییدش کرد.

عمو حسن با غضب گفت:

- این دختر هنوز بچه اس! مسلما موقعیت های بهتری براش پیش می یاد، حالا چه عجله ایه؟

دلم می خواست کله عمو حسن رو بِکَنم. بابا در جوابش گفت:

- کیوان رفیقشه اصرار داره یه جلسه واسه خواستگاری بذارم.

عمو حسن- به کیوان چه! شوخی که نیست! پسره معلوم نیست ننه باباش کین، بلند شه بیاد خواستگاری فردا روز هر ننه قمری به خودش اجازه می ده در مورد دخترت حرف بزنه!

اشک تو چشمام جمع شد. ایلیای من حروم نیست! اون نباید در مورد ایلیا این شکلی حرف بزنه. نفس هام با لرزش از حنجره ام خارج می شد. بابام با لحن خسته ای گفت:

- نظرت چیه با سید رضا مشورت کنم؟

سید رضا امام جماعت مسجد محل بود که هم تحصیل کرده بود و هم مورد اعتماد اهل محل. عمو حسن با کمی مکث جواب داد:

- باشه فکر خوبیه!

بابا موبایلش رو گذاشته بود رو اسپیکر و من این ور با شنیدن صدای هر بوقی قلبم پر پر می زد. صدای سید رضا تو پیچید:

- بفرمایید؟

بابا- سلام سید. بهادری ام، حسین.

سید- بـَـه جناب بهادری عزیز. چه طوری حاجی؟

کلی با هم چرت و پرت گفتن تا بالاخره بابا موضوع منِ بدبخت رو مطرح کرد!

بابا- سید غرض از مزاحمت برای دختر ما خواستگار قراره بیاد!

سید رضا- به میمنت و مبارکی انشاا... چه کمکی از من بر می یاد؟

بابا با کمی مِن و مِن گفت:

- راستش سید، این آقا پسر پدر و مادر نداره، در واقع هیچ نشونی هم نداره.

سید اومد میون کلام بابا:

- می دونم دردت چیه حاجی، نمی خواد ادامه بدی!

پاهام شل شد و روی زمین نشستم. سید رضا گفت:

- کسی نماز خوندنش رو دیده؟

بابا- پسرم دیده.

سید رضا- کارش چیه؟

بابا- معلمه.

سید رضا- پس بسم ا... کسی که نماز می خونه در آمدش حلاله، تو اصلا نباید به باقی مسایل فکر کنی!

بابا- آخه سید!

سید رضا- حتی به زبون آوردنش معصیته! اجازه بده بیاد بعد بقیه جوانب به غیر از این یه مورد رو بسنج. این که تو نمی خوای دخترت رو شوهر بدی اون بحثش جداست.

دیگه بقیه حرفاش مهم نبود، با شادی به سمت اتاقم دویدم. سید رضا دورت بگردم!

***

دستام رو از دور کمر کیوان باز کردم و از پشت موتورش پیاده شدم. داشتم شالم رو مرتب می کردم. با لبخند بدجنسی گفت:

- وای به حالت اگه بیشتر از پنج دقیقه بشه!

لبام رو جمع کردم:

- پنج دقیقه که یعنی برم سوک سوک کنم!

خندید:

- تا فردا شب طاقت بیار، تا این جاش که به خیر گذشته ایشاا... بقیه اش هم درست می شه.

سرم رو تکون دادم:

- ایشاا...

با کف دست زد تو سرم:

- یعنی خاک بر سرت شقایق که آبروم رو بردی.

با دلخوری گفتم:

- گمشو شالم رو تازه درست کرده بودم.

سرش رو به چپ و راست تکون داد و با گوشیش شماره ایلیا رو گرفت و بعد از چند ثانیه در جواب تلفنش گفت:

- باز کن در رو زِیدِت رو آوردم!

تلفن رو قطع کرد و به من اشاره کرد که برو. به دقیقه نکشید که در توسط ایلیا باز شد. ایلیا اومد توی کوچه و با کیوان دست داد و بهش تعارف زد که بیاد داخل، کیوان در حالی که می خندید گفت:

- کاری نکن پاشم بیام تو از کنارتون جم نخورما!

ایلیا با صدای بلند خندید و آهسته در گوش کیوان چیزی گفت که کیوان در حالی که سعی داشت خنده اش رو کنترل کنه به ایلیا هم چپ چپ نگاه می کرد. ایلیا به سمت من اومد و تعارفم کرد برم داخل، وقتی وارد حیاط شدیم صدای خندون کیوان از بیرون اومد:

- در حیاط رو باز بذار!

ایلیا هم با خنده سرش رو تکون داد و در رو باز گذاشت و دو تایی وارد خونه شدیم. ایلیا سرش رو نزدیک گوشم آورد:

- ما رو نمی بینی خوشی؟

با دلخوری به سمتش برگشتم:

- واقعا فکر می کنی خوش بودم؟

به سمت اتاقش رفتیم. رو به ایلیا گفتم:

- عادل و پرهام نیستن؟!

خندید:

- فرستادمشون دنبال نخود سیاه. البته شما قرار بود یه ساعت پیش بیایین، اون ها هم الاناست که پیداشون بشه.

پاکت هدیه اش رو به سمتش گرفتم:

- قابل ایلیای من رو نداره، هر چند که یه خرده دیر هم شده.

لبخندی زد و با ذوق پاکت رو ازم گرفت و بازش کرد. در همین حال هم گفت:

- اون قدر ها هم دیر نیست همه اش هشت نه روزه.

کادوش رو در آورد و با ظرافت خاصی که سعی داشت کاغذ کادوش پاره نشه بازش کرد. به پیراهن نگاه کرد و لبخندی صورتش رو پوشوند:

- دستت درد نکنه عزیزم.

کرمم گرفت:

- بپوشش!

گل رو هم از پاکت در آورد و توی قاب وان یکاد بالای تختش جا کرد و گفت:

- ایشاا... فردا شب می پوشمش.

خودم رو لوس کردم:

- الان بپوش.

یه طرف لبش به لبخند بالا رفت:

- شیطون نشو شقایق!

از کمد میز کامپیوترش جعبه کادویی زیبایی رو در آورد و رو به من گرفت:

- تقدیم به عشق خودم!

جعبه رو از دستش گرفتم، توی نگاهش اضطراب رو دیدم. با خودم گفتم اگه خوشم نیومد هم نشون می دم که خیلی ذوق دارم. بازش کردم. توی جعبه کتاب مورد علاقه ام یعنی فال حافظ بود به همراه یه شال سفید با طرح های خاکستری و سبز روشن. دور تا دور این دو تا پر از گلبرگ های رز بود که به خاطر این که به شال رنگ پس نده شال رو توی پلاستیک گذاشته بود. بوی گل محمدی اتاق رو گرفته بود، البته رنگ گل ها به قهوه ای می زد.

سرش رو خم کرد:

- قصد داشتم گلبرگ ها رو عوض کنم، اما دیدم صفاش به اینه که همونی رو که از اول گذاشتم بهت بدم.

تا جایی که لب هام کش می اومد لبخند زدم رو بهش گفتم:

- اجازه می دی یه کاری کنم؟

به حالت سوالی نگاهم کرد و با گیجی گفت:

- چی کار؟

بهش فرصت عکس العمل ندادم. با دو تا دستام دو طرف صورتش رو گرفتم و سریع گونه اش رو بوسیدم و ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- ممنون!

اول متعجب با لب های نیمه باز نگاهم کرد و بعد لبخندی زد و گفت:

- قرار بود شیطون نشیا!

چهار زانو روی تخت نشستم و گفتم:

- حالا که شدم، می خوای چی کار کنی؟

فهمید دارم کِرم می ریزم. به سمتم خم شد، کمی خودم رو عقب کشیدم. با صدای آرومی گفت:

- من آتیش زیر خاکسترم، به وقتش خیلی از تو شیطون ترم!

دوباره قامتش رو راست کرد و گفت:

- در ضمن الان فکر کنم برادر محترمت تو کوچه زایمان کرد به خاطر تاخیرمون!

بعد که حس کرد ناراحت شدم با دست هاش صورتم رو چسبید و پیشونیم رو بوسید:

- قربون اخمت برم. دلم روشنه که فردا شب مشکلی پیش نمی یاد و می تونم محبت خانواده ات رو جلب کنم.

من توی شوک بوسه اش بودم، حس می کردم پیشونیم گُر گرفته. لبام رو گزیدم و لبخندی زدم و با استرس پرسیدم:

- فردا شب کیا می یاین؟ تو و پرهام و عادل؟

سرش رو تکون داد:

- و مامانِ عادل و پدر ناتنیش.

با تعجب گفتم:

- مگه با مادرش ارتباط داره؟

جواب داد:

- آره، چهار پنج سالی هست که باهاشون رفت و آمد داره. وضع مالیشون خوب نیست واِلا آدم های مهربونی هستن.

حالا که خیالم تا حدی راحت شده بود نفسم رو بیرون فرستادم:

- خدا رو شکر.

صدای گوشیش بلند شد، به صفحه نگاه کرد و رو به من با خنده گفت:

- نگفتم داداشت الان زایمان می کنه! پاشو بریم.

با خنده از جام بلند شدم و با هم به سمت در حیاط راه افتادیم. پرهام و عادل هم کنار موتور کیوان ایستاده بودن. سلام و احوال پرسی کردیم و بعد با کیوان ازشون جدا شدیم.

***

هنگامه دست هاش رو زیر چونه اش گذاشته بود و در حالی که به یه نقطه نامعلوم خیره شده بود الکی با خودش لبخند می زد. شالی که ایلیا برام خریده بود رو از سرم در آوردم و با خنده گفتم:

- هنگامه فکر کنم خل شدی رفت!

نگاهش رو به من دوخت:

- الان یه حسی دارم که نمی دونم گریه کنم یا بخندم!

مستاصل روی تخت نشستم:

- خودم هم همین طورم. دیدیش چه قدر ناز شده بود؟! چه قدر بلوزی که واسش خریدم بهش می اومد!

هنگامه متفکرانه سرش رو تکون داد و گفت:

- بیشتر از ظاهرش ذوق توی چشم های خودش و داداش هاش رو دیدم.

یهو انگار چیزی یادش اومده باشه با مشت کوبید روی زانوش:

- آخ که دلم می خواست عمو حسنت رو بُکُشم!

من هم مثل شریک جرم ها سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باهات موافقم! آدم دو تا عمو این شکلی داشته باشه دیگه احتیاجی به دشمن نداره که!

سرش رو تکون داد و در حالی که ابروهاش رو بالا می داد گفت:

- ولی جیگرم حال اومد وقتی هر چی می پرسید ایلیا کم نمی آورد. شقایق باید بعدا حسابی از خجالت کیوان در بیای که این شکلی هواتون رو داشت.

سرم رو به معنی تایید تکون دادم:

- نوکر داداشم هم هستم.

در باز شد و کیوان وارد شد:

- بیام تو؟

هنگامه در حالی که پشت چشمش رو نازک می کرد گفت:

- تو که دیگه اومدی! اجازه گرفتنت چیه؟

به گردنم تابی دادم و رو به هنگامه گفتم:

- داداشم رو اذیت نکنا! گفته باشم.

کیوان بادی به غبغب انداخت و رو به هنگامه گفت:

- شنیدی زنگوله؟!

هنگامه پخی زد زیر خنده:

- کیوان خودت هم خوب می دونی خَرِ شقایق از پل بگذره دیگه تحویلت نمی گیره، پس جَو نگیرَتت!

کیوان خندید و در حالی که حالت گریه می گرفت گفت:

- هـــِی! خودم هم می دونم عمر این تحویل گرفتنا کوتاهه ولی چه کنیم؟ دلخوشیم به همین محبت های زود گذر!

از جام بلند شدم و دستام رو دور کمرش حلقه کردم:

- قربونت برم داداشی، تو همیشه تاج سر منی!

رو به هنگامه زبونش رو در آورد:

- چشمات درآد زنگوله!

دوباره روی تخت نشستم و با استرس گفتم:

- کیوان نتیجه؟

کیوان نگاهی عاقل اندر سفیه بهم انداخت:

- نیم ساعت نیست که رفتن آخه چه نتیجه ای؟

لبام رو جمع کردم:

- یعنی هیچی از قیافه بابا اینا معلوم نیست؟

دستش رو به صورتش کشید و آهسته گفت:

- گمون نمی کنم بدشون اومده باشه. عمو حسن موقع رفتن آهسته به بابا می گفت به نظر می یاد پسره خوبی باشه بیشتر روش فکر کن!

هنگامه با ذوق گفت:

- پس یه جورایی قضیه حله، درسته؟

کیوان سرش رو تکون داد و با خنده ی تلخی رو به من گفت:

- یه چیزی بگم قول می دی به ایلیا نگی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- قول می دم!

کیوان گفت:

- شنیدم که بابا به مامان و عمو می گفتمی ترسم جواب نه بدم آهش ما رو بگیره!

نمی دونستم با این حرف کیوان ذوق کنم یا ناراحت بشم! در حالی که نگاهم به فرش بود زمزمه وار گفتم:

- حتی اگه به همین دلیل هم با ازدواج من و ایلیا موافقت کنن بازم جای شکرش باقیه.

کیوان هم متفکرانه سرش رو تکون داد و با گفتن شب بخیری از اتاق خارج شد. هنگامه هم از جاش بلند شد و در حالی که لباس هاش رو عوض می کرد گفت:

- پاشو شقایق جونم لباسات رو عوض کن که دارم از خستگی می میرم. تو هم زیاد فکرت رو مشغول نکن ایشاا... همه چی درست می شه.

آهی کشیدم:

- خدا کنه!

از جام بلند شدم و بعد از این که لباسم رو عوض کردم رو تخت خوابم مستقر شدم و بعد از کمی فکر کردن به خواب عمیقی فرو رفتم.

به سختی توی جام نشستم، فضای اتاق نا آشنا بود اما یه حسی باعث می شد توی اتاق احساس غریبی نکنم. روی یه تخت دو نفره خوابیده بودم، هر چی فکر می کردم نمی تونستم چیزی به یاد بیارم. پتو رو از روم کنار زدم و در کمال ناباوری دیدم تمام تشکِ روی تخت زیر خونه، وحشت همه وجودم رو گرفت. می خواستم یکی رو صدا بزنم، اما حس می کردم هیچ کس من رو نمی شناسه و صدام رو نمی شنوه. فقط اسم خدا رو به زبون آوردم هر چی صدا می زدم صدایی از حنجره ام خارج نمی شد، حتی نمی تونستم از روی تخت بلند بشم انگار به تخت وصل بودم. دوباره صدا زدم: «خـــدا!!» اما تلاشم بی فایده بود، دیگه بی خیال نشدم و مکررا خدا رو صدا می زدم. با تکون های دستی چشمام رو باز کردم با دیدن قیافه وحشت زده هنگامه حس کردم همه خوشبختی های دنیا مال منه! خودم رو توی بغلش انداختم و با چند تا نفس عمیق تپش قلبم رو منظم کردم. من رو از خودش جدا کرد. طفلک رنگش سفید شده بود، با ترس گفت:

- خواب بد می دیدی؟!

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- خواب می دیدم روی یه تختم و یه عالمه ازم خون رفته!

نفس عمیقی کشید:

- خون خواب رو باطل می کنه، زیاد بهش فکر نکن.

آروم تو جاش دراز کشید و گفت:

- تو هم بگیر بخواب.

با علامت سر گفتم باشه. به محض این که هنگامه خوابید دوباره وحشت خوابم به سراغم اومد. تخت دو نفره! تشک خونی! سرم رو تکون دادم: «نه نباید بهش فکر کنم، دیدی که هنگامه گفت باطله!»

تو جام دراز کشیدم و با هزار فکر و خیال مختلف خوابم برد.

***

کامران با کنایه رو به من گفت:

- چیه دیرت شده؟

کیوان با حرص گفت:

- این ... خوریا به تو نیومده!

کامران با غضب به کیوان خیره شد، بابا دستش رو آورد بالا:

- بچه ها ساکت باشین!

کامران ابروهاش رو تو هم کشید و به کیوان زل زد، کیوان هم بعد از چشم غره رفتن به کامران دوباره روش رو به سمت بابا کرد و گفت:

- بابا دوست ندارم دو روز دیگه بگی کیوان به حرف تو دخترم رو شوهر دادما!

بابا ابرو بالا داده به کیوان نگاه کرد و گفت:

- مطمئن باش هیچ وقت به حرف تو شقایق رو شوهر نمی دم!

کیوان لبخندی زد و گفت:

- ممنون از این که من رو تحویل می گیرین.

من از فشار استرس با انگشت هام بازی می کردم، مامان کنارم نشسته بود. تو دلم گفتم: «کاش هنگامه صبح نمی رفت خونه شون و الان این جا بود!»

بابا رو به من گفت:

- خودت چی می گی شقایق؟

سرم رو آوردم بالا نگاهم با نگاه کامران تلاقی کرد، زودتر از من جواب داد:

- پدرِ من این جِغِله بچه چه می فهمه که تو ازش نظر می خوای؟

کیوان با غضب گفت:

- کامران تا بلند نشدم فَکِت رو نیاوردم پایین ببند دهنت رو!

کامران در حالی که صداش بالا رفته بود گفت:

- اگه دوست من بود بازم مثل سیب زمینی بی رگ می نشستی اون جا و بشی کاسه داغ تر از آش؟!

کیوان تو جاش نیم خیز شد که به سمت کامران بره، کامران هم حالت فرار رو به خودش گرفت که با فریاد بابا نشستن سر جاشون. مامان رو به کامران با اخم گفت:

- کامران احترام داداش بزرگت رو داشته باش!

کامران هم خفه شد و با اخم به جلوی پاش خیره شد، کیوان هم رو به بابا و مامان گفت:

- بس که بهش میدون دادین!

بابا بی توجه به اون ها دوباره رو به من گفت:

- نظرت چیه شقایق؟

به کیوان نگاهی انداختم و بعد رو به بابا گفتم:

- هر چی شما بگین.

بابا گفت:

- این که ایلیا رفیق کیوانه رو در نظر نگیر، نظر خودت رو بگو.

باید شرم رو می ذاشتم کنار تا ایلیا رو به دست بیارم. نفسم رو جمع کردم و با صدایی آهسته گفتم:

- خیالتون راحت باشه بابا هر تصمیمی که بگیرین باهاتون موافقم، اما دوستی کیوان و ایلیا نقشی توی تصمیم من نداره، قبل از این که بفهمم ایلیا رفیق کیوانه اون دبیر من بود.

بابام لبخندی زد و توی فکر فرو رفت. کیوان در حالی که سعی می کرد خنده اش رو کنترل کنه گفت:

- فقط مراسم بله برون رو تا من هستم بگیرین، که معلوم نیست برم کی دوباره بتونم مرخصی بگیرم.

از شدت خجالت از جام بلند شدم و به سمت اتاقم رفتم، بابا با صدای آهسته ای در جواب کیوان گفت:

- می دونستی خیلی رسوایی؟

صدای خنده ی مامان رو شنیدم، اما کامران هم چنان ساکت بود. با خودم گفتم:

- اشکالی نداره اون هم به مرور زمان از ایلیا خوشش می یاد. کیه که ایلیا رو ببینه و از اون بدش بیاد؟!

***

هر چه قدر راجع به این سه ماه بگم کم گفتم، روزهای خوشی که نصیب من و ایلیای عزیزم شده بود. با این که ازش ده سال کوچک تر بودم اما ابراز احساسات ایلیا باعث می شد که من یه جور حس بزرگ تر بودن یا شاید خنده دار باشه ولی حس مادری نسبت بهش داشته باشم. وقتی لبخند به لبش می اومد حس می کردم بهترین خوشبختی دنیا نصیبم شده، البته تو این سه ماه ناراحتی به وجود نیومد که من بفهمم وقتی ناراحت می شه چه حسی پیدا می کنم. دوازده فروردین ماه برام انگشتر خرید و در منظر فامیلام دستم کردم و به اصطلاح نشونش شدم و قرار عقد موند به بعد از امتحاناتم. بعد از عید هم خانوم امانی برگشت سر کلاس، بچه ها که خبر نداشتن ناراحت بودن اما برای من فرقی نمی کرد چون من دبیر ریاضی خودم رو برای خودم داشتم، به قول الهه حالا که شوهر پیدا کرده بودم دیگه گور بابای بقیه! ایام امتحاناتم به نکبتی می گذشت، نه این که درسام سخت باشه، بیشتر از این بابت بهم سخت می گذشت که قرار بود بیست روز بعد از امتحانات مراسم جشن عقدمون باشه. رابطه من و ایلیا صمیمی شده بود، اما نه از اون نظرها. هر بار می خواستیم هم رو ببینیم، کامران مثل خل می چسبید بهمون، وقتی هم به کیوان می گفتم اون نامرد هم بهم تشر می زد که مثلا می خواین چی کار کنین که کامران مزاحمه؟! تازه اگر هم یه فرصتی پیدا می شد و خدا بهمون رحمش می اومد، خودِ ایلیا مثبت بازیش گل می کرد. شاید بعضیا بهم بگن بی جنبه ولی من حسابی تو کف بودم، مخصوصا وقتی دخترهای نامزد دار فامیل از روابط صمیمی دوران نامزدیشون می گفتن من حسابی حالم گرفته می شد. حالا هم که داشتم به مراسمی که این همه واسش له له زده بودم نزدیک می شدم. انگار روزها کش می اومدن. از همه بدتر این که بابا به ایلیا گفته بود تو ایام امتحاناتم کمتر باهام ارتباط داشته باشه.

آخرین امتحانم زبان فارسی بود. وقتی از مدرسه بیرون اومدم ایلیا رو اون سر خیابون توی ماشینش دیدم، با ذوق به سمتش رفتم و در رو باز کردم و نشستم. به هم دست دادیم و ضمن این که ماشین رو روشن می کرد گفت:

- امتحان چه طور بود خوشگلم؟

سرم رو به سمت راست خم کردم و گفتم:

- بد نبود.

لبخندی زد و گفت:

- فقط خدا کنه بابات کارنامه ات رو دید از دست من شاکی نشه!

دیدم داره از راه فرعی به سمت خونه می ره، با تعجب گفتم:

- راستی ایلیا یه هفته اس می خوام بپرسم حرف تو حرف میاد یادم می ره، چرا از فرعی می ری؟

جواب داد:

- اعتبار گواهی نامه ام تموم شده می ترسم پلیس گیر بده!

با اخم گفتم:

- زودتر اقدام کن خب!

لبخندی زد:

- این روزا سرم شلوغه، ایشاا... چند روز دیگه اقدام می کنم.

بعد از چند دقیقه رو بهش گفتم:

- راستی فردا می خوام برم نوبت آرایشگاه بزنم و لباس کرایه کنم.

سرش رو تکون داد:

- با کی می خوای بری؟

- هنگامه باهام می یاد. تو می بریمون دیگه؟

با لبخندی گفت:

- نوکرِ عزیز خودم هم هستم.

سر کوچه نگه داشت. وقتی داشتم پیاده می شدم رو بهش گفتم:

- فردا ساعت یازده بیا دنبالمون.

با لبخند گرمی گفت:

- به روی چشم.

از ماشین پیاده شدم و خداحافظی کردم.

***

هنگامه جلوی آینه قدی هال ایستاده بود:

- بالاخره تشریف می یارین عروس خانوم؟

شالم رو مرتب کردم و از اتاق بیرون اومدم:

- هنگامه جون کفش پاشنه بلندم رو بردارم؟

هنگامه با لبخند:

- نه گلم، تو آرایشگاه دارن!

صبح رفته بودم حموم و حسابی به خودم رسیده بودم. یه استرس خیلی شیرینی داشتم، اما از طرفی هم از وقتی بیدار شده بودم یه حس بدی نسبت به خواب دیشبم داشتم، که هر چی هم فکر می کردم یادم نمی اومد که چه خوابی دیدم. با هنگامه از خونه خارج شدیم، ایلیا سر کوچه تو ماشین نشسته بود. به طرف ماشین رفتیم و سوار شدیم. ایلیا به هنگامه از قصد می گفت خاله خانوم و هنگامه هم کلی حرص می خورد. وقتی نشستیم ایلیا رو به هنگامه گفت:

- خب خاله خانوم کجا بریم؟

هنگامه در حالی که سعی می کرد لبخندش رو پشت اخمش مخفی کنه گفت:

- حساب شما رو به وقتش می گم خواهر زاده گلم بذاره کف دستتون، فعلا برو به خیابونِ...

رو به هنگامه گفتم:

- خودت لباساش رو دیدی؟

هنگامه سرش رو تکون داد:

- آره عزیزم هم لباس های شیک و به روزی داره هم کارش خوبه، تازه دوستم هم هست و می تونم یه تخفیف تپل ازش بگیرم.

ایلیا جلوی آرایشگاه سرعتش رو کم کرد که هنگامه مانع شد:

- نه برین داخل کوچه، از در پشتی می ریم تو که شما هم راحت تو کوچه بتونین پارک کنین.

ایلیا هم پیچید داخل کوچه. پیاده شدیم، هنگامه زنگ زد و بعد از چند ثانیه در باز شد. وارد شدیم. یه حیاط معمولی بود که دو طرفش پر از گل بود و چند پله بالاتر از سطح زمین خانوم جوونی روی پله ها ایستاده بود که با دیدن ما به سمتمون اومد و خیلی گرم با ما احوال پرسی کرد و به داخل دعوتمون کرد. به سمت لباس ها هدایتمون کرد، هنگامه یکی از لباس ها که به رنگ یاسی بود رو نشونم داد. واقعا زیبا بود و خیلی هم پر کار. وقتی تنم کردم همه با تحسین نگاهم می کردن، خودم که کَف بُر شدم! خانومه یه سری پیشنهاد راجع به آرایشم داد و قرار شد دو روز قبل از مراسم برم تا آرایشم رو روی صورتم بهم نشون بده و کلی با هنگامه حرف زدن. هنگامه هم بیعانه داد. من در تموم این مدت همه حواسم به لباس عروس سفید رنگی بود که توی مزون خودنمایی می کرد، به سمتش رفتم و از نزدیک بهش نگاه کردم. ترکیب دامنِ پف دارش از حریر و تور ارگانزا بود، تاپش هم دکلته بود و با چند تا گل ساتن تزیین شده بود، فوق العاده کم کار و شیک. چنان با حسرت نگاهش می کردم که انگار هیچ وقت قرار نیست لباس عروس تنم کنم. خانومه به سمتم اومد:

- عزیزم دوست داری بپوشیش؟

از ته قلبم دوست داشتم بپوشم. به حالت سوالی به هنگامه نگاه کردم، اونم لبخندی زد:

- اگه دوست داری بپوشش. ولی واسه مراسمت این یاسیه رو می گیریما!

خانومه لباس رو از تن مانکن در آورد و به دستم داد. سریع رفتم اتاق پرو و لباسم رو در آوردم و لباس عروس رو تنم کردم. یه خرده به تنم گشاد بود، اما زیاد خودش رو نشون نمی داد. خیلی ناز بود. وقتی از اتاق پرو بیرون اومدم خانومه به سمتم اومد و من رو بوسید و گفت:

- خیلی خوشگلی عزیزم، حیفم اومد نبوسمت!

جلوی آینه ایستادم و با دستم دسته ای از موهام رو که روی پیشونیم ریخته بود رو کنار زدم. یهو یه فکری به ذهنم رسید، برگشتم و به هنگامه ملتمسانه نگاه کردم. هنگامه لبخندش رو جمع کرد و با اخم گفت:

- باز چه افکار خبیثی تو ذهنت می گذره؟!

با نگاه مظلومی گفتم:

- می شه ایلیا من رو ببینه؟

هنگامه چشماش گرد شد:

- اگه مامانت بفهمه کله ام رو می کَنه! نه نمی خواد.

لبام رو جمع کردم و گفتم:

- اون از کجا می خواد بفهمه اگه تو بهش نگی؟

خودش گوشیش رو در آورد و در حالی که به من چشم غره می رفت شماره ایلیا رو گرفت و گفت:

- اگه می شه بیا داخل شقایق رو ببین.

خانومه سریع یه تاج بدون تور گذاشت روی سرم، شالم رو روی دوشم انداختم و پشت در ایستادم تا ایلیا وارد حیاط شد. هنگامه روی ایوون ایستاده بود و خانومه هم کنار من. ایلیا توی حیاط ایستاد و هنگامه به من اشاره کرد برم روی ایوون. وقتی اومدم بیرون ایلیا اولش هاج و واج نگاهم کرد بعد لبخند گرمی زد و سرش رو انداخت پایین. هنگامه و خانومه خندیدن و هنگامه گفت:

- آخی بچه مون خجالتیه!

ایلیا از حواس پرتی هنگامه و دوستش استفاده کرد و سریع دستش رو بوسید و به سمتم فوت کرد. دوست هنگامه دست اون رو گرفت و بردش تو. به سمت ایلیا رفتم، با لبخند بهم خیره شده بود. نزدیکش که شدم مچ دستم رو گرفت:

- هیجان دوست داری؟!

برق شیطنت رو توی چشماش دیدم. من هم که عاشق هیجان! سرم رو سریع تکون دادم و در یک چشم بهم زدن دو تایی از حیاط خارج شدیم و سوار ماشین شدیم و ماشین به سرعت به پرواز در اومد.

***

فصل دوم: حتی اگر نباشی

- ایلیا، دیوونه چرا می ری جاده اصلی؟

همین طور هم با صدای بلند می خندیدم. زیگزاگ می رفت و از بین ماشینا لایی می کشید و با هیجان داد می زد:

- خدایا ممنونتم!

حالا خارج از شهر بودیم و من از این بی قیدی لذت می بردم، ایلیا هم دست کمی از من نداشت. خوشبختی یعنی چی؟! در حالی که لبخند واسه لحظه ای از لب هام نمی رفت دوباره گفتم:

- ایلیا پلیس ببینه گیر می ده، می بینه اعتبارت تموم شده ها!

ایلیا می خندید:

- پلیس کجا بوده عشقم؟

سر یکی از بریدگی ها با سرعت رفت تو لاین خلاف. یه خرده دلم شور افتاد ولی هم چنان ذوق داشتم. با خنده به لباسم نگاه کردم و گفتم:

- برگردیم هنگامه من رو می کُشه!

ایلیا با همون هیجان که سرعتش زیاد و زیادتر می شد گفت:

- کسی جرات نداره به شقایقِ من چپ نگاه کنه!

تریلی با سرعت به سمتمون می اومد، دستم رو گذاشتم رو فرمون:

- ایلیا تریلی!

ایلیا با خنده به من نگاه کرد:

- به همین زودی جا زدی؟!

سرم رو تکون دادم:

- نه آقای خودم.

یه خرده مونده بود با تریلی شاخ به شاخ بشیم فرمون رو به سمت چپ چرخوند و در همین حال هم با خنده گفت:

- حال کردی دست فرمون رو؟!

یهو یه آیه آشنا تو ذهنم مرور شد: «وَ لَواَنَ اهلَ القُری...» یه چهارصد و پنج به رنگ بژ از پشت تریلی اومد جلو.

- ایلیا ماشین!!

ایلیا واسه ثانیه ای توی شوک بود، وقتی فرمون رو به سمت چپ گرفت متوجه شدم که چهارصد و پنج هم به سمت چپ پیچید و واسه هر عکس العمل دیگه ای دیر شده بود. هر دو دستم رو روی چشمام گذاشتم و نفسم رو حبس کردم! چرخش ماشین رو حس می کردم و صدای وحشتناکی و بعدش سرم که کوبیده شد به جایی و متوقف شدن ماشین! دستام رو از روی چشمم برداشتم، کمی بالاتر از خط ابروم می سوخت و خون از روی پیشونیم راه گرفته بود و می ریخت جلوی لباسم. البته خیلی شدتش کم بود. به سمت چپم نگاه کردم، ایلیا به رو به رو خیره شده بود و توی شوک بود. دستم رو روی شونه اش گذاشتم و تکونش دادم:

- ایلیا خوبی؟

ایلیا به من نگاه کرد و دستش رو روی صورتم گذاشت:

- تو خوبی شقایقم؟

اما قبل از این که جواب بدم توجه هر دومون به رو به رو جلب شد، پژو چهارصد و پنج تقریبا تو دویست متری ما متوقف شده بود و معلوم بود یه دور چرخیده چون سقفش رفته بود داخل. ایلیا سریع پیاده شد و به سمت ماشین رفت، من هم پیاده شدم و از دور نگاه می کردم. یه زن و مرد جوون توی ماشین بودن که صورت هر دوشون غرق خون بود. ایلیا در طرف راننده رو باز کرد و مرد رو کشید بیرون و کنار من روی زمین درازش کرد. من این صحنه ها رو قبلا دیدم! نگاهی به لباسم انداختم که حالا تاپم و مقداری از دامنم هم خونی شده بود. به صورت مرد جوان که با بهت به من خیره شده بود نگاه کردم، سرش شکسته بود و دستش هم از ساعد خم شده و شکسته بود. با دیدن دستش مو به تنم سیخ شد، رو به اون گفتم:

- آقا حالتون خوبه؟

گردنش شل شد و از حال رفت. حدسم درست بود، خوابه که به حقیقت پیوسته بود! این مرد رو توی خواب دیدم، حتی ته ریشش رو به یادم می یاد. ایلیا به سمتم اومد و دستم رو گرفت:

- بیا بریم شقایق!

با تعجب گفتم:

- پس خانومه چی؟!

ایلیا که معلوم بود خودش رو به زور نگه داشته:

- گیر کرده نمی تونم در بیارمش!

هاج و واج نگاهش می کردم. دستم رو باز هم کشید. دیدم مردمی که اطراف جاده مغازه داشتن آروم به سمت ما سرازیر شده و از مغازه ها خارج شده بودن. ایلیا داد کشید:

- شقایق بشین!

در رو باز کرد و من رو پرت کرد روی صندلی و در رو بست. دامن لباسم موند لای در، در رو باز کردم و لباسم رو داخل کشیدم و ایلیا به محض سوار شدن باز هم به سرعت به حرکت در اومد. هنوز فاصله چندانی نگرفته بودیم که صدای انفجار به گوش رسید، هر دو به پشت سر نگاه کردیم. پژو آتش گرفته بود و مردم با دهانی باز نظاره گر ماشین و فرار ما بودند! تنها صدایی که از حنجره ام خارج شد یه ایلیای نا مفهوم بود که باعث شد ایلیا پاش رو محکم تر روی پدال گاز فشار بده!

***

یک راست به سمت خونه روند. چنان سرعتمون زیاد بود که حتی نفس کشیدنم رو یادم رفته بود. حالم از خودم بهم می خورد. از ماشین پیاده شد و در حیاط رو باز کرد و دوباره توی ماشین نشست. وقتی می خواست در ماشین رو ببنده نمی دونم چه جوری شد که دستش لای در موند، دلم براش ضعف کرد. وقتی ماشین رو توی حیاط پارک کرد و رفت که در حیاط رو ببنده من هم آهسته از ماشین پیاده شدم. اون قدر خودم توی بهت و ناباوری بودم که دیگه توانی برای دلداری دادنش نداشتم. کنار ماشین ایستادم و بهش نگاه می کردم. در حیاط رو که بست همون جا پشت به در تکیه داد و سُر خورد روی زمین نشست، سرش رو بین دست هاش گرفت و واسه چند ثانیه به همین حالت موند. آهسته به سمتش رفتم و کنارش نشستم و دستم رو روی سرش کشیدم:

- ایلیا؟

سرش رو بلند کرد. چشماش خیس اشک بود. چشم هاش شبیه به گُل شده بود، یک گل سبز رنگ که برگ هاش به رنگ قرمز بودن و گل رو احاطه کرده بودن. بغضم شکست و زدم زیر گریه و سرش رو بغل کردم. اون هم حالا با صدای بلند گریه می کرد:

- من چی کار کردم شقایق؟ من آدم کشتم!

سرم رو تکون دادم:

- نه ایلیا! تو از قصد این کار رو نکردی. تو فقط هول کردی!

صدای بسته شدن در داخلی خونه اومد و لحظاتی بعد پرهام با شلوار ورزشی مشکی و تی شرتی گشاد به رنگ کرم با موهای ژولیده سراسیمه اومد بیرون و با دیدن من و ایلیا با اون وضعیت کم مونده بود سکته کنه. در حالی که توی ادا کردن جمله اش چند بار زبونش گرفت جویای ماجرا شد. ایلیا که اصلا قادر به صحبت کردن نبود، من ماجرا رو توضیح دادم. وقتی حرفام تموم شد پرهام با حرص رو به ایلیا گفت:

- الاغ تو واسه چی فرار کردی؟

ایلیا- گواهی نامه نداشتم قتل عمد محسوب می شه، ترسیدم پرهام!

پرهام لباش رو به دندون گرفت:

- آخه یه آدم بی سواد اگه این رو بگه یه چیزی! مردک تو اعتبار گواهی نامه ات تموم شده نه این که نداشته باشی.

ایلیا که حالا انگار فکرش تازه به جریان افتاده باشه با دست محکم به پیشونیش کوبید:

- حالا چی کار کنم؟

پرهام در حالی که به سمت خونه می رفت گفت:

- وایستا بیام بریم کلانتری.

ایلیا از جاش بلند شد:

- نه پرهام، نمی یام!

پرهام تو جاش چرخید:

- یعنی چی که نمی یای؟ خراب تر از اینش نکن ایلیا!

ایلیا کلافه سرش رو تکون داد:

- الان نمی تونم، حالم سر جاش نیست.

پرهام دستش رو جلوی دهنش نگه داشت و به ایلیا خیره شد، بعد نگاهش رو من چرخید و دوباره به ایلیا نگاه کرد:

- این رو که باید ببریم بیمارستان!

ایلیا که انگار تازه متوجه پیشونی من شده بود به سمت من چرخید:

- قربونت برم، سرت شکسته؟

من که هنوز بی صدا اشک هام سرازیر بود سرم رو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:

- فکر کنم فقط خراش سطحی باشه!

دست هاش رو آروم روی اشک هام کشید و در حالی که باز اشک توی چشم هاش حلقه می زد گفت:

- شرمنده گلم که ترسوندمت!

دلم داشت آتیش می گرفت اما دیگه نمی خواستم بیشتر از این عذابش بدم. سعی کردم خودم رو خونسرد نشون بدم رو به پرهام گفت:

- داداشی می شه یه دست لباس به من بدی؟!

پرهام سرش رو تکون داد و گفت:

- دنبالم بیا.

و خودش زودتر به سمت خونه به راه افتاد. ایلیا گوشیش رو از جیبش در آورد و با کلافگی زیر لب زمزمه کرد:

- وای هنگامه ده بار زنگ زده!

سریع شروع کرد به تماس گرفتن. با پرهام وارد خونه شدم، یه تی شِرت و یه شلوار بهم داد و رو بهم گفت:

- اینا تنگ ترین لباسامه!

خودش دوباره رفت توی حیاط. رفتم توی حموم و لباس عروسی رو که با هزار ذوق و شوق پوشیده بودمش رو در آوردم و وان رو پر از آب سرد کردم و لباس رو انداختم توی آب. با شامپویی که توی حموم بود لکه ها رو گرفتم. آب داخل وان به رنگ قرمز در اومد. حالا مجال پیدا کرده بودم که با خیال راحت گریه کنم. بعد که حسابی سبک شدم لباس عروسم رو آب کشیدم و صورتم رو هم شستم و لباس های پرهام رو تنم کردم هر چند که واسم گشاد بود،اومدم بیرون. ژیپون لباس رو توی هم بردم و گذاشتم تو هال و لباس عروس رو توی دستم گرفتم و اومد روی ایوون. هنگامه روی پله ها نشسته بود و سرش رو توی دست هاش گرفته بود. روم نمی شد توی چشم هاش نگاه کنم. لباس ها رو روی بند پهن کردم. متوجه شدم داره زیر چشمی نگاهم می کنه، به محض این که دیدم نگاهش رنگ ترحم گرفته به طرفش رفتم و در مقابل نگاه نگران پرهام و چشم های معصوم و گریون ایلیا خودم رو توی بغلش انداختم!

***

بابا دستم رو که توی دستش بود به گرمی فشرد. چشم های متورمم رو که به سختی باز می شدن رو به چشم های بابا دوختم. با صدای لرزونِ ناشی از بغضش آهسته گفت:

- اگه پشیمون شدی هنوزم دیر نشده بیا برگردیم.

سعی کردم خودم رو خونسرد نشون بدم، لبخندی زدم و گفتم:

- هیچ وقت توی زندگیم این قدر مصمم نبودم!

به صندلی های خالی رو به رو چشم دوختم و فکرم به چهار ماه قبل پَر کشید. به دو روز بعد از تصادف که پرهام باهام تماس گرفت و گفت از آگاهی رفتن در خونه شون و ایلیا رو با خودشون بردن. اتفاق عجیبی نبود دیر یا زود می اومدن دنبالش، اون همه آدم دیده بودنمون. روزهایی که از ایلیای عزیزم دور بودم، روزهایی که محتاج شنیدن هر لحظه ی صداش بودم و نمی تونستم هر وقت که اراده کنم باهاش در تماس باشم، روزهایی که به صفحه گوشیم خیره می شدم و هیچ چیز جز نا امیدی نصیبم نمی شد.

صدای منشی محضر من رو از فکرام بیرون کشید:

- خانوم، آقا دوماد قصد ندارن تشریف بیارن؟

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- می یاد، شاید با تاخیر!

این سهم من نیست. من این شروع رو واسه زندگیم نمی خواستم. من خوشبختی رو توی چیزهای دیگه ای می دیدم. بعد از چند جلسه دادگاه، ایلیا مقصر شناخته شد و چون فرارش منجر به کشته شدن یه آدم شده بود موقتا به زندان افتاد تا جلسه نهایی. بیشتر از این دلم می سوخت که فهمیدم ایلیا می تونسته خانومه رو نجات بده اما چون می خواسته زودتر از صحنه دور بشه و فکر نمی کرده که ماشین آتیش بگیره این کار رو نکرده و حالا بیشتر از هر چیز دیگه ای عذاب وجدان داشت! من جزو کسانی بودم که اجازه ملاقاتش رو نداشتم و حرف هام رو با نامه به وکیلش که پسر دایی مادرم بود می دادم. جالب بود که توی این مدت شاعر هم شده بودم، همه افکارم تو قالب چند بیت شعر می اومد و دل تنگی هام رو بیان می کردم. دانیال، وکیل ایلیا هر بار که نامه ای از من می برد وقتی بر می گشت من رو دعوا می کرد و می گفت دیگه نامه هام رو نمی بره، اما باز سری بعد اون قدر التماس می کردم تا راضی می شد. به کیوان خبر نداده بودیم. اولین مرخصی که اومد دو روز قبل از تاریخ تعیین شده واسه جشن عقدمون بود، که به جای دیدن دوماد در کنار من اون رو پشت میله های زندون دید و دفعه بعدش هم یک ماه پیش چند روز قبل از جلسه نهایی دادگاه اومد. هنگامه پا به پای من تموم این تابستون نفرین شده رو اشک ریخت. روز آخر که جلسه نهایی دادگاه بود بابا اجازه نداد که باهاشون برم. توی خونه مثل دیوونه ها قدم می زدم. به غیر از وکیل ایلیا، بابا و کیوان و عادل و پرهام هم رفته بودن. بماند که توی این مدت عادل و پرهام و کامران و آقا دانیال چه قدر رفتن مشهد تا از اولیا دم رضایت بگیرن اما بی تاثیر بود!!

اون روز مثل مرغ سر کنده توی حیاط قدم می زدم. مامانم که یه چشمش اشک بود و یه چشمش خون، با هنگامه و زکیه خانوم و مامان بزرگ و یه سری دیگه که یادم نمی یاد رو ایوون زکیه خانوم نشسته بودن. دلم گواهی بد می داد و حس می کردم قراره سال های زیادی رو از ایلیام دور باشم. هر جور چیزی رو حس می کردم جز این که....

بابا اینا وارد خونه شدن، صورت عادل کبود بود و خون روی لب و بینیش خشک شده بود. با بهت بهشون نگاه می کردم. کیوان و پرهام هم پشت سرشون وارد شدن. به سمت بابا رفتم و به سختی صدام از حنجره ام خارج شد:

- چی شد بابا؟

بابا با صدای بلند زد زیر گریه. کیوان و پرهام هم دیگه رو بغل کردن و گریه می کردن. عادل شروع کرد به فحش دادن:

- نامردا خون بهاش رو دادن...

من که چیزی از حرفاشون سر در نیاورده بودم به سمت پرهام رفتم و با گریه گفتم:

- مگه چند سال براش بریدن؟

پرهام سرش رو به چپ و راست تکون داد و لا به لای گریه گفت:

- می خوان... می خوان داداشم رو... می خوان داداشم رو اعدامش کنن!

دنیا دور سرم چرخید، کجای دنیا به خاطر تصادف یکی رو اعدام می کنن؟ چشمام سیاهی رفت و وسط حیاط ولو شدم.

***

بابا دوباره آروم صدام زد:

- شقایق حتما نمی خوان بیان. بیا بریم لابد قسمت نیست!

به صورتش نگاه کردم و قطرات سوزان اشکم روی گونه ام چکید:

- بابای گلم خواهش می کنم یه خرده دیگه هم صبر کنیم.

دانیال درخواست تجدید نظر داد و ماه بعدش یعنی ده روز پیش دوباره جلسه دادگاه تشکیل شد و باز هم همون نتیجه. دانیال می گفت همین طوریش هم جای اعتراض نداشت چه برسه به این که اون ها خون بهاش رو هم پرداختن. با دیدن بینی شکسته عادل خجالت زده می شدم، چرا که کیوان گفت وقتی رای نهایی دادگاه صادر شد عادل صورتش رو به تیغه دیوار کوبیده بود. یک روز بعد از رای نهایی جلسه تجدید نظر وقتی دانیال داشت می رفت دیدن ایلیا براش شعری گفتم و فرستادم، هنوز تک تک اون بیت ها توی ذهنم می چرخن:

«ترکم نکن ای مونس شب های تنهایی

با من بمان شَهزاده ی دنیای رویایی

من بی کَس و بی یاورم با من مدارا کن

باید کجا پیدا کنم هم چون تو همتایی؟

ترکم نکن محکم بگیر دستان سردم را

سر روی پایت می گذارم تا تو این جایی

با من بمان زیبا بخوان تا چشم می بندم

با آن صدای دلنشینت صوت لالایی

ترکم نکن این جا کسی جز تو نمی جوید

حال مرا ای اسوه ی یکتای زیبایی

با من بمان اندیشه ات را در سرت بشکن

اندیشه مرگ و شروع سردِ تنهایی

با من بمان یادآور لحظات پر نورم

این جا نباشی می زنندم طبل رسوایی

من بی تو بی یاور ترین معشوقه دنیام

ترکم نکن ای مونس شب های تنهایی....»

بی تابی من و ایلیا باعث شد دانیال مصمم تر بشه تا یه جلسه ملاقات واسه مون جور کنه، هر چند که خیلی دیر شده بود. شش روز پیش به ملاقات عشقم رفتم، قیافه اش راحت چند سال پیر شده بود. دستم رو روی ته ریشش کشیدم و در حالی که گلوم از شدت بغض داشت می ترکید گفتم:

- چه قدر ریش بهت می یاد!

دستم رو بوسید و سرش رو بلند نکرد، دستم رو روی چشماش گذاشت و زمزمه وار گفت:

- نتونستم خوشبختت کنم، شرمنده اتم شقایق! همه اش تقصیر من بود، اگه من این دیوونگی رو در نمی آوردم!

بغلش کردم و بغضم ترکید:

- ایلیا من بدون تو می میرم. ایلیا آدم به بد قولی تو ندیدم. من بعد از تو چی کار کنم؟

ایلیا دست هاش رو بی توجه به حضور سربازِ توی اتاق دور کمرم حلقه زد:

- شقایق من حالم بدتر از توئه. شقایقم تو بگو من چی کار کنم؟ شقایق من نمی خوام بمیرم!

نفسش بالا نمی اومد، با این حال هنوز می خواست حرفاش رو بزنه. هق هق می کرد:

- شقایق من تازه داشتم رنگ خوشبختی رو می دیدم!

بابا تکونم داد:

- شقایق حواست کجاست؟ اشکات رو پاک کن بریم تو، اومدن.

به همراه بابا از جامون بلند شدیم و رفتیم داخل دفتر محضر دار.

***

کنار بابا نشستم. عاقد رو به من به حالت سوالی گفت:

- عروس خانوم شمایید؟

بدون این که سرم رو بلند کنم گفتم:

- بله!

- دخترم چادر رنگی به همراهت نداری؟

سرم رو به معنی نه تکون دادم و گفتم:

- نه نیاوردم!

- روسری رنگی چی؟ آخه وجهه خوبی نداره!

با کلافگی گفتم:

- چرا آوردم.

به صورت بابام نگاه کردم و گفتم:

- من برم شالم رو سرم کنم!

بدون این که به جمع سه نفره ی اون ها نگاه کنم از اتاق خارج شدم و به سرویس بهداشتی رفتم. بعد از این که از ملاقات ایلیا برگشتم، رفتم یک راست بیمارستان دیدن پرهام که از سه روز پیش زیر سرُم بود. احساس می کردم دنیا به آخر رسیده و از این که می دیدم کاری از دستم بر نمی یاد تا برای نجات ایلیای عزیزم انجام بدم حس یه موجود بی ارزش رو پیدا می کردم. وقتی پرهام داشت واسم دردِ دل می گفت ناخودآگاه به ذهنم رسید که من هم سعیم رو برای گرفتن رضایت از اولیا دَم بکنم! از پرهام شماره مردی رو که اون روز توی ماشین بود، یعنی همسر مرحوم رو گرفتم. بعد از خروجم از بیمارستان از گوشی خودم باهاش تماس گرفتم. خدا می دونه چه قدر برام سخت بود غرورم رو کنار بذارم و التماس به مردی کنم که بویی از انسانیت نبرده. حاضرم قسم بخورم که اون کوچک ترین علاقه ای به زنش نداشته، بعد با پررویی تمام به من می گه: «تو یه مرد نیستی، واِلا درد من رو می فهمیدی. وقتی عروس یک روزه ات رو داری می بری ماه عسل و هنوز بهش دست نزدی، بعد جلوی چشمات از دستت بره.»

سرم رو تکون دادم و با خودم گفتم: «آب که از سر گذشت، چه یک وجب چه صد وجب!»

شالم رو سرم کردم و دوباره به سمت اتاق رفتم و کنار بابا نشستم. زیر نگاه های سنگین پسر جوونی که کنارش نشسته بود معذب بودم، نگاهش هر چی که بود دوستانه نبود بلکه خصمانه بود. عاقد رو به پدرم گفت:

- مهریه رو چه قدر بنویسم؟

بابا با خشم سرش رو انداخت پایین و سکوت کرد. من به جاش جواب دادم:

- یک سکه!

عاقد لبخند سر درگمی زد و گفت:

- احسنت!

احسنت! یاد حرف بازرس اداره افتادم که وقتی قرآن خوندم بعدش واسم آرزوی موفقیت می کرد. عجب موفق شدم! هم تو مراحل درسی و هم قرآنی! دو هفته از شروع سال تحصیلی گذشته و من هنوز به مدرسه نرفتم. بدون ایلیا درس خوندن چه معنی می ده؟ ناخودآگاه سرم رو بالا می یارم و نگاهم به چشم های مشکی و خشمگینش میفته، سریع نگاهش رو ازم می گیره.

بعد از اون همه التماسم بهم گفت که روز بعد باهاش تماس بگیرم چون حس می کنه که عموش یا همون پدر زنش هم زیاد راضی به قصاص نیست، اما مادر زنش به این امر مُسره، چرا که می خواد درس عبرتی بشه واسه بقیه! روز بعدش باهاش تماس گرفتم و گفت فقط در یه حالت رضایت می دن. من که فقط و فقط به فکر نجات ایلیا بودم گفتم هر شرطی بگین قبول می کنیم و اون در کمال پررویی به من گفت که به عقدش در بیام!

عاقد- دخترم بیا این جا رو امضا کن.

از جام بلند شدم و جلوی میز ایستادم. چند قسمت رو گفت و امضا کردم. یادمه یه امضای خیلی خوشگل رو یه مدت بود که تمرین می کردم تا سر عقدم با ایلیا ازش استفاده کنم، ولی امروز فقط از سرم رد کردم. تا خواستم سر جام بشینم عاقد مانع شد و با دست دو صندلی رو به رو رو که کنار هم بودن رو اشاره کرد و گفت:

- اون جا بشین.

به اجبار روی اون صندلی ها نشستم.

در جواب این پیشنهادش که اون هم با لحنی گفت که انگار مجبورش کرده باشن تنها جوابی که لایقش دونستم این بود که به تماس پایان بدم. من چرا این جام؟ توی محضر! دارم به عقدش در می یام! برای نجات جان ایلیا! آیا واقعا ایلیا از کارم راضیه؟ نه، اون مرگ رو ترجیح می ده به این کار من. سه روز پیش دوباره باهاش تماس گرفتم و گفتم:

- این آخرین راهه؟

اون که حالا زبونش بلندتر هم شده بود، با اکراه گفت:

- مجبور نیستی قبول کنی. فکر نکن من خیلی به این کار اصرار دارم، فقط دلم به حالت سوخت وگرنه به این راحتی خانواده ها رو راضی نکردم!

ازش مهلت خواستم و اون فقط تا دیروز ظهر بهم مهلت داد تا جوابش رو بدم. همین حالا هم حس می کنم حتما ایلیا داغون تر از اون موقع شده. از حالا که توی محضر نشستم تا روز اعدامش فقط ده روز مونده. کنارم نشست و حتی نگاهی هم بهم ننداخت. شاهدها رفتن و امضاهاشون رو کردن. هنوز هم بازوم درد می کنه، دیشب بابا عصبانیتش رو روی بازوی من خالی کرد، وقتی از توی اتاقش پرتم کرد بیرون.

عاقد- النکاح سنتی... دوشیزه شقایق بهادری فرزند حسین، آیا بنده وکیلم شما را به عقد دایم حمید رضا مرادی به مهریه یک جلد کلام ا... مجید و یک جفت آینه و شمعدان و یک سکه تمام بهار آزادی در بیاورم؟

یعنی ایلیا رو در هر دو صورت از دست دادم؟! یعنی خوشبختی پَر؟! به چشم های بابا نگاه نمی کنم. مطمئنم جا می زنم.

با صدایی که از ته چاه در می اومد پاسخ دادم:

- بله.

عاقد- به میمنت و مبارکی انشاا...

یه صلوات نا هماهنگ هم شد ضمیمه پیوندمون. نفسم توی سینه ام گیر کرده بود. دستش رو جلو آورد و دست چپم رو گرفت توی دستش و حلقه طلایی رنگی رو توی دستم کرد و دوباره به حالت اول برگشت.

***

به محض این که حس کردم دیگه حضورم کنارش الزامی نیست، از جام بلند شدم و به سمت سرویس بهداشتی دویدم. با معده خالی عوق می زدم. چی رو می خواستم بالا بیارم؟! این همه فشار عصبی رو؟! فکر از دست دادن ایلیا رو؟! فکر دور شدن از خانواده ام رو؟! نمی دونم چه قدر اون تو بودم که بابام به در زد:

- شقایق جان نمی یای بریم؟

آبی به صورتم زدم و صورتم رو با شالم خشک کردم، مقنعه ام رو سرم کردم و اومدم بیرون. بابا ماتم زده کنار میز منشی نشسته بود. لبخندی مصنوعی به لب نشوندم و به سمتش رفتم و گفتم:

- بابا بریم!

به صورتم نگاهی کرد و از جاش بلند شد، با صدای آرومی شروع کرد به حرف زدن:

- شناسنامه اش رو به عنوان وثیقه داد دستم تا ایلیا به طور کامل آزاد بشه. امروز غروب ساعت پنج می یان دنبالت و می ری مشهد.

به ساعت گوشیم نگاهی انداختم و گفتم:

- یعنی فقط پنج ساعت وقت دارم؟!

بابا تو جاش وایستاد و به سمتم برگشت، اشک توی چشماش حلقه زد:

- شقایق!

نذاشتم گریه کنه، هر چند دل خودم هوای گریه داشت:

- بابا دو شبه دارم التماست می کنم، این یعنی خودم قلبا راضیم. پس این قدر خودتون رو عذاب ندین.

بابا با نفسی عمیق اشکاش رو پس زد و دوباره به راه افتاد. جلوی یه تاکسی رو نگه داشت و دربست به سمت خونه گرفت. وقتی موضوع رو به بابا گفتم اولین چیزی که نصیبم شد یه تو گوشی محکم بود. اما من آدمی نیستم که به این زودی جا بزنه! بازم رفتم توی اتاقش با گریه، با داد، دست آخر به پاش افتادم. گفتم اگه موافقت نکنه خودم رو می کشم! حتی دیشب باز قاطی کرد و دستم رو گرفت و از اتاقش پرتم کرد بیرون، غافل از این که من دیروز ظهر با حمید رضا تماس گرفته و موافقتم رو اعلام کرده بودم!

بابا- دخترم پیاده شو رسیدیم.

مقنعه ام رو کمی جلو کشیدم و پیاده شدم. یکی از زن های همسایه تو کوچه بود، به محض دیدنم با ترحم گفت:

- دخترم از نامزدت چه خبر؟

پوزخندی روی لبم نشست:

- به زودی آزاد می شه، طرف رضایت داد!

دستاش رو به سمت آسمون گرفت:

- خدا رو شکر.

بابا با تاسف نگاهی بهم انداخت و بازم سکوت. در حیاط رو باز کرد. عادل با چشم های به خون نشسته روی ایوون زکیه خانوم نشسته بود. واسه یه لحظه ترسیدم، با خودم گفتم: «کسی خبر نداره. بابا و مامان قول دادن.»

بابا با عادل دست دادن و رو به من گفت:

- شقایق جان من جایی کار دارم زود بر می گردم.

از خونه خارج شد. با لبخند روم رو به سمت عادل کردم و گفتم:

- چه خبر؟

جوابم رو نداد و فقط نگاهم کرد. لبخندم محو شد:

- عادل چی شده؟ چرا این شکل....

میون حرفم اومد، با حرص گفت:

- چیه؟ شارژی!

تنم یخ کرد:

- چی می گی عادل؟

از جاش بلند شد و با قدمی بلند فاصله بینمون رو پُر کرد:

- چی کار کردی شقایق؟

شصتم خبر دار شد مامان طاقت نیاورده و همه چی رو گفته. سرم رو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:

- عادل این تنها کاری بود که از دستم بر می اومد.

لب هاش رو به هم فشار داد و چشماش پر از اشک شد. یهو سرم فریاد کشید:

- می خوای با این حماقتت چی رو ثابت کنی؟ این که عاشق ایلیایی؟! نه به خدا عاشقش نیستی!

بغضی که از صبح سعی در مهار کردنش داشتم ترکید:

- تو چی می فهمی عادل؟ تو از احساس من نسبت به ایلیا چی می دونی؟! هر ثانیه منتظر این بودم که جا بزنه. بگه رضایت می دم، بگه از پیشنهادم منصرف شدم. لحظه ای که خواستم امضا کنم، لحظه ای که می خواستم بله بگم!

دیگه گریه امونم نمی داد، روی زمین نشستم. متوجه می شدم که یه سری از خونه مون خارج می شن، اما بی توجه به همه روی زمین نشستم:

- فکر کردی خودم خیلی خوشحالم؟

با چشم هایی که حالا از شدت گریه تار می دیدن به عادل نگاه کردم:

- فکر کردی من این قدر ضعف دارم که ایلیا نشد یکی دیگه؟!

دستم رو جلوی صورتم گذاشتم و با صدای بلند گریه کردم. دستی دور شونه ام حلقه شد و صدای گریه مردونه ای همراهیم کرد. چشم هام رو باز کردم، کامران بود که معصومانه و مثل بچه ها من رو در آغوش گرفته بود و زار می زد:

- آبجیِ من این چه کاری بود؟!

حالا عادل هم جلوی پای من نشسته بود و گریه می کرد:

- شقایق داداشم هیشکی رو نداره. شقایق داداشم یتیمه! اون دق می کنه اگه بیاد و تو نباشی!

می خواستم حرفی بزنم که حس کردم زبونم شل شد و چشمام سیاهی رفت. وقتی چشمام رو باز کردم دیدم مامان بزرگ داره بالای سرم گریه می کنه. به سختی تو جام نشستم. مامانم دو تا چمدون بزرگ جلوش گذاشته بود و داشت پُرش می کرد و با خودش هم نوحه سرایی می کرد:

«گلم را می برن چاره ندارم

اگر دستم رسد کِی می گذارم؟

گلم را می برن در خونه بخت

گلم را با خدایش می سپارم»

از روی تخت پایین اومدم و مامان رو در آغوش کشیدم:

- مامان من رو ببخش! شاید دیر ولی قول می دم خوشبخت بشم!

مامان شماتت بار نگاهم کرد و دوباره به کارش مشغول شد.

***

به چمدون های بسته شده کنار اتاقم نگاه می کردم. تنها باری رو که خودم بهش اضافه کردم فال حافظی بود که ایلیا برام خریده بود. البته مامان قرآنی رو که سر خریدم با ایلیا خریده بودم رو هم با قاب شیشه ای قشنگش توی وسایل هام گذاشته بود. کامران وارد اتاقم شد و به در تکیه داد، توی صورتش نه اخم داشت نه هیچ حس دیگه ای! لبخند گیجی زدم:

- من که رفتم وسایلات رو بیار این جا. با کیوان به هم نپرین، نه که همه اش با دوستات باشی و مامان تنها بمونه!

لب هاش رو به هم فشار داد:

- اگه کیوان این جا بود بازم جرات می کردی این کار رو بکنی؟!

نفسم رو فوت کردم:

- کامران خواهش می کنم! این کاریه که شده.

با عصبانیت در حالی که سعی می کرد صداش بالا نره گفت:

- من باید بمیرم! منِ بی غیرت باید بمیرم که نتونستم جلوی تو رو بگیرم! یعنی خاک بر سرِ من که توی این خونه زندگی می کنم خواهرم عقد می کنه و خبر دار نشدم.

سرم رو با کلافگی تکون دادم:

- ازت خواهش کردم کامران! دَمِ آخری هم دست از اذیت کردن من بر نمی داری؟

سرش رو انداخت پایین. با صدایی لرزون گفت:

- بیا ناهار آماده اس.

خم شد و چمدون ها رو برداشت و از اتاق بیرون رفت. به ساعت نگاهی انداختم، دو و نیم رو نشون می داد. احساس می کردم تا ساعت پنج عمر من هم تموم می شه. به تابلوی رو به روم که هدیه عادل بود نگاه کردم، شمایل خودم. نه نه نباید با این افکار خودم رو آزار بدم.

از اتاق بیرون اومدم. سفره پهن بود. عادل، مامان، بابا، کامران، مامان بزرگ، بابا بزرگ، زن دایی، خاله اشرف، دایی خسرو و... جمعا بیست نفری بودن! همه بشقاب هاشون دست نخورده جلوشون بود و تنها صدایی که به گوش می رسید صدای بازیگوشی اشکان پسر دایی خسرو بود که داشت با برنج های داخل بشقابش بازی می کرد. آروم کنار بابا و کامران نشستم و بشقابم رو به سمت مامان گرفتم و با لبخندی گفتم:

- مامان پُرش کن که خیلی گشنمه!

مامان بشقابم رو از دستم گرفت و قطره اشکی رو که تا نیمه ی صورتش اومده بود رو با دسته روسریش پاک کرد. رو به دایی خسرو با خنده گفتم:

- چه عجب سفره پهنه و تو مثل قحطی زده ها تو سفره دست نمی ندازی!

دایی خسرو لبخندی روی لبش نشست:

- منتظره اجازه تو جغله بچه بودم.

قری به گردنم دادم و گفتم:

- اجازه شما از همین لحظه صادر شد.

دایی با خنده ای مصنوعی تکه رانی رو از توی ظرف مرغ برداشت و به دندون کشید و با دهن پر گفت:

- خوب شد تو اومدیا! واِلا داشتم از گرسنگی می مُردم.

با بازوم به کامران که حسابی توی فکر بود زدم، به سمتم برگشت. با اخم گفتم:

- باز داری به چه نقشه شومی فکر می کنی که توی فکری؟

کامران چشماش پر از اشک شد، التماسم رو توی نگاهم ریختم و طوری که بابا و مامان متوجه نشن اون ها رو اشاره کردم. کامران نفسش رو داخل کشید و با لبخندی گفت:

- داشتم با خودم فکر می کردم کِی وسایل هام رو بیارم تو اتاقت. گفته باشم چهار ماه دیگه با این شوهر کج و کوله ات برگشتی و گفتی اتاقم رو می خوام بهت نمی دما!

دایی به بابا بزرگم اشاره ای زد و اون هم سری از روی تاسف تکون داد و رو به من گفت:

- شقایق رفتی اون جا تنه لَش بازی در نمی یاری، دیگه خوردن و خوابیدن تو خونه بابا تموم شد. کاری نکن که پشت سرت حرفی باشه.

بعد با خنده ادامه داد:

- رو دست نبرنت رو همون دست هم سر هفته برت گردونن.

زن دایی و خاله هم الکی خندیدن. ولی مامان و بابا ساکت بودن. ناخودآگاه نگاهم رو عادل ثابت موند که با ناباوری داشت به جمع الکی خوش ما نگاه می کرد و اشک توی چشماش غلت می زد. تا دید دارم نگاهش می کنم اشک از هر دو چشمش چکید و سُر خورد و زیر چونه اش به هم پیوست. سرش رو تکون داد و از سر سفره بلند شد. مامان بغضش شکست و رو به بابا گفت:

- حسین یه کاری کن دارم دیوونه می شم!

بابا دستای مهربونش رو روی ریشش کشید و هیچ حرفی نزد. قاشقم رو پر کردم و گذاشتم توی دهنم و به سختی فرو دادم. یه خرده که بغضم رو فرو دادم رو به مامان گفتم:

- خیر سرم عروس شدما! گریه نکن مامی، شگون نداره!

مامان با غضب بهم نگاه کرد:

- عروس شدنت بخوره توی سرت!

از جاش بلند شد و به سمت اتاق خوابش رفت.

بابا هم پشت سرش رفت. بقیه جمع هم که تا الان وانمود می کردن که هیچ اتفاقی نیفتاده سکوت کردن و بی حرکت ایستادن. اما من با خیرگی تمام در حالی که داشتم از شدت بغض خفه می شدم به خوردنم ادامه دادم. دایی خسرو و کامران رفتن بیرون پیش عادل. به ساعت دیواری نگاه کردم سه و ربع بود، به سمت تلفن هال رفتم به گوشی پرهام زنگ زدم و حالش رو پرسیدم. فهمیدم خبر نداره، ولی برای این که خوشحالش کنم گفتم که حمید رضا اینا رضایت دادن و ایلیا امروز و فردا آزاد می شه، اما نگفتم به چه قیمتی! وقتی به تماس پایان دادم سه و نیم بود. نمازم رو خوندم و بعد رفتم توی اتاق بابا و مامان. روی تختشون نشسته بودن و مامان سرش رو گذاشته بود روی سینه بابا و بی صدا هر دو اشک می ریختن. بابا لبخندی زد و گفت:

- عروس شدی اما یاد نگرفتی قبل از داخل شدنت در بزنی!

لبخندی زدم و رو به مامان با دلخوری گفتم:

- معلوم نیست برم کی بتونم ببینمت، اون وقت تو اومدی توی اتاق خوابت و خودت رو از من پنهون می کنی؟

مامانم توی جاش نشست و دست هاش رو برای من باز کرد. خودم رو توی بغلش انداختم و اون باز هم گریه کرد، ولی من به سختی جلوی خودم رو گرفتم. احساس می کردم از بس به گلوم فشار آوردم داره منفجر می شه. مامانم شونه ای از توی دراور بغل تختش در آورد و شروع کرد به بافتن موهام. بابا هم با لبخند معصومی به ما نگاه می کرد. کسی به در زد، زن دایی سرش رو داخل آورد و گوشیم رو بهم نشون داد:

- داره زنگ می خوره.

دستم رو دراز کردم، داد به دستم. شماره حمید رضا بود، اخمام ناخودآگاه رفت تو هم. جواب دادم:

- بله؟

- سلام. تا نیم ساعت دیگه بیا سر کوچه. وسایل هم زیاد نیار ماشین جا نداره!

- باشه.

- خداحافظ!

منتظر جواب من نشد و قطع کرد. هر چند که قصد جواب دادن هم نداشتم.

از اتاق بیرون اومدم و دوباره نگاهی به فضای خونه انداختم. مامان اومد و یه عالمه خوراکی داخل کیف دستیم جا کرد و با بغض جمله هاش رو ادا می کرد:

- می دونم که گشنه ات بشه شعورت نمی کشه به خودت برسی. شقایق مدیونی اگه به خودت فشار بیاری. شقایق اون جا من نیستم نازت رو بکشم، با کسی بحث نکن اگه حرفی زدن که باعث ناراحتیت شد جوابشون رو نده. گریه نکن.

بغلم کرد و آروم در گوشم گفت:

- اگه دوست داری ازت راضی باشم نمازت رو بخون.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- مامان یه هفته اس که دارم می خونم!

لبخند گرمی زد:

- خدا پشت و پناهت.

با همه یکی یکی خداحافظی کردم. گوشیم زنگ خورد، دوباره حمید رضا بود که با سردی گفت برم سر کوچه. آخرین نفر عادل بود، با التماس نگاهش کردم و گفتم:

- ایلیا رو تنهاش نذارین، مواظبش باش!

عادل سرش رو تکون داد و زیر لب گفت:

- خوشبخت باشی!

با قدم هایی سست رفتم سر کوچه. کامران و دایی خسرو هم چمدون به دست پا به پام می اومدن. یه کَمری سفید و یه آر دیِ یشمی پشت سر هم توقف کرده بودن. در حالی که کَمری بدون سرنشین بود و حمید رضا جلو آر دی طرف راننده خم شده بود و داشت با همون پسر عصبیه توی محضر که حالا پشت فرمون بود صحبت می کرد. نزدیک شدم حمید رضا در صندوق عقب آر دی رو باز کرد و چمدون هام رو گذاشت پشت. من دوباره با کامران و دایی خسرو که حالا هر دو سعی می کردن غرورشون رو توی اخمشون حفظ کنن، خداحافظی کردم و نشستم. راننده همون پسر عصبیه بود و کنارش هم یه جوون دیگه که توی محضر هم به عنوان شاهد بود و از نظر سنی می خورد همسن حمید رضا باشه نشسته بود. وقتی نشستم سلام کردم، بزرگ تره جوابم رو داد اما اون یکی حتی نگاهم هم نکرد. حمید رضا دوباره سرش رو آورد داخل و رو به راننده گفت:

- حامد جان، من و عمو اگه تا فردا کارمون تموم شد می آییم. رسیدی یک راست برو خونه خودمون.

حامد سرش رو تکون داد و با کنایه گفت:

- به روی چشم، امر دیگه ای باشه؟

حمید رضا لباش رو جمع کرد و هیچی نگفت، قامتش رو راست کرد و از ماشین فاصله گرفت. حامد هم پاش رو روی گاز گذاشت و ماشین از جاش کنده شد. به پشت سر نگاه کردم، قامت کامران و دایی خسرو که هر لحظه کوچک و کوچک تر می شد. اشک های مزاحمم رو پس زدم و سرم رو به شیشه تکیه دادم و چشم هام رو بستم. در حالی که چهره ایلیا جلوی چشمام مجسم شد شعر فروغ رو ناخودآگاه توی ذهنم مرور کردم:

«رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم، که داغ بوسه پر حسرت تو را

با اشک های دیده ز لب شست و شو دهم

رفتم، که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم، که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم، مگو، مگو که چرا رفت، ننگ بود

عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده ی خموشی و ظلمت، چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یک باره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لا به لای دامن شب رنگ زندگی

رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم»

***

اون قدر غم توی دلم سنگین بود که حتی حس نفس کشیدن هم نداشتم. جوونی که ظاهرش آروم تر بود به سمتم چرخید:

- زن داداش چیزی می خورین نگه دارم؟

دلم می خواست کفشم رو در بیارم بچپونم تو حلقش. قبل از این که چیزی بگم حامد با حرص گفت:

- پژمان!

پژمان به سمتش برگشت:

- ها؟ باز چیه؟!

حامد- زن داداشِ من تو اون تصادف لعنتی مُرد!

تا پژمان خواست چیزی بگه حامد نذاشت و با عصبانیت گفت:

- به خدا اگه یه کلمه دیگه چرت و پرت بگی ماشین رو نگه می دارم وسط بیابونی پیاده ات می کنم!

پژمان ابروهاش رو بالا برد:

- جـــان؟!! می شه بپرسم الان تو ماشین کی نشستیم؟!

حامد اخماش باز شد و خنده اش گرفت. پژمان با عصبانیتی ساختگی ادامه داد:

- اگه می دونستم قراره تو پشت فرمون بشینی عمرا می دادم. ما مثل شما نیستیم که بابامون واسه مون هدیه تولد ماشین بگیره و سر هفته بکوبونیم تو درخت. ما همینشم دست دو خریدیم و روی چشمامون می ذاریم.

حالا حامد دیگه علنا می خندید. به نظرم بی مزه ترین شوخی های دنیا رو می کردن. سرم رو چرخوندم و دوباره به بیرون زل زدم. گوشیم زنگ خورد، دستم رو توی کیفم بردم و دنبالش می گشتم. حامد ماشین رو گوشه ای متوقف کرد، گوشی رو از لا به لای وسایل هام پیدا کردم. شماره پرهام بود. حامد دستش رو به طرفم دراز کرد:

- بده به من!

می خواستم اتصال رو بر قرار کنم. این بار با تحکم داد کشید:

- گفتم بدش به من!

گوشی رو به دستش دادم و اون آشغال در کمال ناباوری گوشی رو پرت کرد وسط جاده. پژمان با عصبانیت گفت:

- حامد چی کار کردی؟

من با حیرت به گوشیم که وسط جاده افتاده بود نگاه می کردم که در همین حین یه نیسان آبی از روش رد شد و خردش کرد. حس کردم یکی دست انداخت توی سینه ام و قلبم رو فشرد. هدیه ایلیای من بود! یک ماه تموم توی کیفم قایمش کرده بودم تا کسی نبینَدش. تنها دلخوشیم این بود که هر از گاهی به پیام هاش نگاه کنم. ماشین به حرکت در اومد اما من حتی دلم نمی اومد نگاهم رو از تکه های خُرد شده گوشی از روی آسفالت بر دارم. گریه ام گرفته بود توی دلم گفتم: «دستت بشکنه!»

یاد حرف مامان افتادم که می گفت جوابشون رو ندم. حدس می زنم استقبال چندان خوشایندی در انتظارم نباشه! وقتی از بجنورد رد می شدیم یاد هنگامه افتادم که حتی نتونستم ازش خداحافظی کنم. اون، کیوان و ایلیا کسانی بودند که من توانِ خداحافظی باهاشون رو نداشتم! سرم رو به شیشه تکیه دادم و با تکون های ماشین به خواب رفتم.

- زن داداش. بیدار شو رسیدیم.

می دونستم پژمانه چشمام رو باز کردم. هوا تاریک بود و ماشین توی یه کوچه عریض متوقف شده بود. مقنعه ام رو مرتب کردم و پیاده شدم. حامد با چمدون هام وارد خونه شد، پژمان آهسته صدام کرد:

- زن داداش؟!

با غیظ به سمتش برگشتم:

- می شه این قدر من رو با این اصطلاح مسخره صدا نکنی؟

چشماش کمی حالت متعجب به خودش گرفت و بی صدا موند. با خودم گفتم این بیچاره چه گناهی داره؟! سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چی می خواستین بگین؟

نگاهش دلخور بود اما بازم حرفش رو زد:

- آدمای این خونه به جز حمیرا خانوم و حاج اسد زیاد مهربون نیستن، انتظار هر نوع برخوردی رو داشته باشین!

سرم رو به معنی ندونستن تکون دادم. صورتش رو کمی نزدیک آورد و با صدایی آهسته تر گفت:

- بیشتر منظورم حاج خانوم مادر حمیدرضا و همین حامد که دیدینشه. هنوز با مرگ عروسشون کنار نیومدن.

صدای حامد مانع از ادامه ی حرفش شد:

- چی داری واسه خودت بلغور می کنی پژمان؟

پژمان با لبخند گفت:

- هیچی داشتم تبریک می گفتم و هم چنین تسلیت بابت تحمل رفیقم، که در هر دو صورت به تو مربوط نمی شد!

حامد با حرص به سمت پژمان دوید، پژمان پرید پشت فرمون، حامد تو جاش وایستاد و از دور خط و نشون کشید و پژمان به حرکت در اومد. حامد رو به من بدون این که به صورتم نگاه کنه گفت:

- برو تو.

آهسته مثل یه بچه مطیع وارد خونه شدم. یه حیاط بزرگ بود که دو طرف تا دو سوم حیاط پر از درخت و گل و گیاه بود و توی یک سوم باقی مونده یه حوض نسبتا بزرگ کم عمق بود، این که تو اون تاریکی عمقش رو چه جوری تشخیص دادم رو بذارید به حساب این که بعدها متوجه شدم. همین طوری جلو رفتم تا رسیدم به ابتدای پله ها، چهار پنج تا پله می خورد تا ایوون. حامد ازم جلو زد و وارد شد، من هم به آرومی پشت سرش وارد شدم. چمدونام از داخل کنار در هال بودن. حامد رو به من با صدای فوق العاده آرومی گفت:

- بی صدا برو تو اتاقت. من جای تو باشم الان حتی نفس نمی کشم!

با تعجب بهش نگاه کردم، با دست یکی از اتاق ها که در دولته سفید داشت رو نشون داد:

- اون اتاقته و رو به روش هم سرویس بهداشتیه.

به سمت یکی از اتاق ها رفت داخل شد و در رو پشت سرش بست. یکی از چمدون هام رو برداشتم و به سمت اتاقی که بهم نشون داد رفتم. وقتی در رو باز کردم دلم می خواست از شدت پشیمونی نسبت به کار احمقانه ای که کرده بودم سرم رو بکوبم تو دیوار! با دیدن تخت دو نفره گوشه اتاق مثل یخ وا رفتم، فکر این جاش رو نکرده بودم! با پاهای سست وارد اتاق شدم و چمدونم رو کنار در گذاشتم. کیف دستیم رو هم روی تخت گذاشتم و دوباره داخل هال برگشتم و اون یکی چمدونم رو برداشتم. وقتی در اتاق رو بستم بی اختیار بغضم شکست و اشکام سرازیر شد. روی تخت دراز کشیدم، نفس هام یاری نمی کرد. از جام بلند شدم و مقنعه ام رو با یه روسری نخی تعویض کردم و بعد از دستشویی رفتن به خواب عمیقی فرو رفتم.

***

با صدای شیون زنی از خواب بیدار شدم.

- کو؟ کجاست؟

لحظاتی بعد در اتاق به شدت باز شد. سریع کنار تخت سر پا ایستادم. هول کرده بودم، چه اتفاقی می خواست بیفته؟! زنی با هیکل متوسط بود که سر تا پا لباس سیاه پوشیده بود و چشماش گود افتاده و ابروهاش کلفت و دست نخورده بود. با عصبانیت به سمتم حمله ور شد و شروع کرد به صورتم سیلی زدن و موهام رو کشیدن. من که حسابی هول کرده بودم و توقع چنین برخوردی رو نداشتم دو سه تای اول رو فقط نوش جان کردم اما به خودم جنبیدم و مچ دو تا دستش رو گرفتم. یه خرده تقلا که کرد زن دیگه ای که درشت تر از اون بود وارد شد و به یاری اون شروع به زدن من کرد. دست انداخت توی موهام و پشت سر هم حرفای رکیک می زدن، نمی تونستم از خودم دفاع کنم. یه دست این زن اولیه رو ول کردم که از خودم در برابر این یکی دفاع کنم که چون اون هم آزاد شده بود شروع کرد با همون دست آزادش دست درازی کردن و با مشتی که دومیه به شکمم زد روی زمین نشستم. آماج مشت ها و لگدهاشون به سمتم اومد. یهو صدای عصبی دختر جوونی به گوشم رسید:

- دارین چی کار می کنین؟!

از شدت ضربه ها کم شد و دو تا دست به دورم حلقه شد. رو به اون دو نفر گفت:

- به این چه ربطی داره؟ از خدا بترسین!

سرم رو بالا آرودم. زنی که اول وارد شده بود لب هاش لرزید و با گریه اتاق رو ترک کرد، اما این یکی ول کن ماجرا نبود و تازه چسبید به دختره.

- چی می گی ذلیل مرده؟! تو با مایی یا با این؟! مثل این که یادت رفته نامزد همین پتیاره زن داداشت رو به کشتن داد!

دختره هم با صدای عصبی ولی آرومی گفت:

- مادرِ من خودت هم داری می گی نامزدش، نه خودش!

زنه کمرش رو صاف کرد و در حالی که از اتاق خارج می شد رو به دختره گفت:

- بعدا به حسابت می رسم!

از اتاق خارج شد و در رو به شدت به هم کوبید. از جام بلند شدم و روی تخت نشستم و مشغول بستن موهام شدم. از شدت عصبانیت دست هام می لرزید. دختره با لبخند غمگینی گفت:

- من حمیرام، خواهر حمیدرضا. هر چند شروع خوبی نداشتیم، اما از آشناییت خوشبختم!

دستش رو به طرفم دراز کرد، به دستش نگاهی انداختم و با اخم به صورتش زل زدم و زیر لب زمزمه کردم:

- خوش به حالت که با این چیز به این کوچیکی خوشبخت می شی!

دستش رو مشت کرد و جمع کرد. در حالی که توی نگاهش شرم داشت سرش رو انداخت پایین و گفت:

- من جای تو نیستم، اما می دونم که توی چه شرایط سختی هستی. به خدا من همه سعیم رو واسه راضی کردن حمید رضا کردم، اما مرغش یه پا داشت و همه اش می گفت قصاص!

حالا با دقت بهش نگاه کردم، صورت لاغر و سبزه ای داشت. چشم های عسلی با ابروهای نازک و نا مرتب اما بلند و بینی کشیده و لب های خوش حالت. در کل بانمک بود. تونیک تریکو آبی با شلوارش تنش بود به همراه شال نخی طرح دار سفید. دوباره به روم لبخند زد:

- دوست دارم من رو دوست خودت بدونی و باهام احساس راحتی کنی. هر کاری داشتی فقط به خودم بگو.

وقتی از جاش بلند شد با صدایی آهسته پرسیدم:

- اون اولیه زن عموت بود، نه؟!

به سمتم برگشت و سرش رو تکون داد و گفت:

- آره. یه کوچولو بهش حق بده، آخه اون فقط همون یه دونه دختر رو داشت. دومیه هم مامانم بود.

کمی به سمتم خم شد:

- توقع رفتار دوستانه ای رو از مادرم نداشته باش!

سرم رو تکون دادم و اون هم با لبخندی از اتاق خارج شد. دوباره در رو باز کرد و سرش رو آورد داخل:

- راستی یه جنجال هم تو راه داریم!

با تعجب نگاهش کردم. داخل شد و گفت:

- بابام کربلاست و فردا بر می گرده. خبر نداره که تو و حمیدرضا عقد کردین!

نمی دونم خودش از حرف خودش خوشحال بود یا ناراحت! هر چی که بود باز هم با لبخند از اتاق خارج شد. دلم درد گرفته بود، دستم رو روی جایی که مادر حمیدرضا زده بود کشیدم و با خودم زمزمه کردم: «کجایی مامان که عزیز دُر دونه ات رو زدن؟! کجایی بابا که خودت به دخترت از گل نازک تر نگفتی ولی این نامردا دست روی یکی یه دونه ات بلند کردن!» چهره ی ایلیا وقتی روز حادثه سوار ماشین بودیم جلوم نقش بست که با شیطنت گفت کسی جرات نداره به شقایق من چپ نگاه کنه! کجایی ایلیا؟ الان داری چی کار می کنی؟ الان آزاد شدی؟ خبر داری که با شقایقت چی کار کردن؟! خبر داری که شقایق برات چی کار کرد؟ نه! حتما خبر نداری! حتما خبر نداری که من این جا کتک خوردم و تو ازم دفاع نکردی. حتما خبر نداری که حالا این جا نیستی! حتما خبر نداری که آسمون و زمین به هم دوخته نشدن!

اون قدر با خودم مویه کردم که اشک هام سرازیر شدن. سرم رو روی بالش گذاشتم و به اشک هام اجازه فرو ریختن دادم.

حمیرا برام ناهار آورد ولی من لب به غذا نزدم. بعد از این که از اتاق خارج شد یکی از بیسکوییت هایی که مامان برام گذاشته بود رو باز کردم و خوردم. اما بد جور حس می کردم ضعف دارم و فشارم پایینه. نزدیک های غروب بود که خوابم برد. با صدای تق و توق و خش خش از خواب بیدار شدم. اتاق تاریک بود و نور ضعیفی از پنجره رو به حیاط به داخل می زد. کسی توی اتاق در حال تعویض لباس بود، کار سختی نبود که حدس بزنم کیه. با صداش به خودم اومدم:

- بیداری؟

صدای منحوس خودش بود، جوابش رو ندادم. کلید برق رو زد، نور چشمم رو زد دستم رو روی چشمام گذاشتم. بعد از چند ثانیه به آرومی چشم هام رو باز کردم. پشت میز مطالعه اش نشسته بود. بهش نگاه کردم. با صدای آرومی بدون این که نگاهم کنه گفت:

- شام خوردی؟

باز هم جوابش رو ندادم. با کنایه گفت:

- الحمدا... لال هم که شدی!

می خواستم بگم لال جد و آبادته. نگاه گذرایی بهم انداخت و گفت:

- پس قصد صحبت کردن نداری، نه؟! حیف شد.

از جاش بلند شد و به طرف در رفت، تو جام نشستم و با صدای آرومی گفتم:

- رضایت دادی؟

ایستاد اما به سمتم برنگشت. جواب داد:

- آره!

پرسیدم:

- یعنی آزاد شد؟

سرش رو تکون داد:

- وقتی رضایت دادم یعنی آزاد شد. مریض که نیستن بی خودی نگهش دارن!

تا خواست قدم دیگه ای بر داره با لحن غمگینی گفتم:

- حالش خوب بود؟

به سمتم برگشت و با لحن خشکی گفت:

- فکر نمی کنم دیگه به تو ربطی داشته باشه!

دستش رو جلوی من نگه داشت:

- گوشیت رو بده!

ابروهام رو تو هم کشیدم:

- داداشت انداخت تو جاده!

اول نگاهش متعجب شد و بعد اخم کرد:

- باز این دخالت کرد!

نگاهم رو ازش گرفتم و به سمت دیگه ای رو کردم. با صدای آرومی گفت:

- مامانم رو دیدی؟

بدون این که بهش نگاه کنم جواب دادم:

- آره!

انگار خودش خبر داشت و از ادامه بحث لذت چندانی نمی برد. قدمی ازم دور شد و دوباره به سمتم برگشت و گوشیش رو از جیبش در آورد و به سمتم گرفت:

- بیا به بابات زنگ بزن و بگو صحیح و سالم رسیدی.

گوشی رو ازش گرفتم و شروع به شماره گرفتن کردم. خودش هم جلوم سر پا ایستاده بود. بعد از چند تا بوق صدای مضطرب بابا تو گوشی پیچید:

- بله؟

سعی کردم بغضم رو کنترل کنم و لحنم محکم باشه، با لبخندی گفتم:

- سلام بابا.

بابام صداش لرزید:

- جانِ بابا! خوبی؟

با خونسردی جواب دادم:

- خوبم بابا. شما خوبی؟ مامان و کامران خوبن؟

بابا انگار فهمید نمی تونم راحت حرف بزنم، جواب داد:

- ما خوبیم.

باز صداش لرزید:

- ایلیا هم خوبه!

قلبم به درد اومد. حالا صدام به لرزش افتاد:

- فهمید؟!

قبل از این که جواب بده حمید رضا گوشی رو به زور از دستم گرفت و جواب داد:

- خب آقای بهادری، خیالتون از بابت دخترتون راحت شد؟

- ...

- خواهش می کنم، خدانگهدار!

سریع گوشی رو قطع کرد و بدون کلمه ای از اتاق خارج شد. از جام بلند شدم و به سمت دستشویی رفتم. بعد از این که روی تخت دراز کشیدم تازه یادم افتاد از دیشب همه نمازهام به گردنمه! واقعا زورم اومد. حال خرابم رو دلیل نماز نخوندنم کردم و به این شکل خودم رو توجیه کردم. حالا فرصت کردم نگاهی به اتاق بندازم، اتاق درازی بود که فکر کنم عرضش به سه متر و طولش به هفت هشت متر می رسید. یک طرفش پنجره بزرگ و چوبی رو به حیاط داشت و تخت دو نفره در انتهای دیگر اتاق قرار داشت. با یادآوری تخت دوباره ترس برم داشت، خودم رو کنج دیوار جمع کردم و پتو رو هم دورم پیچیدم. از بس امروز خوابیده بودم دیگه خوابم نمی اومد. نیم ساعتی گذشته بود که حمیدرضا وارد اتاق شد، خودم رو به خواب زدم. حس کردم لامپ خاموش شد. چشمام رو آهسته باز کردم، پشت میز مطالعه اش نشست و چراغ مطالعه اش رو روشن کرد و شروع کرد به ور رفتن با یه سری دفتر. یه خُرده به چهره اش دقت کردم، بیست و پنج سال سن داشت این رو از تو شناسنامه اش فهمیده بودم، یعنی کامران بهم گفت. قدش حدودا صد و هفتاد و پنج، صد و هشتاد تو همین مایه ها بود. رنگ پوستش سبزه کمی روشن بود، ته ریش روز تصادفش حالا به ریش تبدیل شده بود. لاغر اندام بود و موهاش هم خیلی کوتاه بود. تنها توصیفی که می شه تو یه جمله ازش کرد این بود؛ خیلی ساده بود! صورتش یه جذبه خاصی داشت که آدم ناخودآگاه ازش می ترسید. سرم رو زیر پتو بردم و با خودم گفتم اون خستگی نداره؟! این همه توی راه بوده و باز داره خودش رو با چیزی سرگرم می کنه! یه حسی از داخل باعث شد نا خواسته یه ذوقی بکنم، اون داره خودش رو خسته می کنه تا به محض این که وارد تخت شد خوابش ببره و به حضور من در کنارش فکر نکنه. از این فکر لبخندی به روی لبم نشست. نمی دونم چه قدر توی اون حالت بودم که کم کم پلکام گرم شد و به خواب رفتم.

توی خونه ایلیا بودم. به محض این که موقعیت رو درک کردم به سمت اتاقش دویدم، در رو باز کردم. ایلیا روی تختش خوابیده بود. به سمتش هجوم بردم و خودم رو توی بغلش انداختم:

- ایلیا!

از خواب بیدار شد و با دیدنم من رو در آغوش کشید:

- شقایقِ من تو این جایی؟!

با گریه سرم رو تکون دادم:

- آره ایلیا من این جام، توی بغل تو.

یهو سرش رو آورد جلو و لب هاش رو روی لب هام قرار داد و با شهوت شروع به خوردن لب هام کرد و من هم متقابلا جوابش رو می دادم. روی تخت نشست و تی شرتش رو در آورد و دوباره لب هاش رو روی لبم قرار داد. دستش رو دور کمرم حلقه کرد و در یک حرکت سریع من رو روی تخت دراز کرد و دوباره شروع کرد به بوسیدن لبم. من غرق در این حس لذت بخش بودم و اون دستش رو روی بدنم با آهنگ قشنگی به حرکت در آورده بود. دستم رو روی بدن ستبرش می کشیدم و مدام از سینه ام آه بیرون می اومد و اون هم در جوابم به آرامی می گفت:

- جانم!

سرش رو آورد نزدیک گوشم:

- تو بغل کی هستی؟

با صدای آرومی گفتم:

- توی بغل عشق خودم!

بوسه ای به گردنم زد:

- کی؟

- ایلیای من!

حالا به نفس نفس افتاده بودم. حس می کردم تمام بدنم نبض داره، نبضی که هر لحظه تندتر می شد و یهو خاموش شدم. اون قدر تبم تند بود و تحت فشار بودم که همین یه تلنگر کافی بود تا سبک بشم. چشم هام رو باز کردم. باز هم توی این اتاق لعنتی. اون سر دیگه تخت حمید رضا پشت به من به پهلو خوابیده بود. روسریم رو دوباره سرم کردم و به آرامی از پایین تخت بیرون اومدم. از روی میز یه کاغذ سفید و یه خودکار برداشتم و شروع به نوشتن کردم:

«دوباره شب رسید و چشم های من، پر از هوای خواب مرگ می شود

دوباره روشنایی نگاهِ من، ز شهر چشم های من، به سوی مرگ می دود

میان خانه ی خموش خواب را، دوباره از سر فضولی ام نگاه می کنم

و نور می دَود میان خواب من، دوباره فکر صد گناه می کنم

دوباره بانگ عاشقانه ی قدیم، میانِ خواب من به گوش می رسد

دوباره جام باده و من و رقیب! دوباره تعارف بنوش می رسد

و من میان دست های گرم او، دوباره هست و مست نماز می شوم

دوباره پرده ها کنار می روند، دوباره گرم و غرق راز می شوم

دوباره آب پوستم از سر عرق، به روی پیکرم خروج می کند

دوباره روحم از میان جسم سرد، به سوی شوق او عروج می کند

دوباره بوسه از سر گناه، به روی گونه اش نثار می کنم

هوای خانه ی خموش خواب را پر از طراوت بهار می کنم

و آسمان به روی ما زِ روی خشم، دوباره بارور تگرگ می شود

دوباره شب رسید و چشم های من، پر از هوای خواب مرگ می شود.»

خودکار رو روی میز قرار دادم و با یادآوری اون حس قشنگ لبخندی روی لبم نشست. باید می رفتم حموم. 

اون قدر از لای در اتاق کشیک دادم که بالاخره حمیرا ساعت شش از اتاقش خارج شد و به سمت دستشویی حرکت کرد. رفتم تو راهرو، با دیدنم تو جاش ایستاد و لبخندی زد و گفت:

- صبحت بخیر عزیزم، چرا این قدر زود بیدار شدی؟

نزدیکش شدم:

- سلام. می خواستم برم حموم.

دستش رو زد به شونه ام و با خنده گفت:

- برو لباسات رو بگیر بیا.

برگشتم داخل و در چمدونم رو باز کردم و آروم یک دست لباس برداشتم و از اتاق خارج شدم. حمیرا تکیه داده بود به دیوار و داشت چرت می زد. به سمتش رفتم و گفتم:

- بریم.

جلو راه افتاد. سمت دیگه هال که من متوجهش نشده بودم چند تا پله به سمت پایین می رفت و بعد از یه راهروی باریک یک متری در چوبی قرار داشت و بعد از اون حموم بود. وقتی داشتم داخل حموم می رفتم با خنده گفت:

- بابا بدش می یاد حموم و دستشویی توی یه محدوده باشن.

ازش تشکر کردم و در رو بستم. باید حواسم به آمار حموم رفتنام باشه. مرتیکه بی فکر آخه چه کاریه؟! یک ساعته من با این وضع تو اتاقم که بدونم حموم کجاس!

شیر آب گرم رو باز کردم و مشغول در آوردن لباس هام شدم. رفتم زیر دوش، از تماس آب گرم با بدنم حس خوشایندی بهم دست می داد. نمی دونم چرا جدیدا کور شده بودم و نمی تونستم تو نگاه اول همه چی رو وارسی کنم؟! هر چند واسه چی وارسی کنم؟ بدون حضور ایلیا دیدن دنیای اطرافم چه معنی می ده؟ دیدم سمت دیگه حموم آینه قرار داره، طبق عادتم که همیشه جلو آینه وامی ستادم که موهام رو بشورم. رفتم و جلوش ایستادم که سرم رو شامپو بزنم، از دیدن قیافه ام وحشت کردم. با خنده زیر لب گفتم: «شقایق اون حمیدرضای بدبخت دیشب رغبت نمی کرده بیاد پیشت واسه همین خودش رو سرگرم می کرده که با دیدنت وحشت نکنه.» دور چشمام گود افتاده بود و سبیلامم در اومده بود، هر چند زیاد پُر پشت نبود. لب هام هم که کلا بی رنگ. با پوزخند گفتم ایلیا جان خدا رو شکر نیستی که ببینی چه قیافه ای برای خودم درست کردم.

خودم رو شستم و مشغول پوشیدن لباسم شدم. موهام رو از یه طرف آوردم جلوم و با حوله خشکش کردم. خیلی بلند شده بودن، باید کوتاهشون می کردم. چون این طور که بوش می یاد قرار نیست روسریم رو هرگز درآرم. لباسم رو که شامل یه شلوار تیار مشکی و یه تونیک بنفش و صورتی تا زیر باسنم بود رو پوشیدم. موهام رو هم با کش چند دور تو هم پیچیدم و روسریم رو هم سرم کردم. لباس هام رو هم که شسته بودم داخل کاسه ی توی حموم گذاشته و به دست گرفتم و اومدم بیرون. صدای صحبت ریز ریز از تو آشپزخونه می اومد. حمیدرضا با حرص گفت:

- یه امروز رو هم می خوای بری یللی تللی؟!

حامد- حمیدرضا، جون آقا جون ول کن. بذار بیاد خودش به اندازه کافی گیر می ده.

جلوی در اتاق رسیدم. می خواستم از حمیرا بپرسم لباسام رو کجا پهن کنم. اما به خاطر حضور حمیدرضا و حامد مجبور بودم فعلا بی خیال بشم. در اتاق رو باز کردم، صداشون قطع شد. حمیدرضا سرش رو از داخل آشپزخونه بیرون آورد و به من نگاه کرد، سریع داخل اتاق شدم. کاسه رو گذاشتم پشت در. با خودم گفتم بذار اول بره بعد موهام رو سشوار می کشم. ساعت حدودا هفت بود، البته چند دقیقه ای مونده بود. حمیدرضا داخل شد و زیر لب سلامی گفت و مشغول عوض کردن لباساش شد. پشت بهش روی تخت دراز کشیدم. با صدای آروم ولی تند تند شروع کرد به صحبت کردن:

- من می رم حجره رو باز می کنم. می سپارم به پژمان و بر می گردم. بابا امروز می یاد، کمک دست مادرم باش و سعی کن متلک هاش رو نشنیده بگیری. خب؟

جوابی ندادم. تخت تکون خورد و سایه اش رو سرم افتاد. اولش ترسیدم ولی خودم رو کنترل کردم. با تعجب و اخم گفت:

- وقتی بیداری چرا جوابم رو نمی دی؟

از این که فاصله ام این قدر باهاش کم بود حالم بد می شد. سریع جواب دادم:

- باشه!

چند ثانیه ای به همون حالت بود و بعد دوباره بلند شد، لحظات آخر که داشت از اتاق خارج می شد گفت:

- لباسات رو هم با حمیرا ببر رو پشت بوم پهن کن.

با گفتن خداحافظ از اتاق خارج شد. من به چی فکر می کنم این چی می گه؟! کمک کنم به مادر وحشیت! سشوارم رو از توی چمدون برداشتم و زدم به پریز. اون قدر بدم می یاد با موهای خیس روسری سرم باشه. کش رو از موهام در آوردم و به حالت رکوع شدم و چند بار سرم رو تکون دادم. همین که سشوار رو روشن کردم، حمیدرضا با شدت وارد اتاق شد و با دیدن من تو جاش ثابت موند. سریع روسری رو برداشتم و روی سرم انداختم، ولی چه فایده روسری به اون کوچیکی کجای موهای من رو که حالا باز هم هست رو می پوشونه؟! بی صدا به طرف میزش رفت و دسته کلیدی رو برداشت و از اتاق خارج شد. با غیظ سشوار رو از پریز کشیدم. خشک کردنم بخوره تو سرم، همینم مونده بود موهام رو ببینه! پسره ی لندهور همین طوری مثل گاو سرش رو می ندازه می یاد داخل! باز موهام رو با کش پیچیدم و روسریم رو سرم کردم و با بغض نشستم روی تخت. ایلیا هنوز موهای من رو واضح ندیده بود، حرومت باشه!

دلم داشت از گشنگی ضعف می کرد که حمیرا با زدن ضربه ای به در مثل فرشته ی نجات وارد اتاق شد و با لبخندی گفت:

- بیا بریم صبحونه بخوریم.

از جام بلند شدم و باهاش رفتم. پشت میز نشستم و با هم دیگه مشغول صبحونه خوردن شدیم. در همین حین حامد هم با خنده وارد شد و با دیدن من لبخندش رو فرو خورد و با خشکی رو به حمیرا گفت:

- من می رم کلاس، بعدش با دوستام می رم بیرون. آقا جون اومد خبرم کن.

حمیرا با دهن پر و با اخم گفت:

- حسنی به مکتب نمی رفت وقتی هم می رفت جمعه می رفت!

حامد با انگشت اشاره اش به سر حمیرا زد:

- به تو ربطی نداره بچه پررو!

از آشپزخونه خارج شد. نه این که به چیز خاصی فکر کنم البته مغزم هم دیگه درست و حسابی کار نمی کرد، اما در سکوت مطلق صبحونه ام رو می خوردم، حمیرا سکوت رو شکست:

- ما چهار تا بچه ایم، سه تامون رو که دیدی. بچه بزرگه آبجیمه که تربت حیدریه عروسه. حمیدرضا لیسانس علوم اجتماعیه، هر چند رشته اش با کارش جور نیست و الان وردست بابام تو حجره فرش فروشی کار می کنه. حامدمون هم دانشجوی معماریه. منم که سوم دبیرستانم و رشته ام انسانیه.

قصد داشتم بگم خب به من چه! اما دیدم همین یه نفر هم که باهام خوبه رو نپرونم با لبخند مصنوعی گفتم:

- روانشناسی یا وکالت؟

خندید و گفت:

- وکالت رو عشقه.

بعد با خنده ادامه داد:

- خودت چی؟

- تجربی می خوندم.

با شیطنت گفت:

- دندون پزشکی یا پزشکی و پرستاری؟

لبخندم خشک شد، پوزخندی زدم:

- هِه! از خانواده دور شدن رو عشقه، شوهر کردن رو عشقه. ترک تحصیل کردن رو عشقه!

لبخندش خشک شد و چشماش پر از اشک شد:

- معذرت می خوام شقایق. نمی خواستم ناراحتت کنم.

سرم رو تکون دادم:

- بی خیال. امروز بابات می یاد؟

لبخند خبیثی زد و با تکون سرش گفت:

- آری، امروز می آید.

ابروهام رو تو هم کشیدم:

-جریان چیه که تو این طور مرموز می خندی؟

ریز خندید:

- من حال می کنم که همه کسایی که در نبودش بال در می یارن وقتی که هست موش می شن!

من که از حرفاش چیزی سر در نیاوردم! صدای در یکی از اتاق ها اومد، انگشت اشاره اش رو جلوی بینیش گرفت:

- هیس. صاحابش اومد! 

مادرش وارد آشپزخونه شد و با خشکی به من نگاه کرد. با این که دل خوشی ازش نداشتم اما همراه حمیرا بهش سلام دادم، البته من صدای خودم رو به زور شنیدم. بدون این که جواب هیچ کدوممون رو بده رو به من گفت:

- هیچ خوشم نمی یاد امروز دور و بر من باشی.

زیر چشمی به حمیرا که با اخم به مادرش چشم دوخته بود نگاهی انداختم. ادامه داد:

- همینم مونده جلو همه بگم رفتم نامزد قاتل عروسم رو واسه پسرم گرفتم!

از جام بلند شدم و رو به حمیرا گفتم:

- دست درد نکنه.

از آشپزخونه خارج شدم. صداش رو می شنیدم، البته انگار همین قصد رو داشت که من بشنوم:

- حمیدرضا خیر نبینی که این نون رو گذاشتی تو دامن ما!

رفتم تو اتاق و باز بی هدف روی تخت نشستم. چند دقیقه بعد حمیرا اومد داخل و با شرمندگی گفت:

- شقایق جون از مامانم ناراحت نشیا! تحت تاثیر شرایط جویه.

آهسته پلک زدم و گفتم:

- مهم نیست. راستی لباسام رو کجا پهن کنم؟

به لباس های خیس درون کاسه اشاره کردم. رو به من جواب داد:

- لباس زیرات رو همین جا تو اتاق فعلا پهن کن. رو پشت بوم بده دید داره، یه وقت دیدی بچه ها امروز رفتن بالا بازی کنن. بقیه رو هم می برم حیاط پشتی پهن می کنم.

پرسیدم:

- حیاط دارین بازم؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- آره به همین اندازه که جلوی ساختمونه همین قدر هم اون وره و به کوچه بغل راه داره.

سرم رو تکون دادم. در حالی که خم شده بود و داشت کاسه رو بر می داشت خطاب به من گفت:

- راستی چمدون هات رو هم توی کمد دیواری خالی کن.

لباس زیرام رو به دستم داد و از اتاق خارج شد.

نگاهی به کمد دیواری انداختم و درش رو باز کردم، یک طبقه اش خالی بود. در چمدون هام رو باز کردم و راحتی ها رو تا کرده تو قفسه گذاشتم، بیرونی هام رو هم از جالباسیش آویزون کردم. با این کار تقریبا دو سه ساعتی خودم رو سرگرم کردم. با صدای در به خودم اومدم. جواب دادم:

- بله؟

در باز شد و زن جوونی وارد شد و پشت سرش هم حمیرا اومد داخل. حمیرا با خنده خانومه رو اشاره کرد:

- آبجیمه، راضیه و برای این که آهنگش با ما جور بشه بهش می گیم حاضیه!

خنده ام گرفت. از جام بلند شدم و دستم رو به سمتش دراز کردم. نمی دونم چی توی نگاهش بود که من برای اولین بار پیش قدم شدم. دستم رو به آرامی فشرد، هر چند لبخند نزد اما اخم هم نکرد.

- نمی دونم بهت تبریک بگم یا نه! ولی امیدوارم خوشبخت بشی.

سرم رو به معنی ادب تکون دادم و زیر لب گفتم:

- ممنون.

نگاهی به تخت دو نفره انداخت و اشک به چشم هاش دوید:

- طفلک فرشته، به خاطر کله خرابیه یکی دیگه....

ادامه حرفش رو خورد. با فکر این که منظورش از یکی دیگه ایلیا بوده با صدای آرامی گفتم:

- مقصر ایلیا نبود، من حواسش رو پرت کردم.

اول با تعجب بهم نگاه کرد، اما بعد لبخند گیجی زد و گفت:

- نه منظورم شما نبودید.

و ادامه داد:

- ایلیا نامزد سابقته؟

می خواستم بگم شوهرمه، من و ایلیا قلبا زن و شوهریم و اون کَس که به من حرامه حمیدرضاست. نمی دونم چه قدر سکوت کردم که با دست با آرامی به شونه ام زد:

- خودت رو با فکر کردن بهش عذاب نده. توصیه می کنم با اعصاب حمیدرضا بازی نکنی چون خیلی زود از کوره در می ره.

فقط نگاهش کردم و اون هم با لبخندی در حالی که از اتاق خارج می شد گفت:

- بعد از مهمونی بیشتر با هم آشنا می شیم.

و از اتاق خارج شد. حمیرا با ذوق گفت:

- حال کردی چه خواهر روشن فکری دارم؟

لبخند زدم:

- آره معلومه زن خوبیه.

دوباره خودم رو به کارم مشغول کردم. حمیرا بالای سرم ایستاد:

- بابا الاناست که پیداش بشه. یه سری از فامیلامون می یان واسه ناهار، مجبور نیستی باهاشون رو به رو بشی. ناهارت رو می یارم این جا بخور.

سرم رو به معنی تایید حرفاش تکون دادم و اون هم از اتاق بیرون رفت. چشمم به شالی که ایلیا برام گرفته بود افتاد. برداشتمش و جلوی صورتم گرفتم. چشم هام رو بستم و بوییدمش. حس می کردم هنوز بوی گل محمدی می ده، یعنی خیال من به اون روز پَر کشید و بو رو توی خیالم استشمام کردم، واِلا که اون شال بویی نداشت! چه قدر چشم های سبز ایلیای من ذوق داشت. راستی الان داره چی کار می کنه؟ حالش خوبه؟

اشک از چشمام سرازیر شد، یاد یکی از دو بیتی هایی که مامان موقع غذا درست کردن با خودش می خوند افتادم، با همون آهنگ غم انگیز با خودم زمزمه کردم:

«جدایی جانم از جانم جدا کرد

جدایی نرخ بر ملک وفا کرد

بسوزد دین و مذهب را جدایی

جدایی گوشت را از ناخن جدا کرد»

آهسته توی دلم خدا رو از بابت رفتار حمیرا و راضیه شکر کردم. مابقی وسایل هام رو هم داخل کمد جا دادم و روی تخت دراز کشیدم. از این همه بیکاری متنفرم. ماهیت شقایق بهادری این نیست که بی حرکت یه جا بشینه. من بچه شَرِ مدرسه بودم، حالا نو عروس زندونی تو یه اتاق تو شهر غریب! 

یاد سفارش زکیه خانوم افتادم موقع خداحافظی که در گوشم گفت: «خدا حاجت دل های شکسته رو زودتر می ده، وقتی رفتی حرم واسه سلامتی شوهرم دعا کن.» یادمه چند سال پیش اومده بودیم مشهد، اما چون عذر شرعی داشتم و نمی تونستم داخل حرم بشم کلا نرفتم، یعنی می شه گفت تا به حال نرفتم.

ساعتی بعد صدای همهمه توی حیاط پیچید. از جام بلند شدم و رفتم پشت پنجره ایستادم، گوشه پرده رو کمی بلند کردم و به بیرون چشم دوختم. در حیاط چارطاق باز بود و کسی داشت گوسفندی رو سر می برید. می تونستم تشخیص بدم حاج اسد پدر حمیدرضا کیه. مردی بود که کامل موها و ریشش سفید بود و معلوم بود خیلی سنش از مادر حمیدرضا بیشتره. یه کلاه سفید مخصوص حاجیا سرش بود. قد بلندی داشت و بر خلاف بچه هاش رنگ پوستش روشن بود. شکم بزرگی داشت و عبای قهوه ای رنگی رو روی دوشش انداخته بود. حمیدرضا پاهای گوسفند رو نگه داشته بود و لباس های سیاهش هنوز تنش بود.

ناهار رو توی اتاقم خوردم. بعد از ظهر نزدیکای ساعت سه چهار بود که کم کم سر و صداها خوابید. از بیکاری جلوی آینه نخ به پام بستم و خودم سبیلام رو بند انداختم. روی تخت دراز کشیده بودم و داشتم چرت می زدم که در اتاق باز شد و حمیدرضا داخل شد. کتش رو در آورد و از جالباسی آویزون کرد و زیر لب سلام داد، جوابش رو با صدایی آروم تر از صدای خودش دادم. از گوشه چشم نگاهی بهم انداخت و در حالی که از اتاقش خارج می شد گفت:

- بیا آقام می خواد ببیندت.

از اتاق بیرون رفت. باید می رفتم؟ یاد پژمان افتادم، اون می گفت که حاج اسد آدم خوبیه. از جام بلند شدم و روسریم رو مرتب کردم و از اتاق خارج شدم. حمیدرضا جلوی در منتظرم بود به محض دیدنم بهم اخمی کرد:

- شوهر خواهرم تو هاله برو چادرت رو سرت کن.

نگاهی به لباسم انداختم و گفتم:

- لباسم خوبه که!

با اخم بهم خیره شد. حوصله بحث کردن رو نداشتم، وارد اتاق شدم و از لا به لای لباسام چادر رنگیم رو برداشتم و سرم کردم. چقدر هم که من بلدم چادر سرم کنم! از اتاق خارج شدم. با دیدنم باز با همون اخم گفت:

- یا رو بگیر یا گره روسریت رو محکم کن، گردنت دیده می شه.

با تعجب و حرص گفتم:

- ببخشید می شه بپرسم دقیقا درجه هیزی شوهر خواهرت چقدره؟

ابروهاش بیشتر تو هم فرو رفت:

- ببند دهنت رو!

با اخم به هم خیره شدیم. صدای حمیرا از اون حالت خارجمون کرد:

- حمیدرضا آقاجون منتظره ها!

حمیدرضا نگاهی به حمیرا انداخت و گفت:

- باشه!

به سمتم برگشت و یهویی دستاش رو بالا آورد و با حرص گره ی روسریم رو محکم کرد. چنان کشید که گلوم درد گرفت. خودش جلوتر راه افتاد به سمت هال. سریع گره روسریم رو شل کردم. پسره ی روانی! پشت سرش به راه افتادم. با وارد شدنمون به هال، حاج اسد و مرد جوانی که صد در صد شوهر راضیه بود از جاشون بلند شدن. حاج اسد اخم غلیظی توی صورتش بود و به من نگاه نمی کرد، اما شوهر راضیه نگاه گذرایی بهم انداخت و سلام کرد. سلام کردم و در حالی که سعی می کردم محکم صحبت کنم رو به حاج اسد گفتم:

- زیارتتون قبول.

لبخندی روی لبش نشست:

- قبول حق.

توی جاشون نشستن. حمیدرضا روی مبلی نزدیک پدرش نشست و به من هم اشاره کرد کنارش بشینم. من هم کنارش با فاصله نشستم. راضیه کنار شوهرش نشسته بود و هر بار که سرم رو بلند کردم داشت با ترحم بهم نگاه می کرد. حمیرا هم که همه اش به همه گیر می داد و باعث خنده جمع می شد. حاج خانوم یا همون مادر فولاد زره هم که طوری وانمود می کرد که اصلا انگار من تو جمع نیستم. هر بار کسی من رو مورد خطاب قرار می داد حاج خانوم اون رو به حرف می گرفت که کسی با من صحبت نکنه. مطمئنم حمیرا و راضیه هم متوجه می شدن چون همه اش به من لبخند مصنوعی می زدن. من خیلی احساس معذب بودن می کردم. در همین حین حامد هم اومد، از لحظه ای که گوشیم رو پرت کرد وسط جاده حس می کردم دشمن خونیمه. وارد شد و به سمت پدرش رفت که روبوسی کنه. حاج اسد با خشکی گفت:

- حالا هم نمی اومدی!

حامد در حالی که با پررویی لبخند می زد گفت:

- کار واجبی واسم پیش اومد آقاجون!

حمیدرضا با کنایه زیر لب گفت:

- آره جون خودت!

حامد با غضب به حمیدرضا نگاه کرد و با حاج اسد روبوسی کرد. صدای جیغ و خنده دو تا بچه هم از تو حیاط می اومدن. راضیه از جاش بلند شد و به طرف در رفت و بچه ها رو صدا زد:

- مریم، محمد بیاین آماده شین بریم خونه.

حاج خانوم رو به راضیه گفت:

- کجا می رین؟ حالا هستین دیگه!

راضیه رو به مادرش:

- نه مادر دست شما درد نکنه، آقاجون خسته اس می خواد استراحت کنه. بچه ها هم صبحین!

بچه ها وارد خونه شدن، بهشون می خورد دو قلو باشن. مریم به من نگاهی کرد و رو به راضیه گفت:

- مامان اون کیه؟

راضیه با لبخندی گفت:

- زنِ دایی حمیده. سلام کردی؟

مریم و محمد با هم به سمتم اومدن و هم زمان گفتن:

- سلام زن دایی.

می خواستم فریاد بکشم: «من زن دایی شما نیستم.» ناخواسته اخمی رو صورتم نشست و با خشکی گفتم:

- سلام!

بچه ها انگار از من وحشت کردن، به سمت مادرشون رفتن. جمع به یه حالتی به من نگاه کردن. نفس هام رو با حرص از بینیم خارج کردم، حمیدرضا فقط یه نگاه گذرا بهم انداخت و دوباره پدرش رو به حرف گرفت. متوجه شدم که حاج خانوم نزدیک راضیه با کنایه گفت:

- واسه چی بچه ها رو فرستادی به دختره وحشی سلام بدن؟

راضیه بعد از آماده کردن بچه ها از جمع خداحافظی کرد و رفتن. دوست داشتم برگردم به سلولم. حس بدی داشتم. با رفتن اون ها و ساکت شدن خونه، حاج اسد رو به من کرد و گفت:

- چه خبر دخترم؟ خوبی؟

بهش نگاه کردم، توی نگاه خسته اش یه دنیا محبت بود. زیر لب گفتم:

- الحمدا... یه نفسی می یاد و می ره!

متوجه می شدم که حمیدرضا اخمش هر لحظه غلیظ تر می شه. حاج اسد سرش رو از روی تاسف تکون داد:

- من اگه بودم نمی ذاشتم این وصلت سر بگیره.

با صدای آروم و لحن غمگینی گفتم:

- اون وقت نامزدم رو اعدام می کردن!

حامد با کنایه گفت:

- منظورت نامزد سابقته دیگه؟!

چون می خواستم به حرف مامان گوش کنم جوابش رو ندادم و خشمم رو کنترل کردم. حاج اسد پس از چشم غره به حامد رو به من گفت:

- درس می خونی؟

حمیدرضا جواب داد:

- احتیاجی نیست!

حاج اسد گفت:

- حالا کاریه که شده و نمی شه کاریش کرد. امیدوارم از زندگی جدیدت راضی باشی!

قبل از این که جواب بدم حامد با عصبانیت گفت:

- خیلی هم دلش بخواد! یعنی اگه با اون پسره گدا صفت ازدواج می کرد خوشبخت تر می شد؟

پسره گدا صفت!! ایلیا؟! مامان جونم شرمنده! پوزخند حاج خانوم رو دیدم. تعداد نفس هام توی ثانیه بالا رفت و با جیغ گفتم:

- خفه شو آشغال. گدا صفت تویی نه ایلیا!

فقط یه لحظه احساس کردم لب هام داغ شد. دستم رو جلوی صورتم گرفتم و به حمیدرضا نگاه کردم. از جاش بلند شد و با عصبانیت فریاد زد:

- گمشو تو اتاق!

از جام بلند شدم و به سمت اتاق دویدم. چادرم نرسیده به در از سرم افتاد، بی توجه بهش وارد اتاقم شدم. حمیدرضا زد تو دهنم؟ جلوی جمع؟ صدای حاج اسد می اومد که داشت پسراش رو با عصبانیت سرزنش می کرد و بیشتر خطاب به حامد حرف می زد و حاج خانوم که قصد داشت کار پسراش رو توجیه کنه. پشت در نشستم و مدام این جمله رو با خودم تکرار می کردم: «ایلیا گدا صفت نیست. ایلیای من گدا صفت نیست!»

***

دیگه گریه نمی کنم، وقتی حتی گریه هم دیگه آرومم نمی کنه! می جنگم، شاید سنم کم باشه و هیکلم کوچیک باشه، اما به خاطر عشق بزرگی که توی دلم نسبت به ایلیا دارم می جنگم. با خودم این شعر اقبال رو زمزمه کردم:

«عشق را از تیغ و خنجر باک نیست

اصل عشق از آب و باد و خاک نیست.»

اما هر کاری می کردم نمی تونستم توهین حامد رو ندیده بگیرم. گدا صفت هفت جد و آبادشه، هفت جد و آباد گذشته و آینده اش. بد جور دلم هوای ایلیام رو کرده بود. در باز شد و حمیرا وارد اتاق شد، توی چشماش یه دنیا شرمساری بود. چادر رو به سمتم گرفت و با صدایی که از ته چاه در می اومد گفت:

- چادرت از سرت افتاد!

چادر رو از دستش چنگ زدم و بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- تنهام بذار!

بدون حرفی از اتاق رفت بیرون. تو هم از قماش همونایی، دیدی و شنیدی و چیزی نگفتی. پدرت هم همون طور. من نه توقع محبت دارم نه دوستی! از جام بلند شدم و لگد محکمی به پایه تخت زدم، درد وحشتناکی تو پام پیچید. پام رو چسبیدم و روی تخت نشستم و به زمین و زمان فحش دادم!

رابطه من و شوهر شناسنامه ایم محدود شد به شب کنار هم با فاصله خوابیدن و سلام و خداحافظ گفتن و یه سری گیر دادن های اعصاب خرد کن مثل؛ لباست تنگه، گردنت دیده می شه، موهات دیده می شه، حامد پسر جوونه جلوش زیاد راحت نباش و رنگ لباست جلفه و... نه این که بخوام به حرفش گوش کنم، ولی چون از قیافه حامد حالم بهم می خورد جلوش رعایت می کردم و قشنگ چند طبقه رو هم لباس می پوشیدم. ساپورت، روش دامن ماکسی. بلوزهای گشاد و روسری و گاهی اوقات جَو می گرفت باز روی همین ها هم چادر سرم می کردم. خودم رغبت نمی کردم به خودم نگاه کنم اون که جای خودش رو داشت!

دو هفته از اون روز می گذشت، نه این که همه چیز مرتب باشه اما با کسی هم جر و بحث شدید نداشتم. با حمیرا بازم رابطه ام خوب شده بود، البته حالا بهتر شده بود و جواب حامد رو می داد. تنها مزیتی که این جا برام داشت این بود که مجبور نبودم کار کنم، فقط از سر بیکاری وقتی می دیدم لباس های تو سبد حموم زیاد شدن همه رو می ریختم تو ماشین لباس شویی و بعد که در می آوردم حمیرا پهنشون می کرد و خیلی هم دیگه از بیکاری حوصله ام سر می رفت یه دستمال بر می داشتم و اتاق رو گردگیری می کردم حتی تو پریزای برق رو. همه اینا یه طرف من روز به روز تنش عصبیم بیشتر می شد و دلم برای ایلیا پرپر می زد و از همه بدتر که من تو این دو هفته از خونه در نیومده بودم و تلفن هم تو اتاق حاج خانوم بود و من اجازه نداشتم ازش استفاده کنم.

اوضاع آروم بود تا این که یه روز صبح بعد از این دو هفته حمیرا که شیفتش بعد از ظهری بود با هزار زبون ریختن از حمیدرضا اجازه گرفت که من رو ببره بیرون. بعد از رفتن حمیدرضا اینا رفتم تو اتاق و آماده شدم. وقتی از در اتاق بیرون اومدم دیدم حاج خانوم هم حاضر و آماده تو هال ایستاده. تا من رو دید با تعجب گفت:

- شال و کلاه کردی، کجا؟

قبل از این که جواب بدم حمیرا گفت:

- از حمیدرضا اجازه اش رو گرفتم، می خواییم بریم بیرون.

حاج خانوم هم نه گذاشت و نه برداشت با خشونت به حمیرا گفت:

- حمیدرضا بی جا کرده! لازم نکرده با این بری تو خیابون!

حمیرا با عصبانیت گفت:

- مامان!

حاج خانوم- مامان و کوفت!

به سر وضع من نگاهی انداخت و رو به حمیرا گفت:

- وقتی تو خونه است که یادش می ره شونه به سرش بزنه، بچه ام میلش نمی کشه نگاهش کنه. حالا چه تیپی زده!

بعد رو کرد به من و با حرص گفت:

- وَرپریده می خوای بری عروسی؟

حوصله بحث نداشتم رو به حمیرا با کلافگی گفتم:

- عزیزم من نمی یام!

به سمت اتاقم برگشتم. حمیرا با دلخوری رو به مامانش گفت:

- مامان این چه کاری بود؟

حاج خانوم- تو هم لازم نکرده طرف اون رو بگیری، بیا با من بریم خرید.

وارد اتاق شدم و در رو بستم. همچین تیپ اون جوری هم نزده بودم. یه مانتو کوتاه مشکی با روکار کرم رنگ تنم بود، با شلوار کتان کرم. یه آرایش معمولی هم داشتم. لباسام رو عوض کردم و بعد از شنیدن صدای در حیاط از اتاق بیرون اومدم، رفتم به سمت تلویزیون و روشنش کردم که سرگرم بشم. نیم ساعتی گذشته بود که صدای زنگ تلفن حواسم رو مشغول کرد، اون قدر زنگ خورد تا قطع شد. یه حسی از داخل به طرز وحشتناکی قلقلکم می داد که به سمت اتاق حاج خانوم برم. از جام بلند شدم، هنوز کاری نکرده استرس داشتم. با نا امیدی دستگیره رو به سمت پایین کشیدم که با تعجب دیدم در بازه! به چپ و راستم نگاه کردم و با احتیاط داخل شدم، قلبم تپش شدیدی داشت. کنار میز تلفن نشستم. بهش مثل یه شی گرون بها نگاه می کردم. در که انگار چارچوبش شیب دار بود خود به خود بسته شد. تلفن رو برداشتم، اول خواستم به ایلیا زنگ بزنم اما با خودم گفتم بیش از این هواییش نکنم. هر چند به سختی خودم رو قانع کردم! شماره خونه رو گرفتم، اولین بوق، دلم پیچ می خورد. دومین بوق، نفس هام تند شد. سومین بوق، صدای خواب آلود کامران توی تلفن پیچید:

- بله؟

حس کردم قلبم به سمت خونه پرَ کشید، اشک تو چشمام جمع شد. دوباره صداش اومد که حالا یکم عصبی بود و با کلافگی گفت:

- بله؟

با صدای لرزونی گفتم:

- کامران خوبی؟

چند ثانیه سکوت... یهو با هیجان گفت:

- شقایق تویی؟

- آره قربونت برم.

تو صداش موج خنده و استرس با هم یکی شد:

- چطوری شقایق؟ کجایی؟ چرا زنگ نمی زنی؟ حالت خوبه؟ ما که نصف جون شدیم!

خنده ام گرفت:

- کامران یه لحظه صبر کن یکی یکی سوال بپرس. من خوبم، شما چه طورین؟ مامان خوبه؟

کامران نفسش رو فوت کرد:

- مامانم می تونه خوب باشه! منم خوبم، بابا هم هست.

با شک پرسیدم:

- کیوان اومده؟

-آره. یه هفته ای مرخصی داشت.

ترس برم داشت:

- با خبر شد؟

کامران با کمی مکث:

- نباید می شد؟!

اشک به چشمام هجوم آورد:

- ایلیا چی؟

کامران ساکت شد. یه حس بدی به دلم چنگ انداخت:

- کامران می گم ایلیا چه طوره؟

با صدای آرومی گفت:

- اونم خوبه.

با شک گفتم:

- خوبه؟

-هِه! تا خوبی رو تو چی ببینیم!

با کلافگی گفتم:

- کامران نصفه جون شدم، خودت قشنگ همه چی رو بگو!

کامران- بعد از این که آزاد شد تا الان نوبتی پیشش وامی ستادیم تا کار احمقانه ای نکنه، دیروز هم یک ساعت به خیال این که خوابه رفتم از یکی از دوستام جزوه بگیرم، وقتی برگشتم دیدم خونه نیست، تا الان هم خبری ازش نداریم.

قلبم به درد اومد:

- یعنی چی؟

کامران که لحنش حالت دلجویی داشت گفت:

- فکر کنم اومده باشه دنبالت. کیوان هم دیشب راه افتاد به سمت مشهد. جات خالی چند تا کشیده آبدار از کیوان به خاطر بی غیرتیم نوش جان کردم. بعدش هم که دلش از زدن من خالی نشد رفت با تبر موتورمون رو تیکه تیکه کرد.

انتهای صحبتش هم آه کشید. صدای باز شدن در هال و صحبت توی خونه پیچید، هول هولکی گفتم:

- کامران من باید برم، کاری نداری؟

کامران با لحنی متعجب پرسید:

- چی شد شقایق؟

صدام رو آروم کردم:

- انگار یکی اومد. به مامان اینا سلام برسون، اما بهشون بگو یه وقت این جا زنگ نزنن! من دزدکی زنگ زدم.

کامران که حالا غمگین می زد گفت:

- باشه گلم. مواظب خودت باش!

***

تلفن رو قطع کردم و رفتم پشت در، صدای چند مرد بود. صدای حمیدرضا و حامد در به در رو تشخیص دادم و صدای یکی دیگه. آهسته لای در رو باز کردم و نگاه کردم، فقط پژمان تو دیدم بود. حمیدرضا با عصبانیت گفت:

- تو اون جا چه غلطی می کردی؟!

حامد- به من چه؟ من تا حواسم به اون یکی پرت شد، اون داداش وحشیش پرید رو سرم.

پژمان در حالی که سعی داشت لحنش آرام باشه گفت:

- حمید جان حرص نخور حالا که چیزی نشده!

حمیدرضا با حرص گفت:

- چی رو چیزی نشده! دیگه چی می خواست بشه؟ آبروم تو پاساژ رفت!

حامد هم دهن نحسش رو باز کرد:

- حقته، همون وقتی که این ... رو می خوردی باید به این جاشم فکر می کردی.

حمیدرضا با حرص گفت:

- خفه شو حامد تا خودم خفه ات نکردم، زورم به تو یکی می رسه.

حمیدرضا با بی تابی راه می رفت. وقتی به سمت در می رفت توی دید من می اومد، اما به خاطر فاصله زیادم با در نمی تونست من رو ببینه. پژمان گفت:

- بازم خدا رو شکر حاج آقا نبود.

حمیدرضا- آره واقعا خدا رو شکر!

حامد با صدای آرومی به کنایه گفت:

- پسره ی پررو اومده دنبالِ ....

جهش حمیدرضا رو به سمت دیگه خونه دیدم و بعد صدای ناله حامد:

- آخ!!

مغزم یه تکونی خورد، داداش وحشیش و جمله حامد! اینا منظورشون ایلیا و کیوان نیست! پژمان از جاش پرید و به سمت دیگه رفت، حالا فقط صداشون می اومد که پژمان گفت:

- حمید این چه کاری بود؟

حمیدرضا با فریاد گفت:

- هی من هیچی نمی گم از دهنش ... پاش می خوره!

حامد با عصبانیت گفت:

- به خاطر اون زدی تو دهنم؟

حمیدرضا از عمق دلش فریاد زد:

- احمق اون زنِ منه!!

حدسم درست بود منظورشون ایلیای من بود. مثل اسفند روی آتیش بالا و پایین می پریدم. سرم رو آوردم داخل و به دیوار تکیه دادم. یعنی زدنش؟ نکنه جلوی این نامسلمونا گریه کرده! یعنی کیوان حامد رو زده؟ اگه زده دستش درد نکنه، مثل حمیدرضا که واقعا دلم رو خنک کرد. از استرس تو جای نشسته جلو عقب می رفتم. صدای عصبی حمیدرضا آمد:

- گمشو برو بیرون منتظرم باش.

صدای در هال اومد و بعد صدای در اتاق خودمون. از اتاق بیرون اومدم، پژمان روی راحتی نشسته بود و توی فکر بود. با قدم های شل ناخواسته به سمتش رفتم، اول گوشه چشم و بعد با تعجب به صورت تمام رخ به سمتم برگشت:

- سلام زن داداش.

با خستگی نگاهش کردم. توی جاش سر پا ایستاد، معلوم بود حسابی هول کرده:

- خوب هستین؟

صدای حمیدرضا آمد:

- پژمان با کی...

بعد صدای عصبیش:

- تو کی اومدی؟

به پشت سرم نگاه کردم، در حالی که توی دستش چند بسته پول و برگه بود جلوی در اتاق ایستاده بود. بغضم رو قورت دادم و دوباره به پژمان نگاه کردم:

- داداشم اومده بود؟

پژمان یه نگاه به من انداخت و بعد نگاهش روی حمیدرضا ثابت موند. با درموندگی به حمیدرضا نگاه کردم:

- داداشم اومده بود؟

حمیدرضا اشاره ای به پژمان زد و اون از خونه خارج شد. وسایل توی دستش رو روی عسلی کنار مبل گذاشت و قدمی نزدیکم شد:

- چرا با حمیرا نرفتی؟

صدام لرزید:

- چرا جوابم رو نمی دی؟ می گم دادشم اومده بود؟

سرش رو تکون داد:

- آره!

اشک به چشم هام دوید. نزدیکش شدم:

- چی شد؟

با همون اخم همیشگیش فقط بهم نگاه کرد. وقتی نگاه منتظر من رو دید گفت:

- اومده بود واسه دعوا، فکر می کرد به زور آوردیمت. با اون پسره ی عوضی ریخته بودن سر حامد.

به سرعت گفتم:

- عوضی خودتی و حامد!

فاصله بینمون رو به سرعت طی کرد و با یه دستش گلوم رو چسبید:

- چی گفتی؟

همه جسارتم رو جمع کردم:

- عوضی تویی و اون داداش آشغالت!

به گلوم فشار بیشتری آورد:

- یادت نره خانوم کوچولو من به زور نیاوردمت، مجبور نبودی قبول کنی! حالا هم حواست به زبونت باشه، من همیشه مهربون نیستم.

وقتی گلوم رو ول کرد به سرفه افتادم. ازم گذشت. روی زمین نشستم، جلوی در ورودی هال ایستاد.

- مجبور شدم به پلیس زنگ بزنم. الان هم حجره رو بستم و دارم می رم کلانتری.

از در خارج شد، سریع از جام بلند شدم و دنبالش دویدم. داشت روی ایوون کفش پاش می کرد. همین که خواست به سمت پله بره بازوش رو گرفتم، با تعجب به سمتم برگشت. اول یه نگاه به بازوش کرد و بعد یه نگاه به من. دستم رو کشیدم.

- می خوای چی کار کنی؟

ابروهاش تو هم رفت:

- برم ببینم چی می شه!

قدم بعدیش رو برداشت. می خواستم اسمش رو صدا کنم اما تو دهنم نچرخید. فقط گفتم:

- می شه بذاری برن؟

تو جاش ایستاد:

- که بازم واسه ام شاخ بشن؟

بغض به گلوم نشست.

- شاخ شدنشون چه فایده، وقتی من از خونه در نمی یام!

قدم بعدیش رو برداشت:

- حالا ببینم!

و به سرعت خارج شد. تا خارج شدنش از حیاط نگاهش کردم و برگشتم داخل. بغضم شکست و با صدای بلند گریه کردم.

***

تا شب مثل مرغ سر کنده بال بال می زدم، بی تاب بودم. وقتی دوباره با هم تو اتاق تنها شدیم و وقت خواب رسید، تازه فهمیدم که با همه شیطنتم یه ترسی باعث می شه نتونم سر حرف رو باز کنم. دامنم رو از پام در آوردم و رفتم زیر پتو. بازم نشسته بود پشت میز مطالعه اش و یه سری دفتر و ماشین حساب جلوش بود. دستم رو گذاشتم زیر سرم و بهش خیره شدم، حسابی گرم کارش بود. کلی حرف تو دهنم مزه کردم، با صدایی که از ته چاه در می اومد گفتم:

- چه خبر؟

بدون این که دست از کارش برداره گفت:

- از چی؟

ادامه دادم:

- از داداشم اینا!

نفسش رو فوت کرد و باز هم بدون نگاه کردنم گفت:

- یه امشب رو آب خنک بخورن حالشون جا می یاد!

تو جام نشستم و با تعجب گفتم:

- رضایت ندادی؟!

به سمتم برگشت و نگاهم کرد. اون قدر نگاهم کرد که از رو رفتم و دوباره تو جام دراز کشیدم. به کارش مشغول شد و زیر لب گفت:

- رضایت دادم!

تا خواستم حرفی بزنم، اومد میون کلامم و با تحکم گفت:

- دیگه دوست ندارم چیزی بشنوم.

ساکت شدم. فقط زیر لب گفتم:

- ممنون!

روم رو به سمت دیوار کردم و چشم هام رو بستم. خدایا بهشون چی گذشته؟! به ایلیا و داداشم چی گذشته؟!

یه مدت گذشته بود، حدود ده پونزده روز هر دو سه روز یه بار جنای حمیدرضا می گرفت، می تونستم حدس بزنم که به من مربوط می شه. یه روز راضیه اومد خونه مون و گیر داد که موهات رو رنگ کن، اولش خیلی تند برخورد کردم. حمیرا با موذی گری رو به راضیه گفت:

- حاضیه جونم این به خودش نمی رسه که حمیدرضا سمتش نره!

راضیه خندید:

- خب این که اون رغبت نمی کنه! اگه به خودت رسیدی و اون به سمتت اومد و پسش زدی درسته!

با غرور گفتم:

- من محکم تر از این حرفام!

دو تاییشون ریز ریز خندیدن. باز هم جَو زده شدم و گفتم:

- اصلا بیا و رنگ کن و ببین!

هر چند خودم هم خیلی دوست داشتم رنگ کنم، حالا که موقعیت بود واسه روحیه ام هم خوب بود. راضیه استقبال کرد و خودش رفت از بیرون وسایل هاش رو خرید و غروب اومد تو اتاقم. اول موهام رو یه کم کوتاه کرد و کلاه رو کشید رو سرم و شروع کرد با میل دسته های ریز مو رو در آوردن، یک نفس هم حرف می زد:

- صبح به حمیدرضا گفتم بره ریشاش رو بزنه، چی بود شبیه جنگلی ها شده!

حمیرا بلند خندید:

- راست می گی زن و شوهر شکل هم اند!

چپ چپ به حمیرا نگاه کردم که خنده اش خشک شد. حالا من هی بگم خوشم نمی یاد، هی داداششون رو می چسبونن!

بعد که مواد دکلره رو موهام باز شد رفتم و توی حموم شستمش. خدا رو شکر حاج خانوم رفته بود خونه جاریش و نبود که رو اعصاب ما باشه! کلاه رو از سرم در آورد و روش رو هم با رنگ تیره هایلایت کرد. وقتی کارش تموم شد چشمام به سختی باز می شد، بعدش یه دستی هم به صورتم کشید و ابروهام رو یه مقدار نازک کرد. از دیدن خودم تو آینه کَف بُر شدم. رنگ موهام خیلی به پوست روشن صورتم جور می اومد. وقتی راضیه و حمیرا از اتاق خارج شدن رفتم و جلوی آینه ایستادم، با لبخند ناشی از رضایت به خودم نگاه کردم. رژ صورتیم رو در آوردم و به لب هام زدم. چشم هام رو بستم و با حس بودن ایلیا بازش کردم. ایلیا پشت سرم بود، همون بلوزی که براش خریده بودم تنش بود. از توی آینه بهم نگاه کرد و لبخند زد. بهم چسبید و یه دستش رو از روی شکمم رد کرد و دست دیگه اش رو از روی گردنم و من رو به خودش چسبوند. به ساعدش بوسه زدم و اون هم بوسه ای به روی موهام کاشت. نفسم رو از بوی عطرش پُر کردم و چشم هام رو بستم. وقتی باز کردم ایلیا توی اتاق نبود، من تنها به آینه زل زده بودم و خودم رو برای کسی زیبا کرده بودم که تک تک سلول هام ازش بیزار بودن. ماشین حساب حمیدرضا رو از روی میزش برداشتم و با تموم قدرت به آینه کوبیدم و آینه با صدای وحشتناکی خرد شد. روی زمین نشستم. حمیرا و راضیه سراسیمه وارد اتاق شدند، اول با دهن باز نگاهم کردن. با قدرت دستم رو روی لبم کشیدم که رژم پاک بشه، با گریه رو به راضیه گفتم:

- آره من کم آوردم، من نمی کِشم. مگه من چند سالمه؟ مگه چند سالمه؟

خودم رو روی تخت انداختم و با صدای بلند گریه کردم. هیچ کدوم حرفی نزدن. حمیرا رفت و جارو برقی آورد و با کمک هم دیگه اتاق رو تمیز کردن و بدون حرفی از اتاق رفتن بیرون. اون قدر گریه کردم که از حال رفتم.

***

وقتی حاج خانوم برگشت خواهرش باهاش تماس گرفت و گفت که فردا شب می خوان بیان، از حمیرا شنیده بودم که خاله اش اینا جنوب زندگی می کنن. موقع شام روسریم رو با حجاب تر از همیشه بستم و بیرون رفتم و برای اولین بار به کمک راضیه و حمیرا سفره رو چیدم. در همین حین مردها هم اومدن. متوجه نگاه تحسین آمیز حاج خانوم شدم اما غرورش بهش اجازه نمی داد جز متلک حرف دیگه ای بزنه. رفتم توی اتاق و چادر رنگیم رو هم سرم کردم. شام رو به حالت عادی خوردیم. متوجه نگاه اخمو حامد و لبخند حاج آقا شدم، اما حمیدرضا بهم کوچک ترین توجهی نکرد. خنده ام گرفت و تو دلم گفتم: «طفلک راضیه و حمیرا نمی دونن که من تو اتاق هم از سرم روسریم رو بر نمی دارم!»

آخر شب باز هم راضیه عزم رفتن کرد و علی رغم اصرارهای حاج خانوم نموند، تازه گفت شاید فردا شب هم نیاد. بعد از رفتنشون رفتم به اتاقم. از پشت پنجره دیدم که راضیه داره یه چیزایی به حمیدرضا می گه، از خودم لجم گرفت که این قدر زود قبول کردم و به طناب راضیه رفتم تو چاه! چادر و دامنم رو در آوردم و رفتم تو رخت خوابم. یه ربع بعد حمیدرضا هم اومد تو اتاق و این بار بعد از عوض کردن لباسش نرفت پشت میزش بشینه و اومد روی تخت. من که تا این لحظه داشتم نگاش می کردم به صورت غیر ارادی چشمام رو بستم. دیدم هیچ کاری نمی کنه آروم چشمم رو باز کردم، اخمش هنوز بود اما یه لبخند هم رو لبش نشسته بود. حالم بد شد! تصور کن یه آدم با سه کیلو ریش و پشم تو تاریکی داره بهت لبخند می زنه! حیف ایلیای من نبود؟! همیشه سه تیغه و خوش تیپ!

با همون لبخند گفت:

- موهات رو رنگ کردی واسه زیر روسری؟!

آب دهنم رو قورت دادم:

- اعتماد به نفسم پایین اومده بود، خواستم وقتی به آینه نگاه می کنم از خودم بدم نیاد.

اخمش بر طرف شد:

- حالا نمی خوای من نظر بدم؟

اَه! چندشم شد. نظرت بخوره توی سرت. با اخم گفتم:

- نه!

سریع به سمت مخالف برگشتم. تعداد نفس هام تند شده بود، از عصبانیت می خواستم سرم رو بکوبم به دیوار. پسره ی اجنبی پیش خودش چی فکر کرده؟ خودش رو تو آینه می بینه؟! نمی دونم چه قدر توی همون حالت بودم که خوابم برد.

شب بعد رسید و من واقعا حس مهمون و تحمل آدم های جدید رو نداشتم. وقتی حمیدرضا سر غروب به خونه برگشت دیدم ریش هاش رو زده، البته از ته نزده بود و هنوز ته ریش داشت. تیپش رو هم که همیشه پارچه ای بود ولی امروز مرتب تر شده بود. مثل خودش بهش توجهی نکردم. من استرس داشتم، بیشتر از این بابت که با خودم می گفتم اون که جاریش بود این طور منِ بدبخت رو روز اول زدن و بعدش هم به خاطرش چزوندم، این که خواهرشه می خواد با من چه برخوردی کنه؟!!

دوست نداشتم باهاشون رو به رو بشم، اما حمیرا از صبح در گوشم وِزوِز می کرد.

***

علیرغم میل باطنیم فقط به خاطر اصرارهای حمیرا آماده شدم. یه بلوز کرم رنگ پوشیدم و دامن قهوه ای ماکسی با روسری قهوه ای تیره. بدون هیچ آرایشی چادر رنگیم رو هم سرم کردم و از زندانم خارج شدم. بدون این که به آشپزخونه نگاهی بندازم به طرف هال سرازیر شدم. صدای مهمون ها و تعارف های حمیدرضا و حاج اسد از روی ایوان می اومد. حامد که کنار در ورودی ایستاده بود به محض این که متوجه من شد با لحن طلبکارانه ای گفت:

- واسه چی اومدی بیرون؟ کسی برای دیدن تو نیومده!

قبل از این که من جوابی بدم صدای حمیرا از پشت سرم اومد:

- مطمئن باش به خاطر دیدن تو هم نیومدن!

حامد با خشم به من نگاهی انداخت و قبل از این که حرف دیگه ای بزنه مهمون ها وارد شدن. اول خانم مسنی که قد متوسط و صورت مهربونی داشت وارد شد. حمیرا معرفی کرد:

-خاله معصومه.

خاله معصومه من رو در آغوش کشید:

- خوبی عروسکم؟

نمردیم و تو این چند وقته یکی به غیر از حمیرا من رو بغل کرد. از من جدا شد و با حمیرا روبوسی کرد و بعد با شنیدن صدای حاجیه خانوم به سمت هم رفتن. پشت سرش دختر جوونی که بهش می خورد از من بزرگ تر باشه وارد شد.

حمیرا- دختر خاله ی عزیزم، سوده جون.

سوده هم با من روبوسی کرد و این وصلت کذایی رو تبریک گفت و رو به حمیدرضا و پسر جوونی که پشت سر او وارد خونه می شدن گفت:

- آقا رضا به سلیقه تون تبریک می گم!

حمیدرضا لبخند کج و کوله ای زد و تشکر کرد. جوونی که همراه اون بود به محض این که از تو بغل حامد بیرون اومد رو به من و حمیرا سلام کرد و با لبخند دلچسبی گفت:

- تبریک می گم.

و رو به حمیرا گفت:

- زلزله اسم زن داداشت چیه؟

حمیرا با اخم گفت:

- زلزله خودتی. اسمش شقایقه!

ادامه داد:

- اوه چه اسم زیبایی. تبریک می گم شقایق خانوم!

لبخند کم جونی زدم:

- ممنون.

حتی نیم نگاهی هم به حمیدرضا ننداختم. بعد از اون ها هم مردی تقریبا به سن حاج اسد، البته با ظاهری آراسته تر، با هم وارد شدن. حمیرا در گوشم گفت:

- پسر خاله ام سعید بود. اینم شوهر خالمه، آقا فرخ.

بعد از این که آقا فرخ با حامد روبوسی کرد، حاج اسد با مهربانی دست من رو گرفت و رو با آقا فرخ گفت:

- این هم عروسمه، شقایق!

آقا فرخ نگاه تحسین آمیزی بهم انداخت و گفت:

- تبریک می گم عروس خانوم.

سرم رو به نشونه ادب خم کردم:

- ممنونم!

به همراه حمیرا به جمع پیوستیم، همه در حال جا به جا شدن روی مبل ها بودن. از اون جایی که چیدمان این دو دست مبل نا مرتب بود، مبل سه نفره کنار دو نفره قرار گرفت. سعید رویِ سه نفره نشسته بود، حمیرا و سوده رفتن روی دو نفره نشستند و من به ناچار باید کنار سعید می نشستم، خدا رو شکر باز مبل سه نفره بود. خاله و حاج خانوم از آشپزخونه بیرون اومدن. تنها جایِ خالی یکی کنار من بود، یکی هم یه مبل یک نفره. اگه مثل آدم اون دو نفره ای که گذاشته بودن کنار گلدون رو یه جوری می ذاشتن که از این سرویس جدا نشه این طور نمی شد. همون طور که حدس می زدم حاج خانوم روی مبل یک نفره نشست و خاله معصومه در حالی که نزدیک ما می شد یهو وایستاد بعد رو به حامد و حمیدرضا که رو به روی ما بودن برگشت و گفت:

- حمیدرضا جان بلند شو بیا پیش عروست بشین.

حمیدرضا با لبخند لوسی گفت:

- راحت باشین خاله جان!

اما خاله ول کن نبود و دست حمیدرضا رو گرفت و از جا بلندش کرد و خودش نشست. حمیدرضا هم اومد و خودش رو بین من و سعید جا داد. اون لحظه دلم می خواست می زدم خاله و دیوار رو یکی کنم. مار از پونه بدش می یاد دم لونه اش هم سبز می شه!

***

از این که با حمیدرضا بازوهامون به هم بخوره چندشم می شد، حس می کردم ایلیا داره ما رو می بینه. خودم رو تا جایی که می شد جمع کرده بودم و به دسته گوشه مبل فشار می دادم، اما اون بی خیال خودش رو ول کرده بود و لم داده بود. گاهی اوقات فکر می کردم از قصد خودش رو بیشتر هم فشار می ده! همه گرم صحبت بودن. حمیدرضا و سعید با هم البته حامد هم از رو به رو به سمتشون خم شده بود و نظر می داد. باباها با هم، خاله و مادر فولاد زره هم با هم! سوده و حمیرا هم که کنار ما نشسته بودن با هم البته اونا هر از گاهی از من نظر می خواستند تا من رو وارد بحثشون کنن، اما من با دادن جوابی کوتاه دوباره سر به زیر می نداختم. تو دلم داشتم خودم رو لعنت می کردم که چرا به حرف حمیرا گوش دادم و از اتاق اومدم بیرون، که صدای خاله باعث شد جمع سکوت کنه:

- شقایق جون همیشه این قدر مظلوم و ساکتی؟!

تا سرم رو بلند کردم که جواب بدم، حامد گفت:

- مظلـــوم!

و با صدای بلند خندید. حاج خانوم لبخند خبیثی روی لبش نشست و بقیه با تعجب به حامد خیره شدن. شروع شد، برنامه اصلی هر شب سینمای این خونه شروع شد! دندونام رو به هم فشردم. خاله با تعجب رو به حامد گفت:

- چرا می خندی؟

حامد در حالی که سعی می کرد خنده مسخره اش رو فرو بخوره گفت:

- آخه این جغجغه کجاش مظلومه؟!

یکی نیست بگه من کی جلوی تو جیغ جیغ کردم ایکبیری؟! خاله با چشمای گرد شده به من نگاه کرد:

- این چی می گه دخترم؟ تو بلدی جیغ بزنی؟

تمام سعیم برای فرو خوردن خشمم تبدیل شد به یه لبخند کج و هیچ صدایی از گلوم خارج نشد. حاج آقا با غیظ گفت:

- حامد!!

حامد شونه هاش رو بالا انداخت:

- مگه دروغ می گم آقاجون؟! این خانومِ مظلوم زندگیمون رو به هم ریخت، چه زود یادتون رفت!

از این لجم می گرفت که حمیدرضا لال شده بود. خاله با شرم لباش رو گزید و رو به حامد گفت:

- خاله جون ما هم خبر داریم چی شده و از این قضیه ناراحتیم، اما شقایق که گناهی نداره!

قبل از جواب حامد حاج خانوم تیرش رو انداخت:

- نه جونم، این طور نگاش نکن، حمیدرضا دمش رو چیده که ساکت شده!

بغض وحشتناکی به گلوم چنگ انداخته بود، اما من جلوی این قوم الظالمین گریه نمی کنم. آب دهنم رو قورت دادم. حمیرا با ناراحتی گفت:

- مامان جون کافیه الان وقت این حرفا نیست!

خاله با ناراحتی به من چشم دوخت و سرش رو با تاسف تکون داد. سرم رو انداختم پایین. بعد از چند ثانیه سکوت کشنده، آقا فرخ بحثی رو انداخت وسط و حواس همه رو پرت کرد. سوده صدام کرد:

- شقایق جون؟

سرم رو بالا کردم. نمی دونستم چی می خواست بپرسه، اما وقتی صورت بر افروخته من رو دید از پرسیدنش منصرف شد و با لبخند شرمساری گفت:

- هیچی عزیزم!

دوباره سرم رو پایین انداختم. با خودم درگیری داشتم و حرف هایی رو مدام با خودم مرور می کردم که فقط باعث بیشتر شدن خشمم می شد. هی تو دلم بهشون می گفتم: «اگه داداشام این جا بودن بازم جرات می کردین این شکلی خوارم کنین؟! آشغالای عوضی!» گرمای دست حمیدرضا رو روی دستم حس کردم. سرم رو بلند کردم، دیدم هیشکی حواسش نیست. خودِ حمیدرضا هم داشت با سعید حرف می زد. خواستم دستم رو از دستش بیرون بکشم ولی چون محکم گرفته بود تلاشم بی فایده بود. دو سه بار دیگه سعی کردم و چون نا امید شدم سرم رو کمی نزدیک گوشش کردم و از لای دندونای قفل شده ام گفتم:

- دستم رو ول کن کثافت!

یهو روش رو به سمتم کرد و با عصبانیت واسه ثانیه ای زل زد بهم. از ترس دلم لرزید، اما سریع به حالت عادی برگشت و با سعید به صحبتش ادامه داد. به دستم فشار محکمی وارد کرد که استخونم تیر کشید و سپس ولش کرد. با دست دیگه ام دستم رو گرفتم و آروم مالیدم. الهی دستت بشکنه حیوون! اگه ایلیام این جا بود سرت رو می ذاشت روی سینه ات.

حاج خانوم از جاش بلند شد و رو به حمیرا گفت:

- پاشو بیا سفره رو پهن کنیم.

پشت بند حرفش سوده و خاله هم بلند شدن. من تو جام فرو رفتم. حالا تنها زن توی جمع من بودم. حس بدی داشتم حس یه سر بار که توی هیچ جمعی راه نداره! سر سفره هم باز من و حمیدرضا کنار هم افتادیم. همه مشغول کشیدن غذا شدن و من به بشقاب خالیم خیره شدم. خیالم پَر کشید به زمانی که توی خونه مون بودم، سر این که اول کی غذا بکشه با کامران می چسبیدیم به هم و دست آخر هم من با طرفداریِ کیوان و بابا موفق می شدم و زودتر از همه غذا خوردنم رو شروع می کردم. حس کردم سالیانِ ساله که خانواده ام رو ندیدم. یک ماه زمان کمی نیست، منی که حتی به ساعت مدرسه دلم واسه مامانم تنگ می شد حالا یک ماهه که حتی صداش رو نشنیدم. با صدای حمیدرضا به موقعیت کنونیم برگشتم:

- از سبزی می خوری یا مرغ؟

بدون این که جوابش رو بدم به بشقابم نگاه کردم و متوجه شدم که واسم برنج کشیده. مقداری ماست ریختم و مشغول خوردن شدم. حس کردم داره با حرص نفس می کشه. اون قدر داغون بودم که عصبانیت همیشگی حمیدرضا واسم ذره ای مهم نبود. دو سه تا قاشق بیشتر نخورده بودم که آروم نزدیک گوشم گفت:

- مامان دلش خوشه دمت رو چیدم، نمی دونه که درازای دمت تمومی نداره!

بازم تحویلش نگرفتم و به خوردن پلو و ماستم ادامه دادم. سوده با تعجب گفت:

- اِ شقایق جون چرا خورشت نمی خوری؟!

یکی نیست بگه به شما چه؟ من اصلا دلم می خواد زهرمار بخورم. با بی حوصلگی گفتم:

-میلم نمی کشه!

حاج خانوم با نیش گفت:

- لابد فکر می کنی من بهداشتی نپختم؟!

و زیر لب گفت:

-کته گدا این همه ادا!

لقمه برنج تو گلوم سنگ شد، داشتم منفجر می شدم. خاله برای عوض کردن جو طوری که بقیه آقایون نشنوند رو به حمیدرضا با لبخند اشاره کرد:

- شیطونی کردی؟

حمیدرضا لبخندی مثلا از روی شرم زد. ناخواسته پوزخندی زدم:

-هِه!

خاله متوجه نشد ولی حمیدرضا به آرومی چنگالش رو طوری که کسی نفهمه به زانوم فشار داد. دردم گرفت، اما خودم رو جمع نکردم. نزدیک گوشم غرید:

- مواظب رفتارت باش. نذار سگ بشم!

بعد از شام خاله گیر داد که باید برم حرم و تا صبح خوابم نمی بره اگه به آقا سلام نکنم و این حرفا. اون وقت من یک ماهه که این جا اومدم و هنوز حرم نرفتم، قضیه نطلبیدن که میگن فکر کنم این باشه. همه به غیر از من و حمیدرضا به قصد زیارت خونه رو ترک کردن. وارد اتاقم شدم و چادرم رو از سرم در آوردم. روی صندلی کنار میز مطالعه نشستم و سرم رو روی میز گذاشتم و سعی کردم ذهنم رو از موضوع امشب منحرف کنم و گریه ام رو موکول کنم به بعد از کپیدن حمیدرضا! تو همین حال بودم که احساس کردم صندلیم تکون خورد. سرم رو بلند کردم و دیدم بله خودِ منحوسشه. رگ های قرمز به سفیدی چشم هاش نشسته بود، از لای دندون هاش صدای خشکش در اومد:

- پررو شدی شقایق!

ناخودآگاه لبخندی زدم:

- تو چی کار داری ببینی داروخونه نفت داره یا نه؟ شاشت رو بکن برو. می خوای گیر بدی بده دنبال بهونه نگرد!

ابروهاش تو هم رفت، یهو دستش رو تو هوا بلند کرد و کشیده محکمی بهم زد که باعث شد تعادلم رو از دست بدم و با صندلی بیفتم رو زمین. بغضم داشت نابودم می کرد. سعی کردم بشینم و از شر پوزخندش خلاص شم. گونه ام می سوخت. از جام بلند شدم و خواستم به سمت تخت برم که شونه ام رو چسبید و من رو به سمت خودش برگردوند. صورتش رو نزدیکم کرد و در حالی که نفس های داغش به صورتم می خورد با دلخوری گفت:

- از این همه اذیت کردن من چی نصیبت می شه؟

لب هام رو به هم فشردم، نمی خواستم حرف بدی از دهنم خارج بشه فقط بهم نگاه کردم. با پررویی تمام گفت:

- این رفتارت واسه چیه؟

یعنی خودِ خرش معنی این جمله مسخره اش رو نمی دونست؟ در برابر سکوت من این بار با عصبانیت پرسید:

- از هم صحبتی با من بدت میاد؟!

می خواستم بگم آره بدم میاد، حتی از دیدنت حالم بهم می خوره. اما فقط لب هام رو بیشتر به هم فشردم. بازوهام رو گرفت و تکونم داد:

- شقایق از این سکوت مسخره ات متنفرم، یه چیزی بگو دِ لعنتی!!

و من با نفرت تمام تو چشاش خیره شدم. این بار با پشت دست زد روی لب هام، طوری که طعم شور خون رو توی دهنم حس کردم. به محض باز کردن لب هام مخلوطی از آب و خون که نشونه ترکیدنِ ناحیه داخلی لبم بود از دهنم سرازیر شد. دستم رو به دهنم گرفتم و با چشمای تار از اشکم رو بهش گفتم:

- تو یه حیوونی که هیچ بویی از انسانیت نبردی!

هلم داد که باعث شد بیفتم و به خاطر نزدیکیم به تخت کمرم به لبه تخت برخورد کرد. از درد ضعف کردم و به خودم پیچیدم. واسه یک لحظه حس نگرانی به چشم هاش دوید اما خیلی زود جاش رو به اخم داد. از یقه ام گرفت و من رو کمی بالا کشید:

- حرفت رو پس بگیر.

پوزخندی زدم:

- خیلی ضعیفی که زورت رو به یه زن نشون می دی!

تکونم داد:

- ببند دهنت رو. بگو غلط کردم!

با پررویی گفتم:

- غلط کردی!

با عصبانیت گفت:

- با اون حرومزاده هم همین طوری برخورد می کردی؟!

از عصبانیت جیغ کشیدم:

- خفه شو! حرومزاده تویی نه ایلیای من!

و به صورتش تف انداختم. جوی خون روی صورتش راه گرفت. چشماش به خون نشست با یه حرکت روسری و بلوزم رو با هم از تنم درآورد و سپس دامنم رو. از این که جلوش با لباس زیرم یا بهتره بگم از این که برای اولین بار جلوی مردی با این وضعم از شرم به خودم پیچیدم. مخصوصا که حمیدرضا با وقاحت تمام نگاهم می کرد. پاهام رو توی شکمم جمع کردم و دست هام رو به صورت ضربدر جلوی سینه هام با این که کاملا عریان نبود قلاب کردم و خودم رو کنجِ تخت جمع کردم. در حالی که خم می شد تا مچ پام رو بگیره با حرص گفت:

- کجا؟ مگه نگفتی حرومزاده ام؟ بیا تا معنی حرومزادگی رو بهت بفهمونم!

مچ پام رو گرفت و به شدت من رو کشید که باعث شد سرم به عقب بره و با دیوار برخورد کنه. تمام بدنم می لرزید. گردنم رو چسبید و بلندم کرد و سپس روی فرش پرتابم کرد. بدنم به خاطر کشیده شدن روی فرش گزگز کرد. بازم سعی کردم خودم رو جمع کنم. همون طور ایستاده بود و نگاهم می کرد مردک هیز، زیر لب گفت:

- تو سهم منی و فقط باید اطاعت کنی! فهمیدی؟

و چون از من جوابی نشنید با صدای بلند فریاد زد:

- فهمیدی هرزه؟

بی اختیار با صدایی که از شدت ترس و عصبانیت می لرزید داد زدم:

- هرزه مادرته!! 

به سمتم حمله کرد و لگدی به پهلوم زد.

- ببند دهنت رو!

دستش رو به کمربندش برد.

- امشب درسی بهت می دم که تا آخر عمرت یادت بمونه که خونه آخرت همین جاست.

کمربندش رو بیرون کشید و اولین ضربه رو به کمرم زد، از درد ناله خفیفی کردم. بعدی و بعدی و بعدی... به هر جا که دستش می رسید از لگد پرونی هاش هم غافل نمی شد. ولی من گریه نکردم. التماس نکردم. بذار بزنه، بذار بمیرم. این خوبه! نباید یادم بره و یه روزی بهش دل ببندم، این چهره حمیدرضا رو باید ثبت کنم، که اگه من بنده ی همون خدام یه روزی خوار شدنش رو ببینم. از درد ضعف کردم و چشمام سیاهی رفت و دیگه هیچی نفهمیدم!!

احساس نوازش انگشتی رو روی صورتم حس کردم. آروم بو کشیدم، بوی عطر خود لعنتیشه. حسم رو تو بدنم متمرکز کردم. برخورد مستقیم لحافم رو با پوست قفسه سینه ام حس کردم. برای بر طرف شدن شَکَم رون هام رو به هم فشردم، بله یقین کردم که هیچ لباسی تنم نبود. آروم چشم هام رو باز کردم و به سقف خیره شدم. هنوز شب بود و من هنوز زنده بودم. صورتش رو نزدیک صورتم کرد:

- بیدار شدی؟

جوابش رو ندادم و صورتم رو به جهت مخالف چرخوندم. با صدای آرومی گفت:

- شقایق؟

خواستم لب هام رو به هم فشار بدم تا چیزی نگم اما تازه فهمیدم که چه بلایی به سر لب هام اومده، درد وحشتناکی رو روی لبم احساس کردم. دستش رو گذاشت لبه پتو از اون جایی که ترسیدم یه وقت پتو رو از روم برداره دست هام رو سریع بالا آوردم و پتو رو محکم چسبیدم. اما اون صورتش رو بهم نزدیک تر کرد و روی گونه ام رو بوسید. یه دستم رو آوردم بالا و با غضب روی گونه ام به نشونه پاک کردن جای بوسه اش کشیدم، حتی صورتم از این کارم سوخت. نفسش رو با حرص بیرون داد:

- تو ادب نمی شی، نه؟!

زیر لب گفتم:

- گمشو.

ریز خندید:

- نه دختر خانوم، انگار خوب متوجه نشدی! چه بخوای چه نخوای باید من رو کنارت تحمل کنی، تا آخــر عمرت!!

کلمه آخر رو با تاکید گفت. خدایا چی می شد اگه اون لحظه، لحظه آخر عمرم بود؟! ولی افسوس! دستش رو آروم فرستاد زیر پتو. وای خدا جونم چی کار می خواد کنه؟ از ترسم با دستی که پتو رو نچسبیده بودم به صورت افقی به سینه هام محکم چسبوندم، اما بر خلاف تصورم دستش رو از روی شکمم به پایین سُر داد. وای نه! داشت می رفت به طرف منطقه ممنوعه! رون هام رو محکم به هم فشردم پتو رو ول نکردم، حس می کردم پتو ازم محافظت می کنه. با تمام زوری که داشتم رون هام رو به هم فشار می دادم اما دست داغش رو با سماجت بین رون هام قرار داد. نفس هام به شماره افتاده بود، نمی خواستم التماسش کنم اون پست تر از این حرف ها بود. با دستش فشار خفیفی بهم وارد کرد. اشک به چشم هام دوید. نباید این اتفاق می افتاد، من متعلق به ایلیا بودم. باید غرورم رو به خاطر ایلیا می شکستم! با صدای آرومی که به زور از گلوم خارج شد یه نه نا مفهوم گفتم. با چشم های قرمزش بهم نگاه کرد و با صدای لرزونش گفت:

- چرا نه؟ مگه تو زنم نیستی؟

و با کف دستش فشار دیگه ای بهم وارد کرد. با این که مطمئن بودم قصد نداره بهم آسیبی بزنه، اما نمی خواستم از عصبانیت تحریکش کنم که بر خلاف میلش کاری بکنه. مطمئن بودم که قصدش فقط شکستن غرورمه. لب های زخمیم رو باز کردم و این بار با صدای بلندتری نسبت به دفعه پیش گفتم:

- خواهش می کنم!

پوزخند کم رنگی واسه ثانیه ای به لبش نشست و محو شد:

- خواهش می کنی که چی؟

با وقاحت زل زد به چشمام. چشمام رو بستم و چند بار تند نفس کشیدم. این بار فشار محکم تری وارد کرد و با حرص گفت:

-خواهش می کنی که چی؟

چشمام رو باز کردم، قطره اشکی به روی گونه ام چکید:

- خواهش می کنم اذیتم نکن!

صورتش رو بهم نزدیک کرد و خیره شد به لب هام:

- بیشتر خواهش کن!

برای این که کمی خیالم راحت بشه دستم رو از روی سینه ام برداشتم و ساعد دستش رو که لای رون هام قرار داشت چسبیدم:

-تو رو به خدا بهم آسیب نرسون!

دست دیگه اش رو بالای سرم قرار داد و روم خم شد و در حالی که فقط چند سانت لب هام با لب هاش فاصله داشت گفت:

- می دونی چیه؟ هر چی بیشتر خواهش می کنی من بیشتر تحریک می شم که یه کاری باهات بکنم!

نفس های داغش به لب هام می خورد. وای نکنه لبام رو ببوسه؟! سرم رو تو بالش فرو دادم با این کارم چند سانتی فاصله ام بیشتر شد، از طرفی هم با دستم سعی می کردم دستش رو از ناحیه ممنوعه دور کنم. با صداش که حالا یه لحن چندش آور گرفته بود آروم گفت:

- ساکتی! تسلیم شدی؟

لب هاش رو گذاشت روی لب هام و هیچ حرکت خاصی نکرد، فقط همین طور نگه داشت حتی فشار هم نمی داد. نفسم رو تو سینه ام حبس کردم و لب هام رو به هم چفت. پتو رو ول کردم و دستم رو به سختی بین لب هامون قرار دادم. شاید بوسیدن لب های زخم و متورم براش میلی ایجاد نمی کرد که به این راحتی از خیر بوسیدنش گذشت! واسه ثانیه ای چهره ایلیا جلوم نقش بست وقتی توی آرایشگاه من رو با لباس عروس دید به لب هام اشاره کرد و با سو استفاده از حواس پرتی هنگامه و آرایشگر تو هوا واسم بوس فرستاد. بغض راه گلوم رو بست. حمیدرضا پشت دستم رو بوسید و بعد رسید به مچم و بعد رفت روی گردنم. اشکم دوباره از چشمم به پهنای صورتم سُر خورد، ایلیای من سهمش از نظاره کردن من فقط دیدن موهای سرم بود و یکی دو بار دیدنم با لباس مجلسی نیمه برهنه، اما حالا بدون هیچ پوششی جلوی مردی دراز کشیده بودم که احساس تنفر نسبت بهش داشتم و داشت بدن من رو لمس می کرد و می بوسید! قطرات بعدی اشک سرازیر شد. به استخون زیر گردنم رسید و میک محکمی زد، مطمئن بودم که جاش تا ساعتی بعد کبود می شه. کمی پایین تر رفت، تا حس کردم پتو داره از بدنم جدا می شه بغضم ترکید و با صدای بلند گریه کردم دستم رو از روی لبام برداشتم و پتو رو چسبیدم و با گریه گفتم:

- حمیدرضا التماست می کنم بهم دست نزن. تو رو به هر کی می پرستی. تو رو به روح فرشته!

با صدای بلند ضجه می زدم. با دستش که بالای سرم بود محکم دهنم رو چسبید و با چشمای عصبی و متعجب بهم زل زد. هق هق می کردم و سیلاب اشکم روون شده بود. آروم دستش از بین پاهام شل شد و به فاصله چند ثانیه دستش رو برداشت. کمی جسارت پیدا کردم و پتو رو محکم گرفتم و خودم رو جمع کردم و به گوشه تخت خزیدم. اونم که فهمید تقریبا صدام کم شده دستش رو از روی دهنم شل کرد و من پشتم رو به دیوار چسبوندم و به پهلو شدم و بهش خیره شدم. تازه فهمیدم که اونم با من زیر یه پتو بوده. تازه چی، شلوار هم پاش نبوده! این رو وقتی فهمیدم که پتو رو به روی خودم کشیدم و ازش فاصله گرفتم.

اون هم همون طور به پهلو رو به من خوابیده بود. یه دستش رو زیر سرش گذاشت و دست دیگه اش رو که بین پاهای من بود رو به طرف بینیش برد و با شهوت نفسش رو داخل کشید، در حالی که هنوز هق هق می کردم با حرص گفتم:

- نکن!!

پوزخندی زد:

- چیه؟ این کارم هم بهت آسیب می رسونه؟

هیچی نگفتم و به گریه های بی صدام ادامه دادم و فقط به چشم هاش نگاه کردم. بعد از چند ثانیه که نگاهم کرد اخم مهمون صورتش شد، با کلافگی چند تا نفس کوتاه کشید و از جاش بلند شد و شلوارش رو پاش کرد به سمت در رفت. لحظات آخر که داشت از در اتاق خارج می شد بدون این که نگاهم کنه با صدای آروم و عصبی گفت:

- می رم آب بخورم، وقتی برگشتم لباسات تنت باشه واِلا قول نمی دم که بتونم جلوی خودم رو بگیرم!

از در خارج شد، سریع از جام بلند شدم و به دنبال لباس هام که روی زمین ولو بودن گشتم و تند تند همه رو تنم می کردم. وقتی بی حرکت روی تخت قرار گرفتم تازه انگار دردام رو متوجه شدم، مخصوصا کمرم که انگار تبر خورده بود. تو جام رو به دیوار دراز کشیدم و چشمام رو بستم. تا موقعی که بیدار بودم به اتاق برنگشت و با استرس وحشتناکی به خواب رفتم!!

***

هوشیار شده بودم، اما حس باز کردن چشمام نبود. با یادآوری شب قبل یهو چشمام رو باز کردم و به شدت تو جام نشستم که باعث شد درد وحشتناکی توی کمرم بپیچه. نگاهی به ساعت انداختم، نزدیک نه بود. نفسم رو از سر آسودگی فوت کردم. خدا رو شکر رفته! از جام به سختی بلند شدم، رو تختی رو مرتب کردم. نگاهی به تخت کردم و تمام صحنه های دیشب تو ذهنم مجسم شد. همه اش تقصیر خود احمقمه! نباید با اعصابش بازی می کردم.

وقتی از دستشویی در اومدم به سمت آشپزخونه رفتم تا صبحونه بخورم. حاج خانوم داشت آشپزخونه رو مرتب می کرد و میز هم جمع شده بود. جلوی در وایستادم و سلام کردم، به سمتم برگشت و زیر لب جواب سلامم رو داد و دوباره به کارش مشغول شد. متوجه شدم که نیشخند زد، یعنی صدامون رو شنیده؟!

ترجیح دادم صبحونه نخورم. به سمت اتاق برگشتم. دلم می خواست با یکی صحبت کنم، حمیرا کم سن و سال بود و روم نمی شد، اما راضیه می تونست هم صحبت خوبی باشه. حالا چه جوری به حاج خانوم بگم که می خوام از تلفن استفاده کنم؟ روم نمی شد که! با خودم گفتم بذار حمیرا از مدرسه برگرده بهش می گم موقعیت تماس جور کنه.

هی به در و دیوار نگاه کردم، داشتم دق می کردم. دوباره از اتاق بیرون اومدم و رفتم تو آشپزخونه و به در تکیه دادم. حاج خانوم مشغول آشپزی بود. هی من رو زیر چشمی نگاه کرد، آخر هم طاقت نیاورد و رو بهم گفت:

- چیه چرا این شکلی بهم زل زدی؟

شونه هام رو بالا انداختم:

- حوصله ام سر رفته!

با تعجب بهم نگاه کرد و بعد اخماش رفت تو هم:

- نکنه می خوای برات دلقک بازی در بیارم دلت وا شه؟!

خودم رو کنترل کردم و زیر لب گفتم:

- می شه منم کمک کنم؟

با خودم گفتم بالاخره از جنس سنگ که نیست! اما بر خلاف تصورم زنه واقعا از سنگه. با خشونت گفت:

- لازم نکرده! من بد تبم!

این یعنی چی؟ یعنی کثیفی! وگرنه دیده بودم که حتی حامد یا دامادش بعضی موقع ها می اومدن سر دیگ و ناخنک می زدن. با اخم همون جا وایستادم. آخر هم با خشونت گفت:

- اون جا وانستا، با اعصاب منم بازی نکن!

از آشپزخونه بیرون اومدم. رفتم تو حیاط و لبِ حوض نشستم. پاچه شلوارم رو بالا زدم و پاهام رو گذاشتم تو آب. هوا سوز سرد داشت و آب هم خنک بود، اما واسه کم کردن التهاب درونی من ذره ای تاثیر نداشت! نمی دونم چه قدر تو همین حالت بودم که باز صدای عصبی حاج خانوم تو حیاط پیچید:

- چرا با این سر و وضع اومدی تو حیاط؟! می خوای با آبروی چندین ساله ما تو این محل بازی کنی؟

به جونِ خودم اگه ذره ای احساس می کردم حرفش رو جدی زده دلم نمی سوخت، اما مطمئن بودم هدفش فقط ور رفتن با من بود، که من یه چیزی بگم باز من رو کتک بندازه! از جام بلند شدم و تای شلوارم رو باز کردم و به سمت خونه برگشتم و از جلوی چشمای عصبیش رد شدم. دلم عجیب هوای مامانم رو کرده بود و این زن فقط باعث می شد من دلتنگیم بیشتر بشه.

وسط هال ایستادم و رو بهش گفتم:

- راستی خاله معصومه اینا کجان؟

ابروهاش رو بالا داد:

- دوست ندارم خواهرم رو به خودت نسبت بدی!

ازم رد شد و بعد با کنایه گفت:

- ببخشید که واسه رفتن به خونه دخترم از تو اجازه نگرفتن!

و به سمت آشپزخونه رفت، دنبالش رفتم تو آشپزخونه. هنوز متوجهم نشده بود صداش کردم:

- حاج خانوم؟

یه ابرو بالا داده بهم نگاه کرد:

- چیه؟

- یه کم نون می خوام.

خودش رو با غذاش سرگرم کرد:

- دیگه نزدیک ناهاره!

با تعجب نگاهش کردم، یعنی اون آدمه؟! به سمت اتاق برگشتم. وحشتناک گشنه ام بود، کمرم هم درد می کرد. روی تخت نشستم و زانوهام رو بغل کردم. ساعت یک بود که در اتاقم باز شد و حمیرا پرید تو:

- پــِـــــخ!!

حتی تکونم نخوردم. اول لبخند داشت بعدش لبخندش خشک شد:

- سلام شقایق چیزی شده؟

سرم رو تکون دادم و آروم جواب دادم:

- سلام.

نزدیکم شد:

- چرا لبات سفید شده؟

لبخندی زدم:

- فکر کنم فشارم پایینه.

به حالت مشکوک نگاهم کرد:

- صبح بیدار شدی چیزی خوردی؟

فقط نگاهش کردم، خودش تا ته ماجرا رو رفت. سرش رو از روی تاسف تکون داد:

- خودت رو از بین می بری شقایق!

کنارم نشست و دستش رو زد پشت کمرم:

- حالا بی خیال!

از درد نفسم بند اومد. حمیرا هول کرد:

- چی شد؟

سرم رو تکون دادم:

- کمرم درد می کنه!

آروم پرسید:

- ماهانته؟ وسایل داری؟

جواب دادم:

- نه خوردم زمین.

با دو دلی پرسید:

- می شه ببینم؟

سرم رو تکون دادم، پشت بهش نشستم. بلوزم رو داد بالا و گفت:

- یه خطِ قرمز شده! دختر چرا مواظب نبودی؟

بلوزم رو پایین کشیدم و در جوابش فقط پوزخند زدم. از جاش بلند شد و گفت:

- الان بر می گردم.

چند دقیقه بعد با ساندویچ نون و پنیر برگشت. خداییش اون لحظه اون نون و پنیر رو بهتر از اکبر جوجه که غذای مورد علاقمه می دیدم! ازش تشکر کردم و اون رفت بیرون. مثل قحطی زده ها همه اش رو در عرض چند ثانیه خوردم!

ساعت دو بود که حمیدرضا مثل همیشه اومد که ناهار ببره مغازه، البته گاهی اوقات حامد می اومد. در حالی که پام از لبه تخت آویزون بود روی تخت دراز کشیده بودم، در اتاق باز شد و حمیدرضا اومد داخل. زیر لب سلام داد و به سمت میزش رفت، از تو جیبش کلید طلایی رنگی رو در آورد و در کمد میز رو باز کرد جلوش نشست. در همون حال گفت:

- چرا همه اش تو اتاقی نمی ری بیرون؟!

خنده ام گرفت:

- اتاق رو دوست دارم!

با تعجب بهم نگاه کرد:

- چیزی شده؟

سعی کردم بشینم، اما به خاطر درد کمرم صورتم رو در هم کشیدم و نشستم و گفتم:

- نمی خوام با رژه رفتن جلوی مادرت داغ عروسش رو زنده کنم!

یه سری برگه از کمد برداشت و سر پا ایستاد و با شَک گفت:

- چیزی گفته؟

سرم رو تکون دادم:

- نه، من این طور حدس می زنم!

نزدیکم شد:

- تو به حمیرا گفتی افتادی؟

فقط نگاهش کردم، دستش رو روی شونه ام گذاشت:

- بذار کمرت رو ببینم!

سعی کردم مانع بشم اما اون زورش بیشتر بود و موفق شد من رو برگردونه. بلوزم رو داد بالا و دست سردش رو کشید روی کمرم، احساس کردم الانه که صورتم آتیش بگیره. زیر لب با خودش نچ گفت و بعد که بلوزم رو پایین داد گفت:

- جاش کبود می شه!

لباسم رو مرتب کردم و گفتم:

- مهم نیست!

یه خرده چپ چپ نگام کرد و از اتاق بیرون رفت و با یه قوطی کِرِم برگشت. بهم گفت:

- دراز بکش.

چی؟ من دراز بکشم تو واسم کرم بمالی؟ با اخم بهش نگاه کردم:

- گفتم چیز مهمی نیست!

ابروهاش تو هم رفت:

- دیشب هم تقصیر خودت بود، وگرنه این بلا سرت نمی اومد!

با حرص گفتم:

- نه جونم! اونی که دیشب هات شده بود و دنبال بهونه می گشت تو بودی!

بازوم رو گرفت و روم رو برگردوند. با حرص گفتم:

- می گم نمی خوام، چرا حالیت نیست؟

از پشت دو تا بازوم رو گرفت و صورتش رو نزدیک گوشم آورد:

- مثل این که خودتم بدت نمیاد جریانات دیشب دوباره تکرار بشه؟!

مو به تنم سیخ شد، آب دهنم رو قورت دادم. اون ادامه داد:

- اگه می خوای مهربون باشم مثل بچه آدم زبونت رو به دهن بگیر. الانم دختر خوبی باش و دراز بکش!

بغض کرده بودم. آروم به شِکم دراز کشیدم و اون هم برام پماد ژله ای رو به کمرم مالید، اولش از سردی پماد بدنم لرزید اما یه خرده که گذشت خودم هم خوشم اومد. هر دو ساکت بودیم و اون با یه آرامش خاصی کمرم رو می مالید. یهو صدای عصبی حاج خانوم اومد:

- حمیدرضا کجا رفتی؟ آقاجونت منتظر غذاست تو رفتی تو اتاق، هوشت نمی کشه بیای بیرون؟

حمیدرضا هم با صدای بلند جواب داد:

- اومدم مادر!

یه خرده دیگه هم مالید و از جاش بلند شد و لباسم رو مرتب کرد، پتو رو کشید روم و گفت:

- بعد که خوب عرق کردی برو یه دوش آب گرم بگیر و وقتی در اومدی خودت رو گرم نگه دار تا سرما نخوری.

هیچی نگفتم، حتی تشکر هم نکردم. متوجه شدم که دم در مکث کرد و بعد بیرون رفت. وقتی مطمئن شدم که کلا از خونه خارج شده به اشک هام اجازه باریدن دادم!

***

می شه گفت اوضاع مرتب بود. ترسی که از اون شب نسبت به حمیدرضا تو دلم افتاده بود باعث شده بود بهش احترام بذارم. تقریبا جلوش راحت شده بودم، از لحاظ پوشش شده بودم مثل خونه بابام. به نظرم حمیدرضا آدم بدی نبود، اما وقتی به ایلیای من گفت حرومزاده یه جوری شدم، یاد حرف سید رضا افتادم که می گفت حتی فکر کردن بهش معصیته! درد کمرم بعد از گذشت دو هفته خوب شده بود، مخصوصا که تا یک هفته حمیدرضا هر شب واسم پماد می زد. من هر روز از شدت بیکاری حوصله ام سر می رفت و به مرز جنون می رسیدم. بالاخره طاقت نیاوردم و یه شب وقتی با هم تنها شدیم سر صحبت رو باز کردم. مثل همیشه من روی تخت دراز کشیده بودم و اون پشت میزش نشسته بود، الان دیگه راحت تر درک می کردم که چرا این قدر خودش رو خسته می کنه. با صدای آرومی گفتم:

- وقت داری یه کم حرف بزنیم؟

یه نگاه گذرا بهم انداخت و دوباره به کارش مشغول شد:

- بگو می شنوم.

با این که کلا نسبت به حرف زدنم سرد شدم ولی از رو نرفتم و گفتم:

- من زمانایی که حمیرا مدرسه اس خیلی حوصله ام سر می ره، مامانت هم از من خوشش نمیاد. تلفن هم که تو اتاق حاج خانومه و این طور که بوش میاد من حق استفاده ندارم که حداقل با مامانم صحبت کنم.

در زمانی که من حرف می زدم دست از کارش کشیده بود، ولی بازم بهم نگاه نمی کرد. ولی معلوم بود داره بهم گوش می ده. وقتی حرفام تموم شد یه نگاه به ساعت انداخت:

- الان ساعت ده شبه، فکر می کنی مامانت خواب باشه؟

اول منظورش رو دریافت نکردم اما چند ثانیه گذشت با ذوق گفتم:

- آره بیداره!

گوشیش رو به سمتم گرفت:

- بیا باهاش صحبت کن.

از روی تخت پریدم پایین و گوشی رو از دستش گرفتم و شروع کردم به شماره گرفتن. وقتی صدای مامانم رو شنیدم بی اختیار شروع کردم به گریه کردن، طوری که نفسم بالا نمی اومد. حمیدرضا از جاش بلند شد و گوشی رو ازم گرفت و قطع کرد، با بهت نگاهش کردم. در حالی که باز هم اخم کرده بود گفت:

- هر وقت گریه هات تموم شد بهشون زنگ بزن!

یه خرده که از شدت گریه ام کم شد گوشی شروع کرد به رنگ خوردن، به سمتم گرفت:

- بیا از خونه تونه.

گوشی رو از دستش گرفتم و بعد از کشیدن چند تا نفس عمیق جواب دادم:

- الو؟

صدای نگران مامانم تو گوشی پیچید و درست نیم ساعت با مامانم صحبت کردم. تنها کسی که جرات نکردم حالش رو بپرسم ایلیا بود. وقتی تموم شد احساس سبک بالی می کردم، یک ماه و نیم زمان کمی نیست، من شش هفته از شنیدن صدای مامانم بی نصیب بودم. گوشی رو به سمتش گرفتم و زیر لب گفتم:

- ممنون.

اون هم با لبخندی گوشی رو از دستم گرفت و دوباره به کارش مشغول شد. حالا که خیالم از بابت خانواده ام راحت شده بود حس نگرانی بابت ایلیا بهم فشار می آورد. توی فکر فرو رفته بودم و داشتم صحنه های احمقانه ای رو تصور می کردم. صداش من رو به خودم آورد:

- به چی فکر می کنی؟

با صدای آرومی گفتم:

- به گذشته.

به سمتم برگشت و واسه چند ثانیه نگاهم کرد، بعد لبخندی روی لبش نشست و گفت:

- به نظرت من بدون ریش و تیپ فشنم چه شکلی می شه؟

واسه یه لحظه حمیدرضا رو با موهای سیخونکی تصور کردم و زدم زیر خنده:

- باید با حال باشه!

از جاش بلند شد و به سمت کمد دیواری رفت و بعد از چند دقیقه گشتن آلبومی رو برداشت و شروع کرد به ورق زدنش و در همین حال هم به سمت من اومد و وقتی داشت کنارم می نشست یه عکس رو نشون داد:

- آهان این جاست!

و آلبوم رو به دستم داد. عکس از جماعت یه سری دختر و پسر بود که بهشون می خورد دانشجو باشن. بهش نگاه کردم و گفتم:

- تو کدومشونی؟

لبخند خبیثی زد:

- حدس بزن!

بدون این که دقت کنم یه نگاه به عکس ها کردم و رو بهش گفتم:

-سر کاریه؟!

لبخندی زد و دستش رو گذاشت روی عکس:

- من اینم!

با تعجب به عکس نگاه کردم. شلوار لی پاش بود با یه تی شرت تنگ سفید و آستین های کوتاه که عضلات دستش به خوبی دیده می شد، به نظر یه نمه هم پُرتر بوده. موهاش رو هم یه مقدارش رو روی پیشونیش ریخته بود و یه مقدارش رو به طرف بالا زده بود. از ته ریش خبری نبود و ریشش هم به قول بابام میخ طویله ای بود، یه خط باریک زیر چونه که فوق العاده بهش می اومد. قیافه ی معصومی که لبخند روی صورتش خیلی جذابش کرده بود.

با تعجب بهش نگاه کردم:

- بابات می دونست؟

سرش رو به آرومی تکون داد:

- وقتی دانشگاه قبول شدم، بهم گفت آزادی این چهار سال هر کاری که به آبروم ضربه نزنه انجام بدی.

در حالی که به عکس های دیگه نگاه می کردم گفتم:

- یه سوال بپرسم ناراحت نمی شی؟

جواب داد:

- بپرس!

به صورتش نگاه کردم:

- خیلی فرشته رو دوست داشتی؟

لبخندش واسه چند ثانیه از صورتش رفت و سرش رو پایین انداخت و هیچی نگفت، اما اخم هم نداشت. با صدای آرومی بدون این که نگاهم کنه گفت:

- ازدواج ما تصمیم بزرگترا بود!

زیاد تعجب نکردم، توقع چنین جوابی رو داشتم. درحالی که نگاهم رو از صورتش می گرفتم گفتم:

- بهت نمیاد زیر بار حرف زور بری!

جواب داد:

- کسی من رو مجبور نکرد!

با تعجب بهش نگاه کردم. ادامه داد:

- پدرم فقط به من پیشنهاد داد. من شخص خاصی مد نظرم نبود و فرشته هم دختر خوبی بود. واسه همین هم موافقت کردم!

با تعجب گفتم:

- فرشته چی؟

نفسش رو فوت کرد:

- بهم گفت کَسِ دیگه ای رو دوست داره. ازم خواست پام رو عقب بکشم چون اون نمی تونه رو حرف باباش حرف بزنه!

با شک گفتم:

- تو لج کردی درسته؟

سرش رو چند بار با نوسان کم تکون داد. نفس عمیقی کشید:

- عذاب وجدان شبا میاد سراغم. حس می کنم تو مرگش مقصرم!

از جاش بلند شد، نه تنها دلم نمی خواست دلداریش بدم بلکه دوباره اون حس تنفر نسبت بهش تو وجودم زبونه کشید!

آلبوم رو بستم و کنار گذاشتم، دوباره رفتم زیر پتو. با صدای آرومی گفت:

- تو چی؟

من که اصلا تو باغ حرفش نبودم گفتم:

- من چی؟!

چند ثانیه نگاهم کرد و زیر لب گفت:

- هیچی!

و به کارش مشغول شد. نکنه منظورش عشقم به ایلیا بود؟ خدا ذلیلت نکنه شقایق که موقعیت به این توپی رو از دست دادی!

***

به دیوار نیمه پشت بوم تکیه داده بودم و داشتم خونه همسایه ها رو دید می زدم، صدای حمیرا من رو به خودم آورد:

- خوب به بهونه لباس پهن کردن اومدی بالا و داری چشم چرونی می کنی!

به روش خندیدم و گفتم:

- عزیزم تو که همه جوره لطف داری این یکی هم روش! ایشاله عروسیت جبران می کنم.

لبخند معنی داری زد و بعد از چند ثانیه مکث گفت:

- سال تحویل وقتی قرآن رو باز کردم سوره الرحمن اومد، یعنی امسال عروس می شم؟

با صدای بلند خندیدم، قیافه اش دلخور شد:

- چرا می خندی؟

از شدت خنده ام کم کردم:

- این طوری که نیست باید ببینی معنیش چی بوده.

با هیجان در حالی که آخرین لباس رو پهن می کرد گفت:

- واسه تو چی در اومد؟

این مورد جز مواردیه که تا آخر سال یادم می مونه گفتم:

- آیه نود و شش سوره اعراف.

با لوس بازی به چپ و راست نگاه کرد و گفت:

- و معنیش چی بود؟

لبخند کجی زدم:

- نمی دونم! راستش قرآن عثمان طه بدون معنی بود، بعدش هم یاد رفت که نگاه کنم.

با سبد خالی به سمتم اومد:

- بیا بریم پایین نگاه کنیم ببینیم درست در اومده یا نه.

سرم رو تکون دادم:

- باشه بریم.

با هم از پله ها پایین اومدیم. حاج خانوم توی هال دراز کشیده بود و داشت چُرت بعد از ظهر می زد. صدای آهنگ ملایمی هم از اتاق حامد به گوش می رسید. با حمیرا رفتیم تو اتاقش و قرآنش رو برداشت و در حالی که بازش می کرد گفت:

- گفتی آیه شماره چند بود؟

- نود و شش!

بعد از کمی ورق زدن شروع کرد به خوندن:

- و چنانچه مردم شهر و دیار همه ایمان آورده و پرهیزگار می شدند همانا درهای برکات آسمان و زمین را به روی آنها می گشودیم ولیکن چون تکذیب کردند ما هم آنان را به کیفر کردار زشت رساندیم.

قرآن رو به سمتم گرفت:

- بیا خودت ببین من که چیزی نفهمیدم!

با نگاه کردن به متن عربی خوب فهمیدم. «وَلَو انَ اَهلَ القُری امَنوا» صحنه تصادف جلوی چشمام نقش بست، من شکر نعمتی که خدا بهم داده بود رو به جا نیاورده بودم!!

قرآن رو به سمت حمیرا گرفتم:

- ممنون.

از اتاق بیرون اومدم، سرم درد عجیبی می کرد. رفتم توی اتاقم و لبه ی تخت نشستم، خدایا من چه قدر احمق بودم! دلم شکسته بود، گریه تاثیر داشت؟ می خواستم گریه کنم اما نفسم توی سینه ام گیر کرده بود. باید جیغ می زدم، اما شرایط! از جام بلند شدم و وضو گرفتم و دو رکعت نماز شکر خوندم به اضافه ی نماز ظهرم که تا اون موقع نخونده بودمش. احساس شعف می کردم، حس می کردم خدا یه فرصت دوباره بهم داده. با خودم گفتم لابد خدا این جا چشمم رو به این حقایق باز کرد که حالا شاید یه روزنه امیدی برای برگشت پیش ایلیای عزیزم باشه.

شب بعد میلاد امام رضا(ع) بود و از صبح شبکه استانی حرم رو نشون می داد و من بی نهایت دلم می خواست حرم مطهر رو از نزدیک ببینم. هماهنگ هم شده بود که شب دست جمعی بریم به حرم، اما درست نیم ساعت قبل از رفتن یکی با حمیدرضا تماس گرفت و اون هم برافروخته زد زیر همه چی که من و شقایق هیچ جا نمیایم. تا لحظه ای که همه داشتن از خونه بیرون می رفتن امید داشتم که منصرف بشه و بگه ما هم می ریم، اما زهی خیال باطل. بعد از ده دقیقه که من بغض کرده توی هال رو به تلویزیون نشسته بودم و داشتم از شبکه سه پخش مستقیم مولودی خوانی نگاه می کردم حاضر و آماده از اتاق بیرون اومد و رو به من گفت:

- می رم جایی، زود بر می گردم.

با تعجب گفتم:

- چیزی شده؟

سرش رو تکون داد و از خونه خارج شد. ترس برم داشت، یعنی اتفاق به من مربوط می شه؟! شروع کردم از شدت استرس توی خونه راه رفتن. نیم ساعتی گذشته بود که یهو در حیاط باز شد و حاج خانوم سراسیمه وارد حیاط شد و حمیرا هم پشت سرش. همون طور وسط هال ایستاده بودم که حاج خانوم به سمتم حمله ور شد:

- سلیطه آخر هم زهرت رو ریختی؟ چرا ولمون نمی کنی؟ از وقتی اومدی هر چی بدبختیه با خودت آوردی، بچه من آزارش به مورچه نرسیده!

سعی داشت من رو بزنه، اما چون حمیرا کمرش رو چسبیده بود حرکاتش به بال بال زدن شبیه بود، قدمی عقب رفتم و با بهت پرسیدم:

- چی شده؟

حاج خانوم جیغ زد:

- پسره ی قاتل کارش به جایی رسیده که جلوی بچه های من رو بگیره!

با ناباوری زیر لب گفتم:

- ایلیا؟!

حاج خانوم فریاد زد:

- اسم اون حرومزاده رو جلوی من نیار!

بغض به گلوم نشست و زمزمه وار گفتم:

- ایلیا حرومزاده نیست!

بازم هم فریاد زد و فحش های رکیک نثارم کرد. به سمت اتاق دویدم و به محض بستن در بهش تکیه دادم. تپش دیوانه وار قلبم بهم اجازه گریه کردن نمی داد. چند دقیقه بعد صدای کوبیده شدن در حیاط اومد و من از جام تکون نخوردم که برم و ببینم کیه. یهو در اتاق به طرز وحشتناکی ضرب خورد و چون بهش تکیه داده بودم و توقع نداشتم با کشیدن جیغی ازش فاصله گرفتم. حامد در رو به ضرب لگد باز کرد، در صورتی که اصلا در قفل نبود و خیلی راحت باز می شد. با عصبانیت گفت:

- باهاش قرار گذاشته بودی؟

ترسیده بودم، اونا داشتن من رو به گناه نکرده متهم می کردن! با کف دست محکم به لته در ضربه زد:

- دِ بگو کثافت!!

در حالی که صدام می لرزید گفتم:

- به خدا نمی فهمم چی می گی!

داد زد:

- دروغ می گی مثلِ سگ!

سرم رو تکون دادم:

- دروغ نمی گم!

چنان سیلی محکمی به صورتم زد که روی زمین افتادم. با ناباوری دستم رو روی صورتم گذاشتم. با حرص گفت:

- بَس که حمید بهت رو داده.

انگشت اشاره اش رو به نشونه تهدید به سمتم گرفت:

- ولی من مثل حمیدرضا بی غیرت نیستم که تو هر جور خواستی با آبروی ما بازی کنی.

از اتاق بیرون رفت و در رو بهم کوبید. بغضم ترکید. من چه گناهی کردم؟! سرم رو بالا کردم و گفتم: «خدایا مگه من بنده ات نیستم؟ مگه امشب شب عید نیست؟ یعنی عیدی من همین سیلی بود؟!»

از جام بلند شدم و روی تخت دراز کشیدم و اون قدر گریه کردم تا خوابم برد. نیمه شب متوجه شدم که حمیدرضا وارد اتاق شد، اما اون قدر غرق خواب بودم که به روی خودم نیاوردم و چشم هام رو دوباره بستم. صبح وقتی چشمام رو باز کردم دیدم رو به دیوار خوابیدم. حس کردم کسی از روی تخت بلند شد، سریع چرخیدم و حمیدرضا رو دیدم که داره به سمت در اتاق می ره. نگاهش کردم و اون از اتاق خارج شد. نیم ساعت بعد وارد اتاق شد و به سمت لباس هاش رفت وقتی داشت لباساش رو عوض می کرد متوجه بیداری من شد، اول بهم اخم کرد. نه! اخمش از روی تعجب بود به سمتم اومد لبه تخت وایستاد:

- صورتت چی شده؟

صورتم؟! سرم رو با تعجب تکون دادم:

- صورتم؟

اخم کرد:

- کبوده!

دیشب به یادم اومد، فکر کنم تنها کسی که ممکنه جوابم رو بده حمیدرضاست. بغض کرده و گفتم:

- راستی دیشب چی شده بود؟

با اخم گفت:

- جوابم رو ندادی!!

با التماس گفتم:

- تو بگو من هم می گم.

با اخم نگاهم کرد و دوباره به سمت وسایل هاش رفت و آهسته گفت:

- چیز مهمی نبود، رفع شد.

از جام بلند شدم و گفتم:

- ایلیا اومده بود؟ دعوا کردین؟

با عصبانیت به سمتم برگشت:

- به تو ربطی نداره، اون هم کتکش رو نوش جون کرد!

قلبم فشرده شد، ایلیا رو زده بودن! اشک از گونه ام چکید:

- الان کجاست؟

با حرص گفت:

- به تو ربطی نداره!

با التماس گفتم:

- تو رو به خدا بگو، قول می دم این آخرین سوال باشه که می پرسم!

با کلافگی سرش رو تکون داد:

- داره آب خنک می خوره!

یه سری وسایل از روی میزش برداشت و به سمت در رفت. خودم رو بهش رسوندم و بازوش رو گرفتم:

- می خوای چی کار کنی؟

با غضب گفت:

- قول دادی آخرین سوالت باشه.

گریه کردم:

- رضایت بده!

دست من رو از دور بازوش باز کرد و به عقب هولم داد:

- که چی بشه؟ می خوای اصلا باهاش برو که دیگه مزاحم ما نشه!

با گریه بهش نگاه کردم، به تهدید گفت:

- اگه یه بار دیگه حرفش رو بزنی بد می بینی شقایق!

دو زانو روی زمین جلوی پاش نشستم:

- تو رضایت بده. قول می دم هر چی بگی گوش کنم، دیگه بهش فکر نکنم. می شم زن زندگیت، همونی که تو می خوای. بذار بره!! 

حالا ضجه می زدم. نفسش رو با عصبانیت چند بار بیرون فرستاد و بدون این که حرفی بزنه از اتاق بیرون رفت. گریه کردم، به خاطر ایلیایی که عشقش همه وجودم رو پر کرده بود و نمی تونستم جاش کسی رو بذارم. گریه کردم، به خاطر غروری که شکستمش. گریه کردم و گریه کردم و گریه کردم...

ساعت ها توی اتاقم بدون این که برم دستشویی یا صبحونه بخورم نشستم، تا این که نزدیکای ظهر صدای بچه های راضیه تو حیاط پیچید و صدای خندون خودش که می گفت:

- عیدتون مبارک.

عید! یه ربع بعد به سمت اتاق من اومد و با دیدن من تو قاب در خشکش زد. در رو بست و به سمتم اومد:

- شقایق مامان چی می گه؟ صورتت چی شده؟ چرا قرمزه؟

بغض کردم و به محض نزدیک شدنش بغضم ترکید و خودم رو تو بغلش انداختم و گریه رو سر دادم:

- به خدا من کاری نکرده بودم. همه مجازاتم کردن! من حتی با خانواده ام بدون حضور حمیدرضا صحبت نکردم چه برسه که بخوام با ایلیا قرار بذارم.

راضیه هم که حالا با من گریه می کرد موهام رو نوازش کرد و گفت:

- درست می شه گلم، گریه نکن!

یه خرده که از شدت گریه ام کم شد از بغلش بیرون اومدم و همه چی رو براش تعریف کردم. حمله مادرش، حرفای حامد، جریان صبح و حمیدرضا و حرفایی که بهش زدم. وقتی صحبتم تموم شد بوسه ای به روی پیشونیم زد:

- اگه چنین حرفایی بهش زدی مطمئن باش حمیدرضا به حرفات گوش می کنه.

بعد اخماش تو هم رفت و گفت:

- حق اون حامد احمق رو هم خودم می ذارم کف دستش!

بعد دخترش رو صدا زد:

- مریم جان؟

مریم بدو وارد اتاق شد و رو به من گفت:

- سلام زن دایی.

لبخند بی جونی زدم:

- سلام.

راضیه گفت:

- مریم جان برو واسه زن دایی شیرینی بیار!

مریم چشمی گفت و از اتاق باز به حالت دو خارج شد. چند لحظه بعد به جای مریم حمیرا با شیرینی وارد اتاق شد، چشماش قرمز بود. من فکر می کردم این خونه نیست. آروم به سمت من اومد، با بغض گفت:

- شقایق معذرت می خوام که دیشب نتونستم ازت محافظت کنم!

دلم گرفت و گفتم:

- تو قسم نخوردی که از من محافظت کنی!

هم دیگه رو بغل کردیم. راضیه لبخندی زد و گفت:

- خدا خودش همه چیز رو درست می کنه.

پرسیدم:

- حاج خانوم کجاست؟

حمیرا گفت:

- چند دقیقه پیش رفت حرم، گفت ظهر هم نمیاد.

راضیه با لبخندی گفت:

- عجب تحویلی می گیرن من رو! یعنی نمی خواد به من بگه که داره می ره؟

خنده ام گرفت، باز لبخندم خشک شد و رو به راضیه گفتم:

- می شه یه جور ته و توی قضیه رو در بیاری ببینی چی شد؟

راضیه سرش رو تکون داد و از جاش بلند شد.

با موبایلش توی حیاط صحبت می کرد و من از پشت پنجره بهش نگاه می کردم. حمیرا کنارم ایستاد:

- صورتت رو کرم بزن کمتر معلوم می شه!

صورتم به یادم اومد. رفتم جلوی آینه توی هال ایستادم. گونه ام قرمز شده بود، کمی مایل به کبود. صورتم رو کرم زدم و کمی آرایش کردم. راضیه وارد اتاقم شد و گفت:

- اصلا پای پلیس رو وسط نکشیدن.

با تعجب بهش نگاه کردم. ادامه داد:

- مثل این که دیشب پژمان بردتش خونه خودش، الان هم که زنگ زدم حمیدرضا گفت رفته و ولش کردن بره. گویا داداش هاش اومدن و بردنش.

حمیرا با لحن خنده داری گفت:

- اگه گذاشتن این پژمان زندگیش رو بکنه!

راضیه خندید:

- طفلک تا خرش از پل بگذره مجبوره به حرف اینا گوش کنه!

ابروهام رو بالا دادم:

- جریان چیه؟

حمیرا از خجالت سرخ شد و راضیه گفت:

- پژمان دلش این جا گیره!

و به حمیرا اشاره کرد. با شیطنت گفتم:

- پس این طور بود که پژمان شب اول که من رو می رسوندن گفت تو این خونه فقط حمیرا خانوم و حاج اسد خوبن!

حمیرا سرخ شد، راضیه دستش رو به کمرش زد:

- چشمم روشن، یعنی من این وسط کَلَمم؟ اگه گذاشتم این وصلت سر بگیره!

خنده ام گرفت، خندیدم چون هم از بابت حمیرا خوشحال بودم و هم از بابت ایلیا خیالم راحت شده بود. شاید تلخ خندیدم!

بعد که حمیرا به سمت آشپزخونه رفت، راضیه با صدای آرومی رو بهم گفت:

- به فکر قولی که به حمیدرضا دادی هستی؟

دلم فرو ریخت و وحشت همه بدنم رو در بر گرفت!! 

با ترس بهش نگاه کردم. وقتی داشتم این حرفا رو به حمیدرضا می زدم ابدا اگه لحظه ای بهشون فکر کرده باشم! راضیه به طرف در اتاق رفت و حمیرا رو صدا زد:

- حمیرا جان، بچه ها رو بیار داخل سرما نخورن. سرگرمشون کن من با شقایق کار دارم.

حمیرا- باشه.

راضیه در رو بست و اومد داخل، با هم لب تخت نشستیم. با لبخند محزونی گفت:

- تا کی می خوای به ایلیا فکر کنی؟ آخرش به کجا ختم می شه؟

سرم رو تکون دادم:

- نمی دونم!

آهی کشید:

- حمیدرضا از ازدواج شانس نیاورد!

بهش نگاه کردم، لبخندی زد و گفت:

- فرشته خدا بیامرز که اجبارا زنش شده بود و قبل از صمیمی شدنشون مُرد و حمیدرضا ناکام موند. تو هم که بعد از گذشت دو ماه...

سرم رو شرمسار انداختم پایین و گفتم:

- نه می خواستم، نه بلد بودم کاری کنم!

دستش رو روی شونه ام گذاشت:

- دیگه به ایلیا فکر نکن. گذشت زمان همه چی رو درست می کنه. بچسب به زندگیت. شاید حمیدرضا یه خرده اخلاقش تند یا خشک باشه اما بی منطق نیست. اگه تو خوب باشی مطمئنم خوشبختت می کنه!

بغض کردم:

- پس ایلیا چی؟

سرش رو با کلافگی تکون داد:

- شاید ایلیا هم عاشقت باشه، اما مطمئنم اون چه که الان بیشتر اذیتش می کنه عذاب وجدانه! صد در صد اگه حس کنه که تو خوشبختی اون هم به آرامش می رسه و شاید بتونه سر و سامونی به زندگیش بده. به خودت نگاه کردی؟ دو ماهه که اومدی این جا و تنها چیزی که نصیبت شده غصه و ناراحتیه! مامانم بَده؟ دَمِ حمیدرضا رو داشته باش که ازت حمایت کنه، اما الان حمیدرضا زبونش کوتاهه و نمی تونه کنایه های مادرم رو جواب بده.

حرفاش عین حقیقت بود، لبام رو به دندون گرفتم تا بغضم نپره بیرون. صورتم رو به سمت دیگه ای کردم و با صدای لرزونی گفتم:

- من نمی تونم. همه ی زندگی که این نیست، تکلیف دلم چی می شه؟

با لحن مهربونی گفت:

- تظاهر هم بلد نیستی؟

با تعجب بهش نگاه کردم، ادامه داد:

- درسته که همه زندگی به شب خوابیدن کنار هم خلاصه نمی شه اما تاثیر داره، خیلی هم تاثیر داره. حمیدرضا یه مَرده، اگه از تو تامین بشه همه جوره حمایتت می کنه. تا به حال به جای این که از خدا ایلیا رو بخوای خواستی که مسیر زندگیش رو تغییر بده؟!

با بهت سرم رو تکون دادم، با لبخندی ادامه داد:

- از خدا خواستی که یکی دیگه رو سر راهش قرار بده؟

نه! نباید به کس دیگه ای جز من فکر کنه. اشک از چشمم به روی گونه ام چکید، صدای راضیه لرزید:

- پس اون طور که ادعا می کنی عاشقش نیستی.

دستش رو بالا آورد و اشکام رو پاک کرد و گفت:

- با عمل کردن به قولی که دادی اعتماد حمیدرضا رو جلب می کنی!

با نگاهی غصه دار گفت:

- درسته که برای همیشه ایلیا رو باید فراموش کنی، اما شاید در آینده ای نه چندان دور دوباره بتونی رابطه گرم گذشته رو با خانواده ات برقرار کنی.

از جاش بلند شد و در حالی که به سمت در می رفت گفت:

- بهتره یه دوش بگیری، بعدش هر سوالی داشتی در خدمتم.

از اتاق خارج شد. یعنی واقعا رفتارم طوری بود که اون فکر کنه حرفاش رو قبول داشتم؟ دلم گرفته بود داشتم از درون نابود می شدم. از جام بلند شدم و وضو گرفتم و چون اذان ظهر رو گفتن نمازم رو خوندم. با راضیه و حمیرا در حال ناهار خوردن بودیم که حامد اومد خونه و رو به حمیرا گفت:

- ناهار آقاجون رو بده ببرم!

تا حمیرا رفت توی آشپزخونه ظرف غذا رو بیاره حامد با پوزخند به کبودی صورتم نگاه کرد. راضیه که بین بچه هاش نشسته بود با غضب رو به حامد گفت:

- هوی! چرا این شکلی نگاش می کنی؟

حامد به راضیه نگاه کرد و با بی ادبی زبونش رو توی دهنش چرخوند. راضیه سرش رو از روی تاسف تکون داد و گفت:

- دعا کن تا وقتی آقاجون و حمیدرضا میان خونه من رفته باشم، واِلا تا کتکت نندازم دست بردار نیستم!

حامد چشماش رو تنگ کرد و سرش رو تکون داد:

- باش تا صبح دولتت بِدَمد!

حمیرا با ظرف غذا بیرون اومد و رو به حامد با اخم گفت:

- بیا بِبَر!

سریع هم اومد نشست کنارم. حامد ابرو بالا داده به حمیرا نگاه کرد و خم شد که از روی زمین ظرف غذا رو برداره، هنوز قامتش کامل راست نشده آخی گفت و ظرف غذا از دستش افتاد، اما چون حمیرا ظرف غذا رو محکم بسته بود چیزی ازش بیرون نریخت. همه با تعجب بهش نگاه کردیم. راضیه گفت:

- چی شد؟

حامد دستش رو چند بار بست و باز کرد:

- چیزی نیست، دستم یهو تیر کشید.

ظرف رو با اون یکی دستش گرفت و از خونه خارج شد و ما به ناهار خوردنمون ادامه دادیم. در حین ناهار تلویزیون روشن بود من با ذوق زل زده بودم شبکه استانی و حرم رو نگاه می کردم. حسی داشتم که تا به حال نداشتم. حمیرا تلخ خندید:

- تو رو نبردیم قسمت خودمون هم نشد که حتی دیشب به خیابون نزدیک حرم برسیم چه برسه که زیارت کنیم!!

***

بعد از ظهر تحت تاثیر حرف های راضیه رفتم حموم. خودم هم نمی دونستم چرا مثل یه ربات داشتم عمل می کردم. درسته که اسم مردها بد در رفته اما زن ها وضعیتشون هزار برابر بدتر از مردهاست، فقط غرور و حجب و حیاشونه که نگهشون داشته. من هم از این قاعده مستثنا نبودم، هر چند موضوع من فرق می کرد و من بیشتر خودم رو برای ایلیا نگه داشته بودم. اما یه چیزی به جز ترسم مانعم می شد که با راضیه مخالفت کنم. انگار من هم مخالف با فرا رسیدن شب نبودم، اما یه چیزی از اعماق وجودم فریاد می کشد و می گفت:

- شقایق بعدش پشیمون می شی!

غروب وقتی حاج خانوم برگشت من و راضیه هنوز تو اتاق بودیم. راضیه چمدونم رو به هم ریخت و یه لباس خواب بیرون کشید:

- این چه طوره؟

با لبخند کجی گفتم:

- این رو مامانم خریده بود، جز خریدای عروسیم بود!

لباس رو سر جاش گذاشت و گفت:

- پس این نه.

به سمت در اتاق رفت:

- من می رم بیرون سعی می کنم تا یک ساعت دیگه برگردم.

وقتی از اتاق بیرون رفت به سمت چمدون رفتم و مرتبش کردم، یهو چشمم خورد به فال حافظ. اشک تو چشمام جمع شد، فاتحه ای خوندم و بدون نیت بازش کردم:

«یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور باد آفت و دور فلک از جان و تنش

گر به سر منزل سلمی رسی ای باد صبا

چشم دارم که سلامی برسانی ز منش...

دلشوره دارید، نگران کسی هستید. ولی قسمت هر چه باشد همان خواهد شد. دلتان را قوی کنید و از خدا یاری بخواهید.»

این یعنی چی؟ از این واضح تر! کتاب رو بستم و بهش نگاه کردم، یادت رفته کی تو رو به من هدیه داد؟ تو هم می گی بسپارمش به خدا و منتظر قسمت باشم؟

اشک هام یکی پس از دیگری سرازیر شدند. به آینه کوچکم نگاه کردم، به قیافه ای که زمین تا آسمون با چند ماه گذشته فرق می کنه. به ابروها و موهای رنگ کرده ام. یاد مامانم افتادم که بهم گفته بود اولین دست ابروت رو خودم می گیرم، ولی هیچ وقت قسمت نشد و اولین بار رو راضیه برام گرفت. راضیه هم زمان با مردها وارد خونه شد و یک راست اومد به اتاقم. پلاستیکی رو به سمتم گرفت:

- ببین می پسندی؟ عجله ای شد خدا کنه خوشت بیاد!

بازش کردم، یه لباس خواب لیمویی رنگ ساتن فوق العاده باز بود. یهو ترسیدم و از دستم افتاد. با تعجب گفتم:

- قصد نداری که این رو جلوش بپوشم؟

راضیه خم شد و برداشت:

- نه پس، امشب با چادر بخواب فردا جلو مادرم بپوشش!

از این حرفش خنده ام گرفت، خودش هم خندید و گفت:

- فعلا بلند شو بریم بیرون، تا بعد از شام بگم می خوام چی کار کنم!

وقتی داشتیم از اتاق خارج می شدیم، هم زمان حمیدرضا هم می خواست بیاد داخل. سلامی کردم و ازش رد شدم، اون هم جوابم رو داد و وارد اتاق شد.

با کمک حمیرا داشتیم سفره پهن می کردیم که متوجه شدم راضیه تو جمع نیست رو به حمیرا گفتم:

- پس راضیه کجا رفت؟

حمیرا شونه هاش رو بالا انداخت:

- فکر کنم با حمیدرضا تو اتاق شما باشن!

شصتم خبردار شد این دختر باز داره برنامه می چینه! در حین شام خوردن بودیم که راضیه کلید کرد که باید شب همه برن خونه اش بخوابن. حاج خانوم شروع کرد به آوردن بهونه های بنی اسرائیلی، حاج اسد ساکت بود. حامد هم غر می زد:

- این کارا چیه؟ تو خودت تا الان این جا بودی، بعد ما بیایم باز دنبال تو؟

اما مرغ راضیه یه پا داشت. محمد و مریم هم آویزون شده بودن به حاج اسد و حاج خانوم و هی اصرار می کردن. شوهر راضیه هم از همه جا بی خبر می گفت:

- یعنی قابل نمی دونید یه شب هم خونه ما جمع شین؟ فردا هم که تعطیله!

حاج اسد به حالت سوالی رو به حاج خانوم گفت:

- من مشکلی ندارم شما چی می گین؟

حمیرا رو به حاج خانوم ملتمسانه گفت:

- مامان تو رو خدا؟

حاج خانوم سرش رو تکون داد:

- باشه!

شوهر راضیه رو به حمیدرضا گفت:

- شما هم میایین دیگه؟

حمیدرضا لب هاش رو جمع کرد:

- راستش دوست دارم بیام، اما صبح زود جایی کار دارم باید برم!

آره جونِ عمه ات! حامد با تعجب گفت:

- صبحِ جمعه کجا کار داری؟

راضیه با حرص جواب داد:

- به تو ربطی نداره!

همه با تعجب به راضیه نگاه کردن و راضیه در کمال خونسردی لیوان آب رو سر کشید و گفت:

- چه معنی داره بچه تو کار بزرگ تر دخالت کنه؟!

حاج اسد خندید و این باعث شد حامد بیشتر حرص بخوره. تازه متوجه شدم دستش رو بسته! وقتی می خواست برای خودش آب بریزه و نتونست فهمیدم. حاج خانوم با تعجب پرسید:

- حامد دستت رو چی کار کردی؟! چرا بستی؟

حامد نگاهی به دستش انداخت و گفت:

- نمی دونم کجا خورده حالیم نشده!

شام در کمال آرامش خورده شد. بعد از شام همه آماده رفتن شدن، فقط حامد بود که دوست نداشت بره و داشتن به زور می بردنش. برای اولین بار دوست داشتم خونه بمونه، چرا که حس امنیت در برابر حمیدرضا بهم دست می داد. وقتی همه خداحافظی کردن و از خونه خارج شدن حس وحشت به سراغم اومد. حمیدرضا رفت دستشویی، رفتم توی اتاق و لباس خوابی که راضیه برام گرفته بود رو توی دستم گرفتم و با خودم گفتم:

- عمرا اگه این رو جلوی حمیدرضا بپوشم!

لباس رو تو کمد جا دادم و پریدم رو تخت و زیر پتو خزیدم. 

رو به دیوار به پهلو دراز کشیده بودم که حمیدرضا وارد اتاق شد و لامپ رو خاموش کرد. قلبم محکم خودش رو به دیوار سینه ام می کوبید. حس کردم اتاق با نور کمی روشن شد، حدسم درست بود اون چراغ مطالعه رو روشن کرده بود و پشت میزش نشسته بود. شونه هام رو بالا انداختم و دوباره به سمت دیوار برگشتم. خدا رو شکر! اما خوشحالیم دوام چندانی نداشت و چند دقیقه بعد چراغ مطالعه هم خاموش شد و حالا اتاق فقط با نور کمی که از پنجره می زد روشن بود. با صدای آرومی که انگار خیلی به من نزدیک بود گفت:

- نتونستم!

ابروهام رو تو هم کشیدم و هیچی نگفتم. ادامه داد:

- چه طور می تونستم طاقت بیارم و خودم رو تا صبح با کارم سرگرم کنم؟!

نفسم رو حبس کردم. آروم صدام زد:

- شقایق؟

صداش لرزید:

- بَسَمِه، فکر کنم به اندازه کافی مجازات شدم!

دستش رو روی شونه ام گذاشت، تک تک ذرات بدنم از ترس منجمد شد. با صدای آرومی گفت:

- من روش دست بلند نکردم.

آروم به طرفش چرخیدم و ناباورانه بهش زل زدم. اخم نداشت، نگاهش غمگین بود. نگاهش رو ازم گرفت:

- دوست ندارم به زور باهام هم خواب بشی. اگر آمادگیش رو نداری باز هم صبر می کنم!

پشتش رو به من کرد و پتو رو تا شونه هاش بالا کشید. خـــدا! داشتم دق می کردم. از این دو راهی بدتر هم وجود داره؟! دستم رو تا نیمه بالا آوردم اما نتونستم و دوباره دستم رو کشیدم. با صدایی که خودم به زور می شنیدم گفتم:

- تو هیچ وقت نمی ذاری برگردم، نه؟!

با صدای آروم ولی لحن محکمی گفت:

- حتی فکرش رو هم نکن!

دستم رو روی شونه اش گذاشتم و با بغض گفتم:

- پس دیگه احتیاجی نیست که صبر کنی!

به سمتم چرخید و به چشمام نگاه کرد. دلم فرو ریخت، وحشت کرده بودم خودم هم از حرفم پشیمون شدم. آب دهنم رو قورت دادم و فوری گفتم:

- اصلا ولش کن، برو بندازش زندون. من رو چه به از خود گذشتگی؟!

سریع به سمت دیوار چرخیدم و سرم رو بردم زیر پتو. نمی دونم چه قدر به همون حالت بودم که خوابم برد!

پیچیدن دستی رو به دور کمرم حس کردم و خوردن نفس هایی رو به گردنم. خوابم می اومد، خیلی. گرمای دلنشینی به گوشم می خورد که حس لذت رو درونم ایجاد می کرد. یهو هوشیار شدم و بدون باز کردن چشمام سعی کردم موقعیت رو بسنجم. دستاش به دور کمرمه و من رو از پشت بغل کرده بود. انگار سرش کنار گوشم بود و داشت با نفس هاش لاله گوشم رو بازی می داد. سعی کردم ازش فاصله بگیرم اما من رو بیشتر به خودش فشرد. انگار متوجه شد بیدارم. حالا به وضوح لاله گوشم رو به دندون گرفت. گرمم شده بود. آروم چشمام رو باز کردم و این بار با تلاش بیشتری سعی کردم از بغلش بیرون بیام، اما با یه حرکت سریع من رو به سمت خودش برگردوند و با هم چشم تو چشم شدیم. واسه ثانیه ای نفس کشیدن از یادم رفت و به چشماش خیره شدم، شهوت تو چشماش موج می زد و من دریایی از التماس رو تو نگاهم جا دادم اما انگار بی فایده بود. با دستش موهام رو از روی صورتم کنار زد و چند ثانیه به اجزای چهره ام خیره شد، آهسته نگاهش روی لب هام ثابت موند. دوباره به چشم هام نگاه کرد، دوباره به لب هام. صورتش رو آورد جلو و من بی اراده سرم رو بردم عقب. دست دیگرش رو گذاشت پشت سرم و صورتم رو نزدیک به خودش کرد و لب هاش رو روی لب هام قرار داد. حس می کردم که الان قلبم سینه ام رو می شکافه و میاد بیرون. سعی می کردم صورتم رو دور کنم اما با دست و حرکات سریع لبش مانع می شد. دستام رو روی سینه اش گذاشتم و سعی کردم از خودم دورش کنم اما نمی شد، مثل یه بچه تو دستاش اسیر شده بودم. یه پاش رو از زانو خم کرد و گذاشت از پهلو روی کمرم و من رو محکم تر به خودش چسبوند. حالا دیگه داشتم تقریبا دست و پا می زدم. یهو تو جاش نشست و با یه حرکت بلوزش رو در آورد، دستام رو جلوی چشمام گذاشتم. دوباره روم خم شد و دست هام رو از روی صورتم برداشت و لب هام رو بوسید و آهسته رفت به طرف گردنم. با گریه گفتم:

- حمیدرضا بس کن!

اما اون انگار نمی شنید. دستاش رو به پهلوهام کشید، به خودم لرزیدم. با وجود تقلایی که می کردم لباسم رو از تنم در آورد و دوباره گیرم انداخت. با این که سعی می کرد آروم عمل کنه اما تقلاهای من موجب می شد حرکاتش وحشیانه به نظر برسه. نمی دونم چه قدر طول کشید. من درد کشیدم نه از سر این هم خوابی بلکه از زخم دلم! آه کشیدم نه از سر لذت! آه کشیدم تا سوخته های جیگرم رو التیام ببخشم. من با مردی یکی شدم که اجبار من رو کنارش نگه داشته بود. وقتی کارش تموم شد آروم شروع کرد به نوازش کردن موهام، دیگه حتی نای گریه کردن هم نداشتم. خم شد و پیشونیم رو بوسید و زیر لب گفت:

- شقایق کاری می کنم که احساس پشیمونی نکنی!

دوباره پیشونیم رو بوسید. دستش رو از زیر شونه هام رد کرد و دست دیگه اش رو هم از زیر زانوهام و از روی تخت بلندم کرد. اون قدر جیغ زده بودم که دیگه حتی از بابت دردی که توی وجودم پیچید کوچک ترین حرف یا ناله ای به زبون نیاوردم. با هم رفتیم زیر دوش آب گرم. به صورتش نگاه نمی کردم، فقط به یه نقطه نامعلوم خیره شده بودم و داشتم به آینده فکر می کردم. با دستاش صورتم رو قاب کرد و به چشم هام نگاه کرد:

- شقایق خوبی؟

سرم رو تکون دادم. سرم رو بغل کرد و صورتم با سینه کم موش تماس پیدا کرد. به بغضم اجازه شکستن دادم و با صدای بلند گریه کردم و اون هم با مهربونی اجازه داد تا خودم رو تخلیه کنم!

***

چشم هام رو باز کردم. نور صبح اتاق رو روشن کرده بود. سرم روی سینه حمیدرضا بود، آروم سرم رو بلند کردم و تو جام نشستم. خوابیده بود، خیلی عمیق. از درد وحشتناک دیشب خبری نبود، فقط یه سوزش جزیی داشتم. موهام رو در همون حالت به سه دسته تقسیم کردم و شل بافتمش و پایینش رو بدون این که ببندم رها کردم. کمی از حمیدرضا فاصله گرفتم و دوباره تو جام دراز کشیدم. دلم هوای گریه داشت. دیشب برای اولین بار قبل از خواب به ایلیا فکر نکردم، حتی موقع نزدیکیم با حمیدرضا! اما حالا عذاب وجدان دردناکی داشت تو وجودم ظاهر می شد، یه جور حس خیانت به عشق پاکی که نسبت به ایلیا داشتم. اما به قول راضیه تا کِــی؟

چشم هام رو بستم!

ایلیا: «کیوان می گفت هفته دوم عید میاد و از من هم خواست خودم رو آماده کنم!»

من: «وای حالا چی می شه؟»

ایلیا: «مهم نیست که چی می شه، مهم اینه که من تا آخرش باهاتم!»

پس کــو؟ آخرش کجا بود؟! تموم شد، دیگه برگشتی وجود نداره. حتی اگه حمیدرضا هم بهم اجازه برگشتن بده من بر نمی گردم، من دیگه متعلق به ایلیا نیستم!

***

نزدیک دو ماه گذشت و دی ماه بود و چند روز مونده بود به محرم. جوونا داشتن خونه و حیاط رو برای محرم آماده می کردن. با این که از ایلیا خبر نداشتم یا شاید یه قسمت از ذهنم اجازه نمی داد زیاد بهش فکر کنم، اما گله ای هم از وضع کنونیم نداشتم. می شه گفت از اول که خیلی بهتر بود، با حمیدرضا بیشتر حرف می زدیم. می گفت یه واحد آپارتمان با کمک پدرش تو یکی از خیابونای نزدیک حرم قبلا خریده، الان مستاجر داره و مهلت قرار دادش تا تیر ماهه و بعدش با هم می ریم خونه خودمون. از این بابت خوشحال بودم چرا که گاهی اوقات واقعا از دست حاج خانوم و حامد خونم به جوش می اومد.

حمیرا- لباس سیاه داری؟

در حالی که پارچه های سیاه رو که حاج خانوم داده بود رو اتو می کردم گفتم:

- آره دارم.

دستش رو گذاشت روی شونه ام و با لبخندی گفت:

- ممنون که رفتار زشت مامان و حامد رو به روت نمی یاری.

تا سرم رو پایین انداختم. دوباره گفت:

- جای تعجب داره که حمیدرضا دیگه به کبودی صورتت گیر نداد!

با خنده گفتم:

- ولی تو به جاش خیلی گیری! بابا رضایت بده نزدیک به دو ماهه که گذشته.

با حسرت آه کشید:

- به دست حامد تا به حال دقت کردی که این حرف رو می زنی؟

با کلافگی گفتم:

- حمیرا می شه این دو تا موضوع رو به هم ربط ندی؟

تا خواست چیزی بگه با تحکم گفتم:

- بس کن!

ساکت شد و به تا کردن پارچه ها ادامه داد. من به دست حامد دقت کرده بودم، به انگشت هایی که حالا دو تاشون بی دلیل از کار افتاده بودن و روی مچ دستش که کورک بزرگ چرکی زده بود و با گذشت دو ماه هنوز سر باز نکرده بود. حمیرا می گفت لابد به خاطر سیلی بوده که به من زده، اما من مخالفت می کردم و سعی می کردم این فکرها رو ازش دور کنم.

حمیدرضا داخل اتاق حمیرا که توش بودیم اومد و رو بهمون گفت:

- پارچه ها آماده ان؟

حمیرا اون هایی که تا کرده بود رو به دستش داد. پارچه ها رو گرفت و رو به من با لبخند گفت:

- خسته نباشی؟

لبام رو جمع کردم:

- نیستم!

حمیدرضا با حرص نگام کرد:

- آدم باش شقایق، محض رضای خدا یه کم آدم باش!

من و حمیرا خبیثانه خندیدیم. حمیدرضا سرش رو تکون داد و از اتاق خارج شد. حمیرا رو بهم گفت:

- از اذیت کردن داداش من چی نصیبت می شه؟

سرم رو تکون دادم و مثل بچه ها گفتم:

- کِیف می ده!

حمیرا خندید و به کارش مشغول شد، لبخندم محو شد و به فکر فرو رفتم. حمیدرضا خیلی پوست کلفت بود که سردی های من رو تحمل می کرد. منی که حتی یک بار هم با لذت نبوسیده بودمش و هر بار اون مجبور بود برای خوابیدن با من عذاب بکشه. درست چند شب بعد از یکی شدنمون اعتراف کرد که از لحظه اول که من رو با لباس عروس دیده بود دلش لرزیده، اما چون من صاحب داشتم این فکر رو از خودش دور کرده. ولی با رای دادگاه و تماس من این ریسک رو کرده و پیشنهاد ازدواج رو داده و اصلا فکر نمی کرده که من قبول کنم یا حتی بتونه خانواده هاشون رو راضی کنه. اون معتقده که ما سهم همیم و با دل و جون سختیش رو تحمل می کنه. من از ته قلب این اراده اش رو تحسین می کنم، بی شک حمیدرضا مرد خوبیه، اگر مادر و برادرش بذارن! حاج خانوم با عصبانیت وارد اتاق شد:

- چهار تا پارچه اتو کردن مگه چی کار داره که این قدر لفت می دین؟!

به سمت من اومد و با غیظ چنان اتو رو کشید که وقتی اتو رو به سمت خودش برد لبه اتو با پشت دستم برخورد کرد و از سوزش جیغ کشیدم. حمیرا با ترس از جاش پرید:

- مامان چی کار کردی؟

حمیدرضا سراسیمه وارد اتاق شد:

- چی شد؟ واسه چی جیغ می زنی؟

مادرش با عصبانیت ساختگی گفت:

- دختره کولی یکی ندونه فکر می کنه من داغش کردم!

اتو رو با حرص روی میز اتو کوبید و از اتاق بیرون رفت. حمیدرضا با عصبانیت گفت:

- نمی دونی تو حیاط شلوغه این طور صدات رو ول می کنی؟!

دست دیگه ام رو روی پشت دست سوخته ام گذاشتم و نگاهم رو ازش گرفتم. حمیرا با ناراحتی گفت:

- به جای این که ببینی واسه چی جیغ زده دعواش می کنی؟!

حمیدرضا چپ چپ به حمیرا نگاه کرد و رو به من گفت:

- واسه چی جیغ زدی؟

حمیرا هولش داد:

- به تو ربطی نداره!

در اتاق رو باز کرد و حمیدرضا رو به زور انداخت بیرون، به سمتم اومد و به دستم نگاه کرد. پشت دستم قرمز و متورم شده بود و از داخل می سوخت. حمیرا از روی تاسف سرش رو تکون داد و اتو رو از پریز کشید:

- بسه هر چه قدر اتو کردی. ایشاا... امام حسین تا همین جاش رو قبول کرده باشه!

***

درسته که حمیدرضا سعی داره توی هر شکل و قالبی محبتش رو اعمال کنه، اما یه چیزی هست که باعث می شه نتونم زیاد بهش وابسته بشم و اون اینه که توجه حمیدرضا به من فقط به خونه محدود می شه، یعنی هنوز من رو از خونه بیرون نبرده یا حتی بهم اجازه نداده که خودم برم بیرون. یه چیز دیگه هم هست که شاید حمیدرضا در برابر حامد ازم دفاع کنه اما در برابر تیکه های مادرش موشه و من علت این رفتارش رو چند روز بعد فهمیدم!

چادرم رو سرم کردم و از اتاق حمیرا بیرون اومدم، تا جایی که می تونستم رو گرفتم که حمیدرضا بهم گیر نده. رفتم به طرف حیاط پشتی که جوون ها مشغول درست کردنش بودن. از دیدن اون صحنه اشک تو چشمام جمع شد. کل حیاط به اون بزرگی رو چادر خیلی بزرگی زده بودن که شبیه به چادر رزمنده ها تو جبهه بود. داخلش رو هم با پرچم ها و پارچه های سیاه و سبز آراسته بودن، پارچه های مخمل مشکی که روشون رو با نوحه ها و سلام ها به رنگ های سرخ و سبز سوزن دوزی کرده بودن. چیزی که از محرم های هر سال یادمه شب به شب مسجد رفتن اونم به زور مامان بود و تو خیابونا وایستادن و دسته نگاه کردن. گوشه ای از چادر وسایلی مثل طبل و سنج و علم و یه سبد بزرگ پر از زنجیر و... حامد گوشه ای ایستاده بود و حسابی دمغ بود. با صدای پژمان به خودم اومدم که گفت:

- سلام زن داداش.

واقعا حقش نبود بزنم لهش کنم؟ خنده ام گرفت:

- سلام.

لبخندی زد و گفت:

- هوا سرده برین تو سرما می خورین!

تا خواستم جواب بدم حمیرا کنارم وایستاد و رو به پژمان سلام کرد و گفت:

- اشکال نداره این جا وایستم و نگاه کنم؟

پژمان لبخندی از سر شرم زد و گفت:

- چه اشکالی؟

ابروهام رو بالا بردم و رو به پژمان گفتم:

- هوا فقط واسه من سرده؟!

پژمان تا بنا گوش سرخ شد و با گفتن ببخشیدی از ما فاصله گرفت. حمیرا گفت:

- چی شد این شکلی شد؟

در حالی که به داخل می اومدم براش تعریف کردم. زد به بازوم:

- گناه داره اذیتش نکن خجالتیه!

داخل اتاقم رفتم و روی تخت دراز کشیدم و به بدنم کش و قوسی دادم. دیروز وقتی با حمیرا رو پشت بوم داشتیم برف ها رو کنار می زدیم وسط کار دستشوییم گرفت و برگشتم پایین، وقتی از دستشویی بیرون اومدم هم زمان با من حاج خانوم از اتاق من و حمیدرضا بیرون اومد. وقتی من رو دید جا خورد و تابلو هول کرد، اما سریع خودش رو جمع کرد و با اخمی به من رفت آشپزخونه. تو اتاق چیزی به هم نریخته بود یعنی چی کار داشته؟ تقریبا ماه قبل هم فکر کنم کسی تو اتاقم بود چون وقتی از حموم در اومدم دیدم جای بالش من و حمیدرضا عوض شده، چون بالش من کم بارتر و نرم تر بود. اون قدر تو بیکاری اتاق رو دید زده بودم که سوراخ سنبه هاش رو تک به تک یاد داشتم. اما گذاشتم به حساب این که لابد خودم جاش رو عوض کردم و یادم نیست. ولی با اتفاق دیروز شَکم پر رنگ تر شده بود.

شب موقع خواب که رسید مثل سه چهار دفعه پیش بهم سخت گذشت و درد عایدم شد و تا نیمه های شب کارمون به طول انجامید. قبل از طلوع صبح به حموم رفتم و غسل دادم، چیزی که عذابم داد این بود که حمیدرضا نتونست جلوی خودش رو بگیره. وقتی از حموم بیرون اومدم خیلی پَکَر بودم و همه اش گریه می کردم که من خودم بچه ام و تکلیف زندگیم معلوم نیست! این قدر غر زدم که صبح علی الطلوع حمیدرضا با گوشیش زنگ زد به راضیه و داد به دستم که از اون کمک بگیرم. برای راضیه تعریف کردم و اون گفت واسه خودش یه بار پیش اومده و اون هم دو تا قرص اِل دی با هم خورده و به خیر گذشته. من هم اون چه گفته بود رو عملی کردم، اما بازم استرس داشتم. صبحش حاج خانوم اون قدر از کثیفی حیاط جلویی غر زد که انگار داشت غیر مستقیم به من می گفت برو حیاط رو بشور. حیاط رو که می شستم شلوارم تا مچ پام خیس شده بود و مور مورم می کرد. وقتی برگشتم داخل زورم اومد شلوارم رو عوض کنم و همون طوری رفتم زیر پتو و خوابیدم. ظهر که از خواب بیدار شدم گلوم عجیب درد می کرد و سرم هم سنگینی می کرد، انگار در آستانه سرما خوردگی بودم. حمیرا که حالم رو دید یه قرص سرما خوردگی و یه کپسول چرک خشک کن داد خوردم. ولی تا صبح روز بعد بدنم درد می کرد.

نوزدهم دی ماه بود و شبش شب اول محرم بود. خیمه داخل حیاط مردونه بود و داخل خونه هم زنونه. کم کم جماعت توی خونه رو پر می کردن. یه دامن ماکسی مشکی به همراه بلوز مشکی تنم کرده بودم و دمپایی رو فرشی هم پام بود. نگاه ها به من متفاوت بود. یکی با خشم، یکی با ترحم، یکی به حالت دوستی، یکی با لحن پر از کنایه! اما عذاب آورترین مهمون مادر فرشته بود. راضیه بنا به سفارش حمیدرضا تا آخر شب از کنارم جم نخورد و من رو به هر کی می پرسید معرفی می کرد، کاری که در اصل باید حاج خانوم انجام می داد. زن عمو زیاد بهم نگاه نمی کرد، حالتش بیشتر از این که ازم متنفر باشه بی تفاوت بود، مثل یه آدم دل مُرده. یاد اون تصادف کذایی افتادم، اگه من اون بچه بازی رو در نمی آوردم و ایلیا رو ذوق زده نمی کردم و خوشحالیش رو کنترل می کردم کار به این جا نمی کشید! بعد از مداحی و دعا خوندن بساط شام رو چیدیم. وقتی سفره رو به همراه ظرف و سبزی و مخلفاتش پهن کردیم خانوما حجاب کردن و آقایون اومدن داخل و پذیرایی کردن، منظور حمیدرضا و پژمان و شوهر راضیه بودن. حامد هم که وضعش معلوم بود و کار خودش رو به سختی انجام می داد، حتی امتحاناتش رو یکی در میون می داد و ترم بعد رو هم قصد داشت مرخصی بگیره، چون دستش واقعا امونش رو بریده بود. از شب پنجم به بعد هیات بعد از شام بیرون می رفت و زن ها هم پشت سرش. خیلی دلم می خواست برم اما حمیدرضا اجازه نمی داد. چون خودش هم نمی رفت و بعد از رفتن هیات توی حیاط می موند و دیگ ها رو می شست و وقتی کارش تموم می شد سر تا پا خیس وارد حموم می شد و من براش لباس می بردم. می گفت هر ساله خودش دیگ ها رو می شوره.

یادمه شب عاشورا بود یعنی تاسوعا شبش، اَوَلای زیارت عاشورا بود که برق ها رفت و حتی موتور برق هم قاطی کرده بود. تا راضیه و حمیرا برن و از تو کابینت ها شمع بیارن صدای حاج خانوم تو تاریکی اومد که خطاب به زنی گفت:

- حاج رقیه اگه ممکنه ادامه زیارت عاشورا رو بخون تا جمع آروم بشه!

حاج رقیه- راستش خانوم جان من حفظ نیستم تو تاریکی هم چیزی نمی بینم! 

حاج رقیه ادامه داد:

- دخترای گلم اگه کسی حفظه بخونه، صدا هم بیرون نمی ره خیالتون راحت!

من دعا رو حفظ بودم، یهو دلم لرزید. قبل از این که کسی اقدامی بکنه شروع کردم به خوندن. جمع آروم شد، اون قدر آروم که صدای تپش قلبم رو می شنیدم. بعضی جاهاش رو که معمولا بقیه باید همراهی کنند رو کسی همراهیم نکرد، فقط یکی دو نفر. نزدیک به انتهای دعا بود که برق ها اومد و همه با چشم به دنبال صدا گشتند و نگاه ها روی من متوقف شد. نوبت دعای مربوط به سجده بود، راضیه که متوجه موقعیتم شد با اجازه ای گفت و شروع کرد به خوندن دعای سجده همه به سجده رفتن، من چون حفظ بودم سریع خوندم و زودتر از بقیه سر راست کردم و رفتم تو آشپزخونه. دست هام می لرزید، یه حس ناشناخته داشتم هم احساس سبکی می کردم هم سنگینی و سر انگشت هام یخ کرده بود. عادت نداشتم هیچ وقت خودم شروع کنم، همیشه دیگران اصرار می کردن بعد قبول می کردم. پشت سرم راضیه اومد و بغلم کرد و در گوشم گفت:

- صدات آسمونیه شقایق! حتی واسه ثانیه ای فکر نکردم که تو باشی، ندیدی بقیه چه طور تو نگاهشون تحسین موج می زد؟ حالا پچ پچشون به راهه!

بعد از شام بازم هیات رفت بیرون و خونه خالی شد و حمیدرضا تو حیاط جلویی مشغول شستن دیگ ها شد. داشتم از رو ایوون نگاهش می کردم که بهم گفت:

- شقایق جان اگه زحمتی نیست برو چراغ های خیمه رو خاموش کن.

رفتم رو ایوون که لامپ ها رو خاموش کنم، متوجه شدم که حامد کنار سبد خالی از زنجیر نشسته و زنجیری سنگین رو با دست چپش که سالم بود گرفته و با بغض نگاهش می کنه. با صدای آرومی گفتم:

- حمیدرضا گفت برقا رو خاموش کنم.

با اخم نگاهی بهم انداخت و دوباره نگاهش رو ازم گرفت و زیر لب گفت:

- یک سال گذشت!

دستم رو کلید مونده بود. زنجیر رو روی زمین گذاشت و با دستش اشکاش رو پاک کرد:

- همین جا تو همین حیاط بهش گفتم دوستش دارم.

از پله ها پایین اومدم، چادرم رو روی سرم مرتب کردم و تو چند قدمیش وایستادم. از پایین نگاهی به صورتم انداخت و باز سرش رو پایین گرفت:

- اما اون مسخره ام کرد، به من گفت تو بچه ای و دهنت بو شیر می ده!

باز اشک هاش به روی گونه اش چکید. دوست داشتم بپرسم داره در مورد کی حرف می زنه اما چون رفتار حامد غیر قابل پیش بینی بود ترجیح دادم ساکت بمونم. یهو تمام رخ به سمتم برگشت:

- من عاشق فرشته بودم!

با دهن باز بهش نگاه کردم. ادامه داد:

- هر کاری کردم تا خودم رو بهش ثابت کنم اما اون من رو بیشتر از خودش می روند، از نظر اون من اصلا وجود نداشتم. یه علتش این بود که دو سال ازش کوچیک تر بودم. درست زمانی که یه خرده باهام خوب شد، در کمال تعجب با حمیدرضا نامزد کرد و بعد اون اتفاق لعنتی! درست زمانی که داشتن می رفتن ویلای بابلسر ماه عسل.

حالا گریه می کرد. یهو دست انداخت و لبه پایین چادرم رو گرفت. از ترس می خواستم برم عقب با گریه گفت:

- من در حق تو بد کردم شقایق. دست خودم نبود وقتی تو رو می دیدم یاد اون می افتادم. به این فکر می کردم که حالا دیگه حتی از دیدنش محروم شده بودم!

نفهمیدم که کِی اشک از چشمم چکید. کلا با گریه کردن مرد مشکل داشتم، چیزی که تو این یک سال زیاد دیده بودم. پدرم، برادرم، عادل، پرهام، ایلیا! ای وای ایلیا! حامد زنجیر رو جلوی چشماش گرفت و با گریه زمزمه می کرد:

- من رو ببخش! من بد کردم، من بد کردم!

ازش فاصله گرفتم و با گریه به داخل برگشتم. صدای حمیدرضا اومد:

- چی شد شقایق؟ چرا برقا رو خاموش نمی کنی؟

بدون این که جواب بدم رفتم تو اتاقم. بی صدا گریه کردم. وقتی حمیدرضا اومد داخل و ازم علت گریه ام رو پرسید گفتم:

- دلم به حال حامد سوخت و یاد برادرم افتادم.

حمیدرضا لبخندی زد و سرم رو در آغوش گرفت:

- چه قدر تو مهربونی که با این همه بدی که حامد در حقت کرده باز واسش دل می سوزونی!

صبح زود بود که با صدای ناله حامد همه که داشتیم صبحونه می خوردیم به سمت اتاقش کشیده شدیم. وقتی حاج اسد در اتاق رو باز کرد دیدیم حامد مثل مار داره به خودش می پیچه و همه آستینش خونی شده. حاج خانوم با دست به صورتش زد. حمیدرضا و شوهر راضیه به سمت حامد رفتن و نگهش داشتن. یه ریشه به رنگ سبز کدر از لا به لای خون از پشت دستش تا نیمه اومده بود بیرون و پشت دستش چاک خورده بود. از دیدن این صحنه فشارم افتاد پایین و از اتاق اومدم بیرون. حامد اون قدر ناله کرد که از حال رفت، زخم دستش سر باز کرده بود. حمیدرضا لباساش رو عوض کرد و با راضیه حامد رو بردن بیمارستان. قبل از رفتنش رو بهم گفت:

- شقایق تو باهاشون نمی ری، خودم اگه زود اومدم می برمت حرم!

وقتی رفت ساعتی بعد جماعت تو حیاط جمع شدن و دسته تشکیل دادن و به همراه بقیه اعضای خانواده حاج اسد که حالا نگرانی تو چهره شون موج می زد خونه رو ترک کردن. من موندم و یه خونه بزرگ و باز هم از دیدن حرم محروم شدم. تا شب و بعد از شام غریبان تو خونه تنها بودم و برنامه تلویزیون رو دنبال می کردم و اون قدر گریه کردم که جلوی تلویزیون خوابم برد. متوجه شدم دستی از روی زمین بلندم کرد، به سختی گفتم:

- حمیدرضا تویی؟

صداش رو شنیدم:

- چیه عزیزم؟

دوباره پلکام سنگین شد و به خواب رفتم.

***

نفسم رو توی سینه ام حبس کردم، از سر کوچه تا خونه ده بار نه صد بار زمین خوردم. در حیاط باز بود هولش دادم و باز کردم، از ذوق گریه می کردم. از پله ها به سختی بالا رفتم و در خونه رو باز کردم. خدای من این جا چه خبره؟ یه عالمه زن دور تا دور خونه با لباس سیاه نشسته بودن و نوحه سرایی می کردن! یکی هم وسط هال دراز کشیده بود و روش پارچه سفید کشیده بودن. با پاهای لرزون به سمتش رفتم و در حالی که قلبم تو دهنم بود پارچه رو کنار زدم، خدایا این ایلیاست؟!!

دستم رو نزدیک صورتش بردم که صدای گرفته یه نفر مانع شد:

- واسه چی اومدی؟

به سمت صدا برگشتم، پرهام بود. چشماش به خون نشسته بود. با بهت گفتم:

- این ایلیا نیست، مگه نه؟!

خم شد و بازوم رو گرفت:

گمشو از این جا برو. به خاطر تو زندگیمون از هم پاشید! اومدی چی رو ببنی؟

گریه ام گرفت:

- پرهام من... این ایلیای من نیست!! مگه نه؟!

من رو کشون کشون به سمت در برد و با فریاد می گفت:

- چرا خودشه، خودکشی کرد! خیالت راحت شد؟ به خاطر تو کتک خورد، به خاطر تو گریه کرد، حالا هم به خاطر تو مُرد!!

این صدا تو گوشم پیچید. «به خاطر تو مُرد...»

جیغ زدم:

- ولم کن، تو داری دروغ می گی! اون فقط خوابیده. تو داری دروغ می گی!

بازوهام رو محکم چسبید:

- شقایق چشمات رو وا کن ببین اون مُرده! دست از سرِ ما بردار. شقایق چشمات رو وا کن.

تکونم داد:

- شقایق چشمات رو وا کن ببین این منم ایلیا مُرده! چشمات رو وا کن!

چشمام رو باز کردم، حمیدرضا داشت تکونم می داد. اخم کرده بود. سینه ام بالا و پایین می رفت ولی نفسی در کار نبود. هق هق کردم ولی نفسم بالا نمی اومد. تکونم داد:

- گریه کن!

چشام داشت سیاهی می رفت ولی نفسم هم چنان حبس بود که با سیلی که حمیدرضا به صورتم زد، بغض لعنتیم شکست و با صدای بلند گریه کردم. سرم رو توی سینه اش گرفت:

- خواب بد می دیدی هیچی نیست.

سرم رو بلند کردم و با گریه گفتم:

- من از خواب هام می ترسم، من نمی خوام خوابم تعبیر بشه!

سعی می کرد آرومم کنه:

- تعبیر نمی شه، ایشاا... که خیره!

من با گریه می گفتم:

- اگه تعبیر بشه خودم رو می کُشم!

دستش رو روی موهام کشید:

- چیزی نیست عزیزم، به خاطر شام سنگینیه که خوردی.

با گریه گفتم:

- اگه ایلیا بمیره من خودم رو می کشم!

یهو اخماش تو هم رفت و با حرص ولم کرد. من صورتم رو تو دستام گرفتم و باز گریه کردم:

- اگه خودش رو کشته باشه چی؟

یهو به حالت عصبی و غیر ارادی بهش حمله کردم:

- آشغال همه اش تقصیر توئه!

با مشت زدم به سینه اش:

- همه اش تقصیر توئه!

مچ دستام رو چسبید:

- بس کن شقایق داری شورش رو در میاری!

من تقلا می کردم:

- اگه خودکشی کرده باشه چی؟

با عصبانیت هولم داد روی تخت:

- خفه شو، نمی خوام چیزی بشنوم.

ساکت شدم، ولی هم چنان هق هق می کردم. با عصبانیت شروع کرد به راه رفتن:

- بد کردم نذاشتم اعدام بشه؟

با حرص گفتم:

- تو یکی از اولیا دم بودی تا رضایت به اعدامش نمی دادی پرونده اش هنوز در جریان بود، به حرف پدرش تنها ایلیا رو اعدام نمی کردن.

سرش رو با کلافگی تکون داد و با حرص گفت:

- تا کی قراره حرف این پسره تو زندگی ما باشه؟ بس کن، تو الان زنِ منی!

دوباره به گریه افتادم. نگاهش خسته بود، بهم زل زد:

- کی می خوای فراموشش کنی؟

با گریه و صدای آرومی گفتم:

- می دونی از من چی می خوای؟

منتظر شنیدن جواب نشدم گفتم:

- می دونی من چرا این جام؟ چرا زنت شدم؟

با اخم بهم نگاه می کرد انگار جوابم رو می دونست. گریه ام شدید شد:

- واسه نجات جون همون پسره. واسه جون همونی که تو و مادرت بهش گفتین... بهش گفتین حرومزاده!

نفسم رو به سختی بالا کشیدم و با گریه شدیدتری گفتم:

- ادعای خدا پیغمبریتون می شه؟ شما خبر دارین که حرومزاده اس؟

انگار زخم دلم سر باز کرده بود، دلم می خواست همه سختی هام رو به زبون بیارم. با گریه گفتم:

- واسم چی کار کردی که من بخوام به خاطر تو ایلیا رو فراموش کنم؟ یک بار از حق من جلو مادرت دفاع کردی؟ حتی اگه حق با من بوده! یک بار اومدی به من بگی لباس نمی خوای؟ وسیله نمی خوای؟ یه بار من رو تا سر کوچه بردی؟ پنج ماهه این جام، تو این چهار دیواری دارم می پوسم. گفتی کاری می کنی که پشیمون نشم! خداییش چی کار کردی؟ از مردونگی فقط شب خوابیدن رو یاد داری؟!

دیگه با صدای بلند و بی واهمه گریه می کردم. اخمش رنگ ترحم و ناراحتی داشت، انگار واسه اونم مهم نبود که این وقت شب همه تو خونه اند. اون قدر گریه کردم که بی حال شدم، اما هنوز دلم سنگین بود. روی صندلیش نشست و با ناراحتی بهم زل زد، منم رو تخت نشسته بودم و داشتم بهش نگاه می کردم. اشکم خشک شده بود اما گلوم هنوز صدا می داد. مدام دستش رو تو موهاش می کرد، خودش هم می دونست مقصره و حرفی برای گفتن نداره. اون لحظه تنها چیزی که می تونست آرومم کنه این بود که مطمئن بشم حال ایلیا خوبه. روی تخت دراز کشیدم و چشمام رو بستم اما تا صبح خوابم نبرد، ولی دیگه چشم باز نکردم که ببینم اون چی کار می کنه!

صبح زود وقتی رفت از جام بلند شدم. انگار یکی من رو یه کتک مفصل زده بود، آش و لاش بودم. یهو دیدم یه سوسک رفت زیر تخت، خدا جون من از سوسک به حد مرگ بیزارم! دویدم تو هال و به سمت اتاق حمیرا، طفلک خواب بود. تکونش دادم:

- حمیرا پاشو، پاشو!

به حالت وحشت زده تو جاش نشست:

- چی شده؟

دستش رو کشیدم:

- پاشو بیا سوسک رو بکش.

با همون شدت از رو تخت بلندش کردم. دنبالم می اومد، همین طورم غر می زد:

- همچین آدم رو بیدار می کنه انگار هیولا دیده، حالا یه ساعت دیگه بیدار شم آسمون به زمین میاد؟

هر دو رفتیم تو اتاق، وسط اتاق ایستاد:

- کجا رفت؟

جلوی در ایستادم:

- رفت زیر تخت.

لبه رو تختی رو بالا زد و جلوی تخت نشست:

-کـــو؟

نزدیک تر شدم:

- رفت اون جا دیگه! یه خرده نگاه کن، خودش که نمیاد جلو بگه حمیرا خانوم من این جام!

خنده اش گرفت و بیشتر سرش رو خم کرد. لبه فرش رو به سختی بالا داد و سرش رو برد زیر تخت، بعد از چند ثانیه صداش اومد:

- این چیه؟

با تعجب گفتم:

- چی؟

سرش رو آورد بیرون و چیزی که تو دستش بود به من نشون داد:

- این!

تو دستش یه کاغذ تا شده به صورت مربع بود که اون قدر چسب کاری بود که راه ورودی نداشت و نمی شد بازش کرد. با تعجب گفتم:

- این چیه؟

اخماش تو هم رفت:

- تو از این خبر نداشتی؟

شونه هام رو بالا انداختم. از جاش بلند شد:

- باور کنم که کار خودت نیست؟

با دلخوری گفتم:

- به جون مامانم من نمی دونم چیه!

تو فکر فرو رفت و سرش رو تکون داد و آهسته گفت:

- فکر کنم باید بابا رو در جریان بذارم!

تکونش دادم:

- چی می گی حمیرا؟

بدون این که جوابم رو بده رفت از اتاق بیرون. هفته اول اسفند ماه بود و سرما واقعا طاقت فرسا. حاج خانوم داشت پارچه ای رو روی ایوون پشت تکون می داد، حمیرا با عصبانیت به سمتش رفت. من از تو خونه نگاه می کردم. اولش حاج خانوم متعجب شد و وقتی حمیرا کاغذ رو بهش نشون داد اخماش رفت تو هم. حمیرا رو به من اشاره کرد برم سمتشون، رفتم رو ایوون. حمیرا با عصبانیت گفت:

- مگه این زیر تخت شما نبود؟

سرم رو تکون دادم. حاج خانوم با عصبانیت گفت:

- خب بوده که بوده! فکر می کنی من این قدر پَستَم که واسه بچه ام دعا بگیرم؟

دعا؟!! با عصبانیت ادامه داد:

- بعدش هم من از موقعی که عقد کردن اصلا تو اتاق اینا نرفتم!

یاد اون روز افتادم، موقعی که از اتاقم بیرون اومد دیده بودمش. یهو گفتم:

- ولی اون روز که من و حمیرا پشت بوم رو پارو می کردیم بودین!

یهو به سمتم حمله کرد:

- دهنت رو ببند دختره ی بی همه چی!!

بنای سلیطه گری گذاشت و هر چی از دهنش در اومد گفت:

- خوبه والا صحنه سازی هم کردی دهن من رو ببندی که از چشم خانواده ام بندازیم؟! به آرزوت می رسی و زندگیمون رو از هم می پاشی، آره؟

با عصبانیت گفتم:

- چی داری می گی واسه خودت؟ از این همه بی حرمتی چی نصیبت می شه؟

یهو به سمتم حمله کرد و از قصد به سمت پله ها هلم داد:

- گمشو از خونه من بیرون!

چون روی پله ها برف نشسته بود پام سر خورد و چهار پنج تا پله رو کله پا شدم تو حیاط و با باسن محکم خوردم زمین که نفسم یه لحظه گیر کرد. فقط داغی رو زیرم حس کردم و بعد خونی که ازم سرازیر شد و چشمام در برابر جیغ های حمیرا و قیافه ی وحشت زده حاج خانوم سیاهی رفت...

***

صدای گریه حمیرا و لحن عصبی راضیه رو تشخیص دادم. یه کم لای چشمم رو باز کردم. تو دستم سرم بود. حمیرا روی صندلی کنار تخت نشسته بود و حمیدرضا هم روی تخت رو به رویی، راضیه هم جلوش رژه می رفت:

- تو هم اسم خودت رو گذاشتی مرد؟ به خدا اگه یه شوهر مثل تو داشتم روزی صد بار با همین دستام خفه اش می کردم! دختره به چه دلخوشی پیش تو باشه؟

یهو با کف دست محکم زد تو فرق سر حمیدرضا و گفت:

- خاک بر سرت!

حمیدرضا با دلخوری گفت:

- راضیه بَس می کنی یا نه؟ به خدا دردای خودم بسمه!

راضیه مثل بچه ها سرش رو به نشونه نه بالا برد:

- نه ساکت نمی شم، اون قدر حرف می زنم تا به غیرت بیای و دست زنت رو بگیری از اون خونه ببری!

حمیدرضا سرش رو تکون داد و گفت:

- کجا ببرم؟ خونه دست مستاجره!

راضیه با عصبانیت گفت:

- ببر یه جا دیگه! قسم که نخوردی حتما اون جا بشینی! بیشتر از این بلا سرش بیاد تا دلت یه کم به حالش بسوزه!

حمیدرضا در حالی که با عصبانیت سرش رو تکون می داد رفت چیزی بگه چشمش به من افتاد:

- به هوش اومدی شقایق؟

به سمتم اومد و جلوم وایستاد. راضیه و حمیرا هم بالا سَرم ایستادن. تو چشمای راضیه اشک جمع شد:

- درد داری؟

کمرم و زیر دلم درد می کرد، اما نای حرف زدن نداشتم فقط سرم رو آروم تکون دادم و اشک از گوشه چشمم چکید. راضیه در حالی که به طرف در می رفت گفت:

- می رم دکتر رو صدا کنم.

چند دقیقه بعد دکتر اومد و بعد از یه سری معاینه و سوالای چرت و پرت که یه خط در میون جواب می دادم رو به حمیدرضا گفت:

- به نظر من حالش خوبه و می تونید ببرینش خونه. فقط چند روز خوب باید استراحت کنه!

فهمیده بودم که چیم شده! یه جنین چهل روزه سقط کرده بودم. به خاطر خوردن قرص چرک خشک کن اثر اِل دی رفته بود. وقتی حمیرا و راضیه داشتن لباسام رو عوض می کردن، راضیه رو به حمیدرضا گفت:

- می برمش تربت خونه خودم!

حمیدرضا مثلا غیرتی شد و گفت:

- نه لازم نکرده!

راضیه یهو به حالت عصبی برگشت:

- حمید فقط خفه شو!

حمیدرضا که از این حرکت راضیه جا خورده بود گفت:

- برا چی خب؟! خونه خودمون راحت تره!

راضیه باز با همون لحن گفت:

- گفتم خفه شو!

حمیدرضا که انگار بهش بر خورده بود گفت:

- اِاِ!! خب...

دوباره راضیه:

- مگه نمی گم خفه شو؟!

حمیدرضا عصبی شد و گفت:

- راضیه ادب داشته باش، هی من هیچی نمی گم!

راضیه سرش رو تکون داد:

- یا خفه شو یا اون قدر سرم رو به دیوار می کوبم که یا دیوار بمونه یا سر من!

خنده ام گرفت. راضیه حرکاتش مثل هنگامه بود، در عین بزرگ بودن بچه بود. حمیدرضا با دیدن لبخند من، اخماش بر طرف شد و گفت:

- باشه ببرش، خودم هم شاید بیام.

لباسام رو تنم کردن و همه با هم از بیمارستان خارج شدیم.

***

با این که حالم خوب بود ولی راضیه نمی ذاشت دست به سیاه و سفید بزنم. روز سوم بود که خیلی دپرس بودم. دم غروب بود روی تخت تو اتاق خواب راضیه خوابیده بودم. حمیدرضا هر دو روز به دیدنم اومده بود ولی حتی یک کلمه هم باهاش صحبت نکرده بودم. امروز هم که هنوز خبری ازش نشده بود. صدای زنگ در اومد، دیدم حامد و حمیدرضا با هم اومدن دیدنم. به خاطر حضور حامد روی تخت نشستم. همه اش تو فکر بود. واسم آبمیوه آورده بود. همین طوری پرسیدم:

- دستت چه طوره؟

لبخند تلخی زد:

- هنوزم حسی تو انگشت هام ندارم. دکتر می گه حالا که زخمش خوب شده می شه عملش کرد، اما نمی تونه نظر قطعی بده، یعنی پنجاه پنجاه!

آه بلندی کشید. با ناراحتی گفتم:

- ایشاا... که خوب می شه.

به دستش دقت کردم، دو تا انگشت انتهایی دست راستش آویزون بود و اون ها رو به هم بسته بود. متوجه شد دارم به دستش نگاه می کنم، به دستش نگاهی انداخت و گفت:

- بازم جای شکرش هست که دیگه درد نمی کنه!

از راضیه شنیده بودم که گفته اگه دستش خوب نشه از دانشگاه انصراف می ده. واسش ناراحت بودم، من نفرینش نکرده بودم و دوست نداشتم بقیه فکر کنن آه من گرفتتش. راضیه رو به حمیدرضا گفت:

- پس چرا آقاجون نمیاد بالا؟

با تعجب گفتم:

- مگه آقاجونم اومده؟!

حمیدرضا گفت:

- آره اومده، تو حیاط داره با آقا محسن صحبت می کنه.

منظورش شوهر راضیه بود. اصلا به حمیدرضا نگاهی هم ننداختم، حامد و راضیه رو به هم لبخند زدن و حمیدرضا رو نشون دادن. حمیدرضا با پا لگدی به پای حامد زد:

- واسه چی خندیدی؟

حامد ابروهاش رو بالا انداخت:

- زنت تحویلت نمی گیره چرا این وَری جفتک می پرونی؟

راضیه نیشش تا بنا گوش باز شد، حمیدرضا رو به راضیه گفت:

- همه اش تقصیر توئه ها!

راضیه شونه هاش رو بالا انداخت:

- همینی که هست، مشکلیه؟!

حمیدرضا سرش رو انداخت پایین:

- آخر منم می رم پیش آقاجون!

رو به راضیه گفتم:

- مگه آقاجون کجاست؟

لبخند راضیه خشک شد. به آرومی گفت:

- این سه روزه رو خونه نرفته و تو حجره می خوابه!

با تعجب گفتم:

- چرا؟

حامد با نارحتی و کنایه جواب داد:

- مراسم ادب کردنِ مادره!

ابروهام رو تو هم کشیدم:

- یعنی چی؟

حامد جواب داد:

- یعنی حمیرا خانوم همه اتفاقات این مدت رو از ریز و درشت گذاشته کف دست آقا جون!

با این که دوست نداشتم آقا جون ناراحت بشه ولی نمی دونم چرا خنکای لذت بخشی رو زیر پوستم حس کردم. بدون این که خودم بخوام با صدای آروم و لحن غمگینی گفتم:

- حتی کشیده ای که تو زدی تو صورتم؟

رنگ حامد به وضوح برگشت، حمیدرضا که تا این لحظه سرش پایین بود با تعجب و عصبانیت سرش رو بالا آورد:

- کِی زده تو صورتت؟!

حامد سرش رو از شرم انداخت پایین. راضیه یه نگاه سرزنش باری به حامد انداخت و رو به حمیدرضا گفت:

- قضیه مربوط به سه ماه پیشه، شب میلاد امام رضا!

سپس پوزخندی زد و گفت:

- تو چه طور مردی هستی که متوجه کبودی به اون واضحی صورت زنت نشدی؟!

حمیدرضا اخماش بیشتر رفت تو هم. دلم می خواست دهن راضیه رو ببوسم. یعنی گند زدم به جمع سه نفره شون! عشــــق کردم. نه حامد نه حمیدرضا هیچ کدوم نمی تونستن به هم دیگه حرفی بزنن، ولی حمیدرضا در حال انفجار بود. حامد بدون این که به من نگاه کنه گفت:

- معذرت می خوام، واسه جبرانش هم هر کاری بگی می کنم!

پوزخندی زدم:

- احتیاجی نیست، من بخشیدم!

بعد با کنایه گفتم:

- اون کَس که باید جبران کنه یکی دیگه اس، من از تو توقعی ندارم!

حمیدرضا با ناراحتی به صورتم نگاهی انداخت، در همین حین حاج اسد و آقا محسن با هم وارد شدن. صدای خنده محمد و مریم از تو اتاقشون می اومد، آقا محسن به بهونه ساکت کردن اون ها رفت پیششون و حاج اسد وارد اتاق خواب شد. سریع از جام بلند شدم، حاج اسد پیشونیم رو بوسید:

- بخواب دخترم راحت باش.

حس کردم صداش لرزید، به چشم هاش نگاه کردم، قرمز بود و اشک داخلش می لغزید. با دلخوری گفتم:

- آقا جون؟

سرش زو تکون داد و با صدای بلند گریه کرد، نه طاقت این یکی رو نداشتم! منم بغضم شکست و گریه افتادم. یه خرده که سبک شد، ازم فاصله گرفت و نشستیم. تازه متوجه شدم صورت راضیه هم خیسه. حاج اسد با ناراحتی گفت:

- مقصر منم که از خونه غافل شدم!

حمیدرضا با ناراحتی گفت:

- خودتون رو ناراحت نکنید آقاجون!

یهو حاج اسد قاطی کرد و رو به حمیدرضا گفت:

- به من نگو آقاجون، من پدرِ آدم بی غیرتی مثل تو نیستم!

حمیدرضا یه نگاه به من انداخت و یه نگاه به پدرش و بعد سرش رو انداخت پایین. حاج اسد هم تا تونست همه رو تکون داد، اون قدر گفت و گفت تا رنگ صورتش به حالت طبیعی برگشت! اون شب حاج اسد خونه راضیه خوابید ولی نذاشت حمیدرضا بمونه، تا نیمه شب بیدار بودیم، درد و دل گفتم. هیچ وقت این قدر احساس سبکی نکرده بودم! نماز صبحمون رو که خوندیم دیگه رضایت دادیم و خوابیدیم. وقتی صبح حاج اسد داشت می رفت موقع خداحافظی گفت:

- دخترم فردا صبح میام دنبالت بریم گرگان دیدن خانواده ات!

از خوشحالی پریدم بغلش و بوسیدمش. بعد از رفتنش حس می کردم هیچ غم و غصه ای به من نگذشته. اون روز با راضیه رفتیم خونه یکی از همسایه هاش که سفره صلوات داشت. بعد از شام مهمون عزیزی به عیادتم اومد که اصلا توقعش رو نداشتم! وقتی در اتاق خواب باز شد در کمال تعجب دیدم عمو و زن عمو، یعنی مادر و پدر فرشته اومدن به دیدنم. مادرش زیاد حرف نمی زد، یعنی اصلا حرف نزد، همه اش تو فکر بود. اما پدرش کمی صحبت کرد. هنوز نیم ساعت ننشسته بودن که همه رفتن بیرون و من و زن عمو تنها موندیم. اولش هیچ حرفی نزدیم. دیدم الکی الکی دارم موقعیت حلالیت طلبیدن رو از دست می دم، با صدای آرومی که خودم به سختی شنیدم گفتم:

- من یه معذرت خواهی مفصل به شما بدهکارم!

با چشمای بی فروغش بهم نگاهی انداخت، بغض به گلوم نشست:

- نامزد سابقم یتیم بود. من اولین علت خوشیش تو زندگیش بودم! لباس عروس تنم کرده بودم تا خوشحالش کنم.

اشک از چشمم چکید:

- ما نمی خواستیم اون اتفاق بیفته، ما رو ببخش!

اشک از چشماش چکید و سرش رو به چپ و راست آهنگین تکون داد:

- بزرگش کردم، مثل گل بو کردمش، حرف از دهنش در نیومده گفتم چشم! وقتی چادر سرش می کرد که نماز بخونه می ایستادم نگاش می کردم و ذوق می کردم! نذاشتم آب تو دلش تکون بخوره. هزار هزار خواهان داشت، می خواست عروس بشه!

یهو کِل کشید و با گریه زمزمه کرد:

- مبارکه! مبارکه!

نفسم رو نگه داشته بودم و اشک هام سرازیر بود. هم چنان زمزمه می کرد:

- مبارکه! مبارکه!

کنارش نشستم، دستم رو گذاشتم رو زانوش:

- متاسفم. کاش می تونستم کاری بکنم!

بهم نگاه کرد، لبخند زد و اشک هاش چکید:

- قشنگ می خوندی، بلدی قرآن بخونی؟

با گریه سرم رو تکون دادم، دستش رو گذاشت رو شونه ام:

- برای دختر من قرآن می خونی؟!

تعادل روحی نداشت، از دست دادن جوون غم سنگینیه! سرم رو به معنی آره چند بار تکون دادم. خوشحال شد، برق خوشحالی رو تو چشماش دیدم. با ذوق گفت:

- الان شروع می کنی؟

قرآن رو از رو طاقچه برداشتم و جلوش نشستم:

- کدوم جز رو بخونم؟

تو فکر فرو رفت:

- تو مدرسه جز سی قرآن رو حفظ کرد بهش جایزه دادن، همون رو بخون!

بینیم رو بالا کشیدم و با گرفتن نفس عمیقی شروع کردم از سوره نبا خوندن. صدام که تو دماغی شده بود زیباتر جلوه می کرد. درست به روی ساعت یک ساعت و نیم طول کشید وقتی تموم شد، تو چشماش آرامشی حس کردم که اولی که اومد ندیدم. نمی دونم چرا کسی صدامون نکرد، وقتی رفتیم بیرون دیدیم راضیه و آقا محسن و عمو که هیچ حتی مریم و محمد هم گریه می کردن. زن عمو رو به عمو لبخندی زد و گفت:

- بریم؟

عمو سریع بلند شد:

- بریم!

موقع خداحافظی زن عمو من رو در آغوش کشید و گفت:

- ایلیات رو بخشیدم!

من هاج و واج مونده بودم، اون حتی اسم ایلیای من رو یادشه پس حالش اون قدرها هم بد نیست! بعد از رفتنش هم تا ساعت ها گریه کردم.

صبح با هزار ذوق و شوق از خواب پریدم و صبحونه خوردم، آقاجون گفت غروب میاد دنبالم که شبونه حرکت کنیم. از بعد از ظهر حاضر و آماده کنار در هال منتظر آقاجون نشستم. راس ساعت هشت شب با خوردن زنگ در خونه مثل توپ از تانک در رفته پریدم بیرون، اما با دیدن حمیدرضا خشکم زد! به کَمری آقاجون تکیه زده بود و با لبخند داشت نگاهم می کرد. وقتی تعجب من رو دید گفت:

- اینا هی می گن بی غیرت تو باورت نشه!

به سمت در اومد و با هم رفتیم داخل. خیلی خونسرد بود، من دلم می خواست خفه اش کنم. با اصرار راضیه شاممون رو هم خوردیم. دیگه طاقتم تموم شد و با عصبانیت گفتم:

- نمی خوای من رو ببری مسخره ام نکن!

حمیدرضا که فهمید ناراحت شدم سریع از جاش بلند شد:

- باشه بریم.

پرید تو دستشویی. با راضیه و مریم روبوسی کردم و جلوی در منتظر حمیدرضا ایستادم، اومد در ماشین رو برام باز کرد:

- بفرما.

با اکراه رفتم و سوار ماشین شدم، دوست داشتم آقا جون بیاد. با به حرکت در اومدن ماشین راضیه ظرف آبی رو پشت سرمون روی زمین ریخت و ما راهی شدیم. ساعت حرکتمون یازده و نیم شب بود. هر چه مسیر بیشتری رو طی می کردیم تپش قلب من شدیدتر می شد. نذاشتم هیچ جا توقف کنه و یه ضرب روند، همین طوریش هم از قصد آروم می رفت چه برسه به این که بخواد توقف هم کنه!

موقع اذان صبح به چمن بید رسیدیم، نمازمون رو خوندیم. از قصد یک ساعتی رو معطل کردیم، چون نمی خواستیم صبح زود برسیم. دل تو دلم نبود! ساعت شش صبح از چمن بید حرکت کردیم. با دیدن تونل بغضم سنگین شد، نفسم رو توی سینه ام حبس کردم، چند ثانیه طول کشید تا از تونل خارج شدیم. با نمایان شدن جنگل گلستان بغضم شکست و بی صدا گریه کردم! من بچه این جام، متعلق به شمالم، پنج ماه از وطنم دور بودم! حمیدرضا شیشه رو داد پایین، نفس عمیقی کشیدم و سرمای اسفند ماه رو با تمام وجود بلعیدم. رفتم شهری که آبروی کشورم اون جاست، اما از دیدنش محروم بودم. من متعلق به غربت نیستم!!

«این جا مشامم را هوای عشق می آراید

آرایشی از نوع احساس شقایق ها

آرایشی هم رنگ دریا آبی مطلق

مانند دریا میزبان آب و قایق ها

این جا سکوت از نوع مفهوم جدایی نیست

مفهوم تلخِ گریه ها و اشک های سرد

این جا سکوت معنا و مفهومی دگر دارد

جز بی وفایی ها و تندی ها که شب می کرد

بوی وطن مانند عطر یاس می پیچد

اندر وجود این تن مجروح و درد آلود

آن شی زیبایی که از کف رفت این مدت

آری، جوانی بود و آنهم از کف ما بود...»

شهر ها یکی پس از دیگری می گذشتن و من با ذوق به همه نگاه می کردم، انگار بار اولمه! وقتی به گرگان رسیدیم ساعت نُه صبح بود. دیگه حس می کردم خونی تو رگ هام نمونده، هر چه بیشتر به خیابونمون نزدیک می شدیم! دیگه توی صندلی فرو رفته بودم و دست هام یخ کرده بود. سر کوچه نگه داشت. نمی خواستم نگاه کنم، نه لبخند می زدم نه حال گریه داشتم. پاهام یارای حرکت نداشتن! حمیدرضا ساکت بود، دوست داشتم حرف بزنه، با صدای آرومی گفت:

- از من متنفری؟

بهش نگاه نکردم. نفسش رو فوت کرد:

- می دونستم، حس می کردم من و تو قسمت همیم!

با پشت دستش به آرومی صورتم رو لمس کرد:

- ولی من دوستت دارم، خیلی. نمی دونم از کی این حس تشدید شد، اما مطمئنم از لحظه اول دلم برات لرزید.

آب دهنم رو قورت دادم، صداش لرزید:

- من دوست دارم خوشحال باشی.

به صورتش نگاه کردم، قطره اشکی از چشمش چکید:

- من نمی خوام از سر اجبار پیشم بمونی!

نگاهش رو ازم گرفت و به بیرون خیره شد:

- اما اگه سرم منت بذاری و بمونی قسم می خورم، به آبروی شهرم قسم می خورم، خوشبختت می کنم!

تا خواستم حرفی بزنم دستش رو آورد بالا و گفت:

- برو، می دونم دل تو دلت نیست! برو راحت فکر کن. تا ظهر منتظرت می مونم، اگر برگشتی تاج سر منی، اگر هم....

بغضش شکست و شونه هاش تکون خورد. از ماشین پیاده شدم، فقط کم مونده بود گریه حمیدرضا رو ببینم که دیدم! در ماشین رو بستم و به حمیدرضا که به سمت دیگه ای نگاه می کرد خیره شدم. حالا نباید این حرف رو می زد. صبر کن، اون این حرف رو زد؟ من سر کوچه خودمونم!

به سمت کوچه برگشتم، لبخند پر بغضی زدم:

- من این جام!

به سمت خونه دویدم، عین یک پرنده سبک بال. در حیاط باز بود، هولش دادم و دویدم از پله ها بالا. دستگیره در هال رو پایین کشیدم، در باز بود. بی صدا رفتم داخل. تو آشپزخونه و اتاق کیوان و اتاق باباشون رو سرک کشیدم، کسی خونه نبود. ذوقم خالی شد، با شونه های آویزون به سمت اتاق خودم رفتم، در رو باز کردم. با تعجب دیدم کسی روی تختم خوابیده و پتو رو هم روی سرش کشیده. وارد اتاق شدم نگاهم به تابلوی شمایل خودم خورد. لبخندی روی لبم نشست، به آرومی پتو رو کنار زدم، یخ بستم! به سختی این صدا از گلوم خارج شد:

- ایلیا؟!

صورتش توی خواب هزار برابر معصوم تر شده بود. لاغر شده بود، اما صورتش صاف بود و موهای خوش حالت و بلندی که داشت حالا تا جای ممکن کوتاه شده بود. ولی هم چنان زیبا و خواستنی بود. طاقت این همه سکوت رو نداشتم، به خودم جرات دادم و اسمش رو صدا زدم:

- ایلیا؟!

یه خرده لای چشمش رو باز کرد و دوباره بست، یهو چشماش رو کامل باز کرد و گردنش رو بلند کرد. لبخند زدم:

- سلام!

دهنش نیمه باز بود و با بهت بهم زل زده بود. در حالی که صدام می لرزید و من هم چنان سعی داشتم لبخندم رو حفظ کنم گفتم:

- ایلیا... شقایقم!!

تو جاش نشست و دستش رو به سمت صورتم دراز کرد اما تو هوا نگه داشت، بعد به سمت صورت خودش برد و گفت:

- من دارم خواب می بینم؟!

خندیدم:

- نه بیداری. من این جام، کنار تو!

لبخند زد. چشماش پر از اشک شد، در حالی که می خندید گریه می کرد. دستاش رو باز کرد و من رو محکم در آغوش کشید، اون قدر محکم که حس کردم استخونام دارن می شکنن. با گریه گفت:

- چی کار کردی با من؟ شقایق از تو ظالم تر وجود نداره!

بعد از دقایقی که از گریه کردن سبک شد من رو رها کرد. به صورتم نگاه کرد و با ناراحتی گفت:

- بمیرم برات چقدر ضعیف شدی! اذیتت می کردن؟

سرم رو به چپ و راست تکون دادم:

- تنها چیزی که اذیتم می کرد دوری تو بود.

لبخند غمگینی زد و سرش رو انداخت پایین. یهو دستم رو گرفت و اخماش رفت تو هم:

- دستت چی شده؟

یه خط قهوه ای کم رنگ حاصل سوختن با اتو بود، شاهکار حاج خانوم! لبخند مصنوعی زدم:

- حواسم نبود خورد به اتو!

اخمش پر رنگ تر شد:

- داری به من دروغ می گی؟

صداش رو پایین آورد و با لحن صمیمی گفت:

- تو الان این جایی، کنار من تو خونه خودتون. از چیزی نباید بترسی، من کنارتم. دیگه نمی ذارم کسی اذیتت کنه!

بغضم شکست و دستام رو جلو صورتم گرفتم و اجازه دادم دردهای مونده رو دلم رو بیرون بریزم:

- تو کجا بودی وقتی به خاطر دفاع ازت کتک خوردم؟ به خاطرت حرف شنیدم، توهین شنیدم!

دستام رو از جلوی صورتم برداشت، صورتش خیس شد:

- بمیرم برات شقایقم، بمیرم!

با گریه گفتم:

- می دونی چرا ضعیف شدم؟ من چهار روز پیش بچه سقط کردم، چون مادرش من رو از رو پله ها هل داد!

بلند بلند زار می زدم. یهو حس کردم یخ زد، اما باز هم من رو تو بغلش گرفت و با نوازش سعی می کرد آرومم کنه:

- غصه نخور گلم، دیگه نمی ذارم ازم جدا شی!

صدای کیوان تو خونه پیچید:

- هنوز خوابی تنبل؟ پاشو بیا صبحونه بخور. صد دفعه گفتم به خاطر تو نمی شه هر روز صبح مغازه رو ببندم. ایلیا می گم پاشو!

سریع اشکام رو پاک کردم، ایلیا هم اشکاش رو پاک کرد. بازم صدای کیوان اومد:

- نه مثل این که تا من نیام تو از جات تکون نمی خوری!

به طرف در اتاق برگشتم. لحظاتی بعد کیوان با خنده تو قاب در جا گرفت و با دیدن من خشکش زد. موهاش بلند شده بود. ازش خجالت می کشیدم، سرم رو به زیر انداختم و گفتم:

- سلام!

- واسه چی خجالت می کشی؟ رفتی دیگه! من چی کاره بودم؟! پدر داشتی، مادر داشتی. به خاطر نامزدت رفتی!

تو لحنش پر از کنایه بود. بغض کردم و به صورتش نگاه کردم:

- داداش این طوری نگو!

پوزخندی زد:

- داداش؟! تو اصلا من رو جزو آدم حساب کردی؟

ایلیا با دلخوری گفت:

- بس کن کیوان، الان وقتش نیست!

اما کیوان با اخم به من خیره شده بود. اشک از چشمم چکید، سرم رو به زیر انداختم و آروم آروم اشک ریختم. یهو رو سرم سایه افتاد و بعدش آغوش گرم کیوان! بوسه ای بر روی پیشونیم زد و گفت:

- دلم برات تنگ شده بود، نامرد لااقل خداحافظی می کردی!

در همین حین هم ایلیا با گوشیش زنگ زد به پرهام و به نیم ساعت نرسیده خونه پر شد از جمعیت خانواده ام؛ مامان، بابا، کامران، عادل و پرهام!

هر کی یه جور دلتنگیش رو ابراز می کرد. هم می خندیدیم هم گریه می کردیم. مامان که اصلا خنده تو کارش نبود، فقط گریه می کرد. بعد از یکی دو ساعتی که جو آروم شد رو به کیوان گفتم:

- مغازه کجا کار می کنی که گفتی بستیش؟

کیوان خندید:

- از اون جایی که من اصلا علاقه ای به کار دولتی نداشتم، ترجیح دادم سوپر مارکت باز کنم و بشم آقای خودم. همه اش یک ماهه بازش کردم، به محض تموم کردن خدمتم.

عادل با لبخند گفت:

- و یکی از وظایف خطیر کیوان جون رسوندن صبحونه به ایلیا خان!

رو به ایلیا گفتم:

- همه اش این جایی؟

سرش رو به معنی آره تکون داد:

- یا این جام، یا پایین!

با تعجب گفتم:

- پایین؟!

پرهام جواب داد:

- ما اومدیم پایین زندگی می کنیم.

لبخندی از سر رضایت زدم، رو به ایلیا گفتم:

- راستی امسال بهت دبیرستان دخترونه دادن؟

لبخند ایلیا کم رنگ شد و در حالی که سعی می کرد غصه اش رو نشون نده گفت:

- امسال به حالت تعلیق در اومدم، تکلیفم واسه سال تحصیلی بعد معلوم می شه!

با ناراحتی گفتم:

- یعنی الان بیکاری؟

لبخند مهربونی رو به بابا زد و رو به من ادامه داد:

- بابات زحمتش رو کشید و این ترم هفته ای هشت نُه ساعت دانشگاه غیر انتفاعی ریاضی پیش و عمومی تدریس می کنم.

بازم غنیمته. رو به بابا گفتم:

- دستت درد نکنه.

بابا با مهربونی و خیلی جدی گفت:

- واسه پسرام هر کاری از دستم بر بیاد انجام می دم!

رو به کیوان گفتم:

- از زنگوله چه خبر؟

کیوان- اونم هست، هفته دیگه میاد تا آخر عید می مونه.

یهو کامران بی مقدمه پرسید:

- شوهرت چه طوره؟

همه ساکت شدن و من با صدای خیلی آرومی که انگار گناهی مرتکب شدم گفتم:

- خوبه!

پرهام و عادل با نگاه غمگینی به ایلیا نگاه می کردن، اما ایلیا مصر بود لبخند مصنوعیش رو روی صورتش حفظ کنه. مامان با گریه گفت:

- تا کی می مونی؟

کیوان گفت:

- یعنی چی که تا کی می مونی؟ مگه قراره بره؟!

بابا خیلی جدی گفت:

- نمی شه که تا ابد این جا بمونه، بالاخره که باید بره خونه شوهرش!

کیوان با عصبانیت گفت:

- می شه این قدر شوهر شوهر نکنین؟!

همه ساکت شدن. خودم تازه یادم افتاده بود که حمیدرضایی هم وجود داره و صحبت های سر کوچه و تو ماشین! ایلیا با لحن مهربونی گفت:

- ناهار که هستی؟!

لبخندی زدم:

- آره، معلومه که هستم!

مامان سریع از جاش بلند شد:

- پس من بلند شم که یه ناهار خوشمزه درست کنم.

عادل پرسید:

- کسی هست تو خونه شون که باهات خوب باشه؟

سرم رو تکون دادم:

- باباش خیلی خوبه، آبجیاش که ماهن!

پرهام پرسید:

- اون داداش بی تربیتش چی؟!

لبام رو جمع کردم:

- اونم خوب شده، دیگه مزه پرونی نمی کنه!

عادل با حرص گفت:

- و خودش؟

چی می گفتم؟ حمیدرضا نه بد بود، نه خوب! لبخند غمگینی زدم:

- بد نیست، می شه گفت تقریبا خوبه!

ایلیا توی فکر بود، رو بهم با صدای آرومی گفت:

- می شه با هم صحبت کنیم؟!

***

چهار زانو نشست روی تختم و به دیوار تکیه داد و به پاش اشاره کرد:

- سرت رو بذار این جا!

دلم می خواست سرم رو بذارم اما روم نمی شد، اگه اول گذاشتم بغلم کنه به خاطر هیجان زدگیم بود. کنارش نشستم و با لبخندی گفتم:

- می شه بشینم؟

سرش رو به زیر انداخت و خندید:

- تو که نشستی، دیگه اجازه گرفتنت چیه؟!

لبخندش رو جمع کرد و بهم نگاه کرد:

- هر جور راحتی عزیزم.

به رو به رو نگاه کرد و نفسش رو بیرون فرستاد:

- در مورد پدرش چی می دونی؟

اول متوجه نشدم ولی یه کم که فکر کردم فهمیدم منظورش حاج اسده. با لبخندی گفتم:

- یه بازاری سر شناسه، من ازش بدی ندیدم. این که الان این جا هستم رو هم مدیون حاج اسدم!

بدون این که بهم نگاه کنه گفت:

- از روزی که با کیوان رفتیم حجره و درگیری راه انداختیم و کار به پاسگاه کشید، به اجبار پدرت و برادرام یه هفته تو اتاقت حبس بودم. تو این یه هفته یه خرده از آتیش عصبانیتم کم شد، اونم به خاطر حضور مادرت. بعدش هم با دادن کلی قول تونستم راضیشون کنم که هر وقت دلم تنگ شد بیام مشهد، اونم فقط حرم. هفته ای سه روز رو تو مشهد گذروندم. ماشینم رو فروختم تا از پس خرجم بر بیام. مدام تو صحن اصلی گشت می زدم تا شاید ببینمت، اما خبری از تو نبود! دیگه طاقت نیاوردم و شب میلاد امام رضا چون حدس می زدم بیای بیرون رفتم سر خیابون خونه حاج اسد. پسری که تو حجره حاج اسد کار می کرد، پژمان من رو دید. می خواست با حرف زدن من رو از اون جا دور کنه که خانواده حاج اسد رسیدن. حامد پرید از ماشین پایین و قبل از این که من متوجهش بشم پرید رو سرم و شروع به زدنم کرد، همون موقع هم حمیدرضا رسید و با پژمان من رو بردن خونه پژمان. برام اصلا مهم نبود که حامد چه وحشی بازی در آورد، هر چه قدر هم کتک می خوردم سبک نمی شدم. تا نیمه شب حاج اسد و پژمان باهام صحبت کردن، اما صبح به محض این که حمیدرضا با عادل و پرهام اومدن و من رو وادار به برگشت کردن. با خودم تصمیم گرفتم بازم به مشهد بیام. می دونی ماه قبل تو دستشویی حرم چی دیدم؟!

آخه تو دستشویی حرم چی می تونست دیده باشه؟ با بی تفاوتی گفتم:

- چی دیدی؟

لبخندی زد:

- حاج اسد تو لباس خادم ها داشت کف دستشویی رو طی می کشید.

با تعجب گفتم:

- چی؟!

به سمتم برگشت در حالی که لبخند عمیقی به روی صورتش بود:

- آن چنان با عشق این کار رو می کرد و لبخند روی لبش بود که اگه کسی نمی دونست فکر می کرد داره پادشاهی می کنه. یکی از زائرها که مثل من همیشه اون جا بود و با هم دوست شده بودیم وقتی دید اون طور ضایع به حاج اسد زل زدم گفت که وقتی نبودم هم چند بار اون رو این جا دیده، می گفت که نذر داره. حاج اسد متوجه من شد و با لبخند به سمتم اومد. من رو شناخت و بنای صحبت گذاشت، انگار نه انگار که خانواده اش من رو دشمن خودشون می دونن یا این که من باعث مرگ عروس سابقش شدم! ازش پرسیدم نذرش چیه؟ اولش نگفت ولی اون قدر اصرار کردم که گفت.

بعد ساکت به رو به رو خیره شد. سرم رو خم کردم:

- چی شد ایلیا؟ نذرش چی بود؟!

دو طرف لبش رو به پایین داد و با صدای آرومی گفت:

- تو اولین کسی بودی که من بهش دل بستم و مطمئنا آخرین کسی خواهی بود که به قلبم راه پیدا کردی!

صداش لرزید:

- شاید جریان عاشق شدنم خیلی زود اتفاق افتاد ولی تا ابد تو قلبم می مونه.

به سمتم برگشت در حالی که چشم های خوشگلش غرق خون بود:

- شقایق خیلی بهم سخت گذشت!

دلم آتیش گرفت، با بغض گفتم:

- معذرت می خوام!

سرش رو تکون داد:

- نه من معذرت می خوام که با خودخواهیم تو رو از خانواده ات دور کردم. فکر می کردم با به دست آوردن تو دوره غم و تنهاییم تموم شده، واقعا هم این طور بود. با صحبت کردن با حاج اسد فهمیدم که دارم چوب چی رو می خورم!

نفسش رو بالا کشید و با لبخند گفت:

- من معشوق حقیقیم رو پیدا کردم!

ادامه داد:

- مدت ها بود که از خدای خودم دور بودم و رابطه ام محدود شده بود به انجام دادن واجباتم. اون روز فهمیدم که چیزهایی هست که آدم فکر می کنه چیز کوچیکین یا عمل بی ارزشیَن اما...

دلم گرفته بود. با لحن شل و وِلی گفتم:

- نمی خوای بگی نذر حاج اسد چی بود؟!

اشکی از چشمش چکید:

- نذر کرده بود که تو در کنار پسرش احساس خوشبختی کنی!

با بهت به رو به رو خیره شدم، ولی انگار ایلیا قصد نداشت بی خیال بشه. ادامه داد:

- قبلاها هم می اومده اما بی هیچ چشم داشتی. کلی تو نوبت بوده و این در و اون در زده تا تونسته ماهی یک بار رو برای طی کشیدن دستشویی حرم واسه خودش جور کنه! گفت سفارشم می کنه که منم برم.

با ذوق بهم نگاه کرد:

- منم یک ماهه که تو نوبتم.

مثل بچه ها ذوق داشت، نمی دونم چرا حس می کردم وزنه ی سنگینی رو قلبمه. با چشمای غمگینش بهم زل زد:

- حمیدرضا رو دوست داری؟

خیلی قاطعانه گفتم:

- نـــه!

لبخند محوی زد:

- یعنی می خوای برگردی این جا؟

جواب این سوال رو نمی دونستم، یعنی اصلا بهش به طور جدی فکر نکرده بودم! رفتم توی فکر. یه طرف لبش به پوزخند بالا رفت:

- پس دو دلی!؟

نمی دونم این حرف از کجای دلم در اومد:

- بیشتر از بابت تو دل نگرونم!

با اخم ناشی از تعجب بهم نگاه کرد:

- دل نگرونِ چی؟

سرم رو پایین انداختم:

- اگه تکلیف تو معلوم بود راحت تر می تونستم تصمیم بگیرم.

جوابی نداد. مجبور شدم سرم رو بالا بیارم، توی چهره اش غم عمیقی نشسته بود. در حالی که به من نگاه نمی کرد و قیافه اش نشون می داد توی فکره با لبخندی گفت:

- مثلا دلبسته کَسِ دیگه ای بشم!؟

سرم رو به معنی آره تکون دادم و در ادامه گفتم:

- یا واضح به من بگی برگرد!

بهم خیره شد، لب پایینش رو به دندون گرفت:

- اجازه دارم ببوسمت؟!

جا خوردم، توقع چنین حرفی رو نداشتم! بهش نگاه کردم و هیچ جوابی ندادم، صورتش رو به سمتم آورد. تو فاصله چند سانتی متری چشم هام رو بستم و با خودم گفتم:

- هر چی بادا باد!

اما بوسه ای اتفاق نیفتاد. چشم هام رو به آرامی باز کردم. درست تو همون فاصله ای که چشم هام رو بستم متوقف شده بود و داشت با چشم های غرق به اشکش بهم نگاه می کرد. با دیدن من قطره اشکی از چشمش چکید. با بغض گفت:

- چشم هات رو بستی!

لب هام رو به هم فشار دادم:

- من، نمی تونم!

به دیوار تکیه داد و سرش رو بالا گرفت و بعد از چند تا نفس عمیق با دستش اشک هاش رو پاک کرد:

- تو مال من نیستی. تو سهم یکی دیگه شدی!

بعد با لبخند بهم خیره شد:

- برات آرزوی خوشبختی می کنم. خوشحالم اگه نذر اون پیرمرد قبول بشه، هم واسه تو خوشحالم هم واسه حاج اسد.

تا خواستم حرفی بزنم دستش رو بالا آورد:

- از روزی که فهمیدم ازدواج کردی فاتحه عشقم رو خوندم، دورت یه خط قرمز کشیدم که شدی ناموس یکی دیگه. اما بازم مُصر بودم پیدات کنم و به خانواده ات برگردونمت که عذاب وجدانم کم بشه، اما حالا خوشحالم که خودت داری تصمیم می گیری. شقایق همیشه پشتتم، نمی گم مثل یه برادر چون نمی تونم به چشم خواهری بهت نگاه کنم. نه مثل دوست و نه حتی عشق قدیمت. همیشه پشتتم چون بعد از خدا می پرستمت و همه چیز منی.

سرش رو پایین انداخت و بعد در حالی که لبخند می زد سرش رو بالا آورد:

- خانم اجازه؟! می شه ما یه خواهش کنیم؟

اشکام رو پاک کردم:

- تو جون بخواه!

لباش رو به دندون گرفت و با خجالت گفت:

- یکی بهمون پیشنهاد ازدواج داده ما بهش جواب منفی دادیما، ولی حالا وضع فرق کرده می خواستیم ازتون اجازه بگیریم که بریم خواستگاری!

تو صداش بغض وحشتناکی مشهود بود. منم در حالی که بغض داشت خفه ام می کرد لبخند زدم:

- احیانا این بچه پررویی که ازت خواستگاری کرده هنگامه نیست؟

لبخندش خشک شد و با تعجب گفت:

- تو خبر داشتی؟

این دفعه از ته دل لبخند زدم:

- هنگامه زودتر از من دلبسته ات شد. هر وقت حس کردی واقعا بهش علاقه داری پیش قدم شو.

با لبخند بهم خیره شد. نمی دونم چه قدر هم دیگه رو نگاه کردیم که کامران صدامون کرد بریم ناهار. بعد از ناهار وقتی گفتم می خوام برگردم داد همه در اومد، حتی بابا:

- چرا این قدر زود؟ چند روز می موندی!

با خجالت گفتم:

- بهتره برم تکلیف زندگیم رو معلوم کنم! ایشاا... اگه شد عید میایم.

مامان یه سبد خوردنی از ترشی و مربا و خیارشور و... آماده کرد و وقتی داشت به دستم می داد پرسید:

- شوهرت خوبه؟ اذیتت نمی کنه؟!

بوسه ای روی گونه اش گذاشتم:

- نه مامانم خیالت راحت.

با همه خداحافظی کردم و به زور راضیشون کردم که خودم سبد رو می برم، کسی تا سر کوچه نیاد. سبد به دست رفتم سر کوچه. با یه کم اطراف رو نگاه کردن متوجه شدم حمیدرضا کمی جلوتر پارک کرده. آروم به سمت ماشین رفتم، پشت فرمون خوابش برده بود. با انگشت به شیشه زدم، اول با تعجب به اطرافش نگاه کرد بعد متوجه من شد. در رو باز کرد و من نشستم. سبد رو گذاشتم رو صندلی عقب. هم چنان با بهت داشت بهم نگاه می کرد، خیلی خونسرد گفتم:

- حرکت نمی کنی؟

سرش رو با گیجی تکون داد:

- چرا، چرا حرکت می کنیم!

تا خواست ماشین رو روشن کنه به شیشه طرف خودش ضربه خورد، با هم نگاه کردیم. ایلیا بود که اشاره می کرد حمیدرضا بره پایین.

حمیدرضا از ماشین پیاده شد و هنوز در رو نبسته ایلیا گرفتش زیر بار کتک. خواستم پیاده بشم اما با خودم گفتم اگه این جوری سبک می شه بذار خودش رو خالی کنه! مگه حاج خانوم من رو زد حمیدرضا ازم دفاع کرد؟ مگه حامد تو گوشم سیلی زد براش مهم بود؟ مگه این همه زخم زبون شنیدم صداش در اومد؟ فقط صورت خشمگین ایلیا دیده می شد که داره می زنه، اثری از حمیدرضا نبود. معلوم بود روی زمینه. بعد از چند دقیقه ایلیا سرش رو آورد داخل و با لبخندی از سر رضایت گفت:

- آخیــــش، سبک شدم!

بعد با قیافه حق به جانبی گفت:

- مذاکراتمون رو انجام دادیم، خیالت راحت کسی جرات نمی کنه این دفعه چپ بهت نگاه کنه!

لبخندی زدم و گفتم:

- ممنون.

خداحافظی کرد و رفت. لحظاتی بعد حمیدرضا درب و داغون سوار ماشین شد. گوشه لبش پاره شده بود و از بینیش هم خون می اومد. با خونسردی دستمالی برداشتم و به سمتش گرفتم:

- داره از بینیت خون میاد.

چند ثانیه بی هیچ عکس العملی نگاهم کرد و بعد دستمال رو ازم گرفت. ماشین رو روشن کرد و به حرکت در اومد. احساس سبکی می کردم، مخصوصا با این حرکت آخر ایلیا حس می کردم یکی یه بار ده تُنی رو از روی دوشم برداشته. حمیدرضا کنار یه پارک نگه داشت و رفت صورتش رو شست. طرفای ساعت یک شب رسیدیم مشهد. بار اول که اومدم خواب بودم، اما حالا با قرار گرفتن تو خیابون حرم و دیده شدن گنبد طلاییش بی اختیار و بدون اراده اشک هام سرازیر شد. دست روی سینه ام گذاشتم و زیر لب گفتم:

- السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا.

دیدم داریم به حرم نزدیک می شیم. با تعجب گفتم:

- فکر نمی کردم خونه تون این قدر نزدیک باشه، آخه من این همه بالا پشت بوم بودم حرم رو ندیدم!

لبخندی زد و گفت:

- خونه نمی ریم.

دیگه حرفی نزدیم. نیم ساعت بعد دو تایی به سمت ورودی حرم می رفتیم. حمیدرضا آروم گفت:

- تا به حال اومده بودی؟

بدون این که واسه لحظه ای از دور و برم چشم بردارم گفتم:

- نه.

- می گن اولین بار هر چی ازش بخوای بی برو برگرد برآورده می شه!

تو جام ایستادم و با بهت به حرفش فکر کردم. این جمله رو یکی دیگه هم گفته بود، کیوان! در مورد امام زاده روستای زیارت! و من چی خواسته بودم؟ یادم اومد، من خودم و ایلیا رو عاشق همیشگی دیده بودم!

لبخندی زدم و با هدایت حمیدرضا به سمت تفتیش زنونه رفتم. یهو حمیدرضا دستم رو گرفت:

- شقایق حواسمون نیستا، چادر نداری!

ناخودآگاه چشام پر از اشک شد:

- شده به زور، من امشب باید برم زیارت.

صدای یه نفر من رو از تو بهت در آورد:

- غصه نداره که خواهرم! پژمان ستم کش رو واسه همین روزها آفریدن!

به سمت پژمان برگشتم. پلاستیکی رو به سمتم گرفت:

- بفرما اینم چادر و جوراب.

بعد رو به حمیدرضا گفت:

-برای شما هم پیراهن آوردم. امر دیگه ای با بنده نیست؟

حمیدرضا با لبخندی گفت:

- قربون دستت زحمت کشیدی.

رو به پژمان تشکر کردم و اون ازمون جدا شد. تا خواستم از حمیدرضا سوال بپرسم خودش جواب داد:

- تو راه بهش پیام دادم.

بعد در گوشم با خنده گفت:

- دلش به دستگیره خونه ما بنده، هر چی بگیم گوش می کنه!

با اخم بهش نگاه کردم:

- خیلی نامردی!

خندید:

- غصه نخور، به وقتش کمکش می کنم.

چادر رو سرم کردم و در حالی که جوراب رو توی دستم گرفتم راهم رو ادامه دادم. حمیدرضا گفت اون سمت منتظرم می مونه. بعد از تفتیش وقتی پرده رو کنار زدم، دهنم باز موند! حمیدرضا صدام زد:

- خانوم؟

به سمتش رفتم و شونه به شونه به راه افتادیم. پیراهنش رو عوض کرده بود. با صدای آرومی گفتم:

- این جا به این بزرگی مردم گم نمی شن؟

حمیدرضا با لبخندی گفت:

- اگه دقت کنی چرا گم بشی؟ این همه خادم هست. جدای از اون هر صحنی اسم داره، اگه دقت کنی و اسم صحن ها یادت بمونه که از کدوم وارد شدی می تونی از همون راه هم برگردی.

با خونسردی هر چی می پرسیدم توضیح می داد. کنار حوض وضو گرفتیم و راهنماییم کرد به سمت حرم:

- شقایق من این جا می ایستم. برو زیارت کن، هر چه قدر می خوای بشین، بعد برگرد همین جا.

سرم رو تکون دادم و همراه جمعیت خانوم ها وارد حرم شدم. از این همه زیبایی در حیرت موندم! چشم هام رو بستم و بدون این که خودم بخوام این بار سعادت و خوشبختی ایلیا مَدِ نظرم اومد. شنیده بودم همیشه دور ضریح شلوغه، شلوغ بود اما دست بهش می رسید. هر قدم که نزدیک تر می شدم بغضم سنگین تر می شد! به محض تماس اولین انگشتم بغضم شکست: «آقا بالاخره اومدم!» با گریه خودم رو چسبوندم به ضریح و شروع کردم به ناله و گله و شکایت. احساس سبکی می کردم. دو رکعت نماز زیارت خوندم و بعد از خوندن دعای توسل از جام بلند شدم و اومدم بیرون. حمیدرضا همون جا که ازش جدا شدم، نشسته بود و داشت دعا می خوند. با دیدنم لبخندی زد و از جاش بلند شد:

- بریم؟

لبخندی زدم:

- بریم.

با هم به سمت خروجی رفتیم. وقتی سوار بر ماشین حرکت کردیم توقع داشتم مسافت زیادی رو طی کنیم، اما دیدم به یکی از کوچه های خیابون منتهی به حرم وارد شد. با تعجب گفتم:

- کجا می ریم؟

لبخندی زد:

- خونه مون!

گفتم:

- تو که گفتی تا چند ماه دیگه مستاجر داری!

جواب داد:

- هنوزم مستاجر دارم!

جلوی یه آپارتمان توقف کرد.

- خونه یکی از دوستامه، ازش به مدت چهار ماه اجاره کردم.

ماشین رو توی پارکینگ پارک کرد و با هم وارد ساختمان شدیم. آسانسور نداشت و واحدی که اجاره کرده بود طبقه دوم بود. خونه مبله بود. وقتی وارد شدیم، سوییچ رو گذاشت رو اپن:

- امشب رو بد بگذرون فردا هر چی لازم داشتی بگو می خرم.

به سمت سرویس بهداشتی رفت. صداش کردم:

- حمیدرضا؟

تو جاش ایستاد اما بهم نگاه نکرد. با صدای آرومی گفتم:

- ممنونم که من رو به آرزوم رسوندی!

با لحن آرامش بخشی گفت:

- وظیفه ام بود.

دوباره صداش کردم:

- حمیدرضا؟

این بار به سمتم برگشت:

- جانم؟

به سمتم اومد و جلوی آشپزخونه بهم رسید. لبم رو گزیدم:

- به خاطر امروز از دستم ناراحتی؟

لبخندی زد:

- نه! این طوری شاید یه خُرده از بار گناهم کم شده باشه!

به صورتش نگاه کردم:

- من...

دستش رو روی لب هام گذاشت:

- هیس، فقط یه فرصت دیگه بهم بده!

و بعد لب های داغش رو به روی لب هام گذاشت.

***

دستام رو با پیش بندم خشک کردم و گوشیم رو جواب دادم:

- باز چیه؟ حمید رضا یه کار خواستی واسه ما انجام بدیا!

حمیدرضا خندید:

- آخرین باره عزیز. ثبت نامت کردم، از هفته دیگه زحمت اومدن و درس خوندن با شما.

لبخندی زدم:

- ممنون، زحمت کشیدی!

جواب داد:

- الان هم آماده شو، اول بریم دیدن مادر بعد بریم به مناسبت ادامه تحصیلت آیس پک بخوریم.

- چَشم.

گوشی رو قطع کردم و با لبخند به صفحه اش زل زدم و زیر لب گفتم: «خدا رو شکر!»

این که بگم خانواده ام با حمیدرضا رابطه خوبی داشتن دروغ گفتم. تنها کسی از خانواده ام که حمیدرضا رو قبول داشت پدرم بود. برادرهام که هیچ! اما مادرم جدیدا روی خوش نشون می داد. من هم به حمیدرضا اصرار نمی کردم که با من به خونه مون بیاد، بالاخره زمان لازم بود تا بعضی از خاطرات بد از ذهن آدمای خونه من بره.

حامد دستش نسبتا بهتر بود اما باز هم از دانشگاهش انصراف داد. می گفت رشته ام احتیاج به ظرافت داره. هر چند حمیدرضا معتقده که حامد خیلی زود روحیه اش رو باخته. پژمان به خواستگاری حمیرا اومد اما حاج اسد مخالفت کرد و گفت حمیرا باید درس بخونه و تا کنکور نمی ذاره که به ازدواج فکر کنه! پژمان هم گفته تا هر وقت شده منتظر می مونه. دیروز صبح هم مامان باهام تماس گرفت و گفت از هنگامه شنیده که ایلیا یه زمزمه هایی داشته. منم از مامان خواستم کمکشون کنه. پرهام هم ماه قبل استخدامی دادگستری شرکت کرد و مصاحبه اش رو با موفقیت پشت سر گذاشت.

و اما امروز، که حمیدرضا بعد از کلی دوندگی موفق شد من رو تو یه مدرسه پیش دانشگاهی غیر انتفاعی ثبت نامم کنه و پرونده ام رو از گرگان انتقال بده به مشهد.

به سمت کمد لباس هام رفتم و مانتوی زرشکی آستین سه ربعم رو به همراه شلوار جین آبی تیره انتخاب کردم. ساق های سفیدم رو دستم کردم و یه شال سفید هم انداختم. در آخر هم چادرم رو سرم کردم و منتظر حمیدرضا نشستم تا بیاد و بریم دیدن حاج خانوم! گفتم حاج خانوم، یاد چند ماه پیش افتادم که هنوز خونه رفیق حمیدرضا می نشستیم. یه روز باهام تماس گرفت و هر چی از دهنش در اومد گفت: «که آخر هم کار خودت رو کردی! بچه ام رو ازم گرفتی، شوهرم دیگه خونه نمیاد و...»

دهنش رو باز کرد به نفرین کردن من و خانواده ام. هر چه قدر هم سعی کردم توجیهش کنم نشد که نشد! دلم نمی خواست فکر کنه من حمیدرضا رو پر می کنم. از اون تلفنش به بعد حمیدرضا لج کرد که دیگه به دیدن مادرم نمی رم. مجبوری خودم رو انداختم وسط و حاج اسد رو برگردوندم سر خونه اش و به حمیدرضا هم گفتم باید هفته ای یک بار هم که شده به مادرت سر بزنی. اما یه شرط زن سالاری هم گذاشتم و اون این بود که من هم باید باهات بیام، حتی اگه بازم حرف نامربوطی بزنه! یعنی حق نداره تنها بره. بله، زن جماعت باید سیاست داشته باشه! اما حاج خانوم دیگه اون زن عصبی سابق نبود. از راضیه شنیده بودم که پیشش گفته از صورت شقایق خجالت می کشم، اما خب زن بزرگ بود دیگه! مطمئنا من باید پیش قدم می شدم. با کمال میل یه جعبه شیرینی گرفتم و رفتم آشتی کنون، اون هم با روی باز ازم پذیرایی کرد. هم حاج خانوم باهام خوب شد هم دل مابقی شاد شد.

زنگ در خونه به صدا در اومد، حمیدرضا بود. رفتم جلوی در و سوار ماشینش شدیم. راستی اینم بگم حاج اسد کَمری سفیدش رو به نام حمیدرضا زده. حمیدرضا با لبخند گفت:

- چیز خاصی نمی خوای بگی؟

با تعجب بهش نگاه کردم. ادامه داد:

- مثلا سلام یا خسته نباشی یا ممنون واسه این که ثبت نامم کردی!

رفتم میون کلامش:

- سلام، مابقیش هم وظیفه ات بود!

با خنده سرش رو تکون داد:

- صد البته.

نیشم تا بنا گوش باز شد:

- بریم دیگه!

با تاسف نگام کرد:

- خیلی پررویی شقایق!

ماشین رو روشن کرد و به سمت خونه آقاجون حرکت کرد.

پایان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 